Rozdział XXIII

   Dziewczyny szybko zgodziły się na nocowanie u nas. Aby nie wzbudzać podejrzeń zaprosiłam także Skipper. Rozłożyłam im materac w salonie, gdzie przed snem oglądałyśmy mało straszny horror. Nirali zagadywała Issabellę na różne sposoby, ale nie udało jej się nic z niej wycisnąć. Młoda milczała jak grób. Jednak było widać, że coś jest na rzeczy. Coś kombinowała, ale nie puściła pary z ust. Po północy poszłyśmy spać.

   Obudziłam się z bólem głowy. Wyszłam z pokoju z zamiarem napicia się wody, ale w drodze do kuchni wpadłam na Skipper. Jej mina była co najmniej podejrzana, ale nie miałam nastroju na kolejne tajemnice. Przywitałam się z nią i ruszyłam dalej, ale ona szła za mną.

 - Muszę ci coś powiedzieć - odezwała się w końcu. - Zrobiłam to, co ty Nali.

   Zatrzymałam się gwałtownie. Ból głowy się wzmógł.

 - Co zrobiłaś? - zapytałam powoli.

 - Ja... Przejrzałam twoją podświadomość - przyznała się cicho. - Mówiłaś że nie pamiętasz nic ze swojej przeszłości, ale wspomniałaś też, że można to zmienić. Nie wiedziałam czy się na to zgodzisz dlatego nie zapytałam.
   Dlaczego jej o tym powiedziałam? Teraz mam jej zaufanie i mam... kłopoty.
 - Pomyślałam, że może zobaczę co się wtedy stało i ci to opowiem... - kontynuowała Skip trochę pewniejszym głosem.
 - Przestań - oddychałam ciężko czując się coraz gorzej. - Przestań mówić...
 - Dlaczego? Co ci jest?
 - Odtworzyłaś te wspomnienia w mojej pamięci - zmrużyłam oczy, bo sylwetka wampirzycy zaczęła mi się rozmywać. - Jeśli teraz dalej będziesz o nich mówić...
 - Widziałam twoją mamę - wypaliła Skipper i poczułam ostry ból w czaszce. Złapałam się za głowę i usiadłam na ziemi. Przed oczami zaczęły latać mi obrazy. Głos koleżanki dochodził do mnie stłumiony i niewyraźny. W co ja się wpakowałam?
   Szłam ulicą i miałam 6 lat. Trzymałam mamę za rękę i przyglądałam się światu. Tuż obok zobaczyłam witrynę sklepową, ma której widniał największy pluszowy królik jakiego widziałam. Z zachwytem stanęłam przed nim położyłam rękę na szybie. Poczułam że mama kładzie mi ręce na ramionach i pochyla się do mojego ucha.
 - Skye - szepnęła - skrzydła.
   Szybko zerknęłam na moje odbicie w szkle - faktycznie, zapomniałam się i ten dodatek stał się widoczny. Zamknęłam oczy i skupiłam się, a gdy je otworzyłam znów byłam normalną dziewczynką.
 - Dobrze - mama ruszyła dalej ulicą a ja razem z nią. - Coraz szybciej je chowasz, ale musisz się nauczyć ich nie pokazywać w ogóle. Pamiętasz? Jeśli teraz się nie nauczysz...
 - ...zostaną widoczne do końca życia - dokończyłam wyuczoną regułkę.
   Sceneria się zmieniła. Tym razem siedziałam z mamą w salonie naszego mieszkania. Ja rysowałam, ona siedziała nad papierami z pracy.  Ciszę przerwało pukanie do drzwi. Mama wstała by otworzyć, po chwili usłyszałam jej krzyk i zobaczyłam, jak wbiega do pokoju. Porwała mnie na ręce i odsunęła się pod okno, jak najdalej od przybyszy. Przerażona wtuliłam twarz w jej bluzkę, ale kątem oka dostrzegłam trzech mężczyzn. Jeden miał pistolet.
 - Przemyślałaś naszą propozycję, aniołku? - zapytał szczerząc się. - Zostało już mało czasu.
 - Zostaw nas w spokoju - odparła mama starając się ukryć zdenerwowanie.
 - O nie, nic z tego. 
   Mama postawiła mnie na parapecie otwartego okna. Mocno mnie przytuliła i wyszeptała mi prosto do ucha:
 - Tak, jak u babci, pamiętasz?
   Po czym wypchnęła mnie na zewnątrz. Rozłożyłam skrzydła, tak jak mnie uczyła na farmie u dziadków. Leciałam coraz dalej, słysząc za sobą huk wystrzałów. Byle dalej od nich, dalej od niebezpieczeństwa, mama sobie poradzi... Nagły podmuch wiatru zniósł mnie na wysoki dąb, w który uderzyłam z impetem. Potem zapadła ciemność.