Rozdział XXII

   Zanim wróciłam do domu polatałam sobie trochę by zebrać myśli. Bałam się, że zaplątam się we własnych kłamstwach i wszystko się wyda. Bawiłam się wykonując kolejne podniebne akrobacje i w końcu wylądowałam na balkonie naszego mieszkania. Zabrałam jabłko z kuchni i udałam się do pokoju by zrobić coś, co zawsze pomagało mi się uspokoić. Wyjęłam mój puchaty zeszyt, otworzyłam na pustej stronie i spisałam wszystkie kłamstwa, jakimi uraczyłam dziewczyny. Wiedziałam, że to dość ryzykowne, bo gdyby któraś z nich dobrała się do tych notatek miałabym przerąbane, ale tylko Skip wiedziała o istnieniu albumu. W dodatku schowałam go w inne niż wtedy miejsce.

   Pożarłam jabłko razem z ogryzkiem, ukryłam zeszyt i wtedy usłyszałam Nirali wchodzącą do mieszkania. I nie była sama. Przyprowadziła Jack'a i od razu zaprowadziła go do swojego pokoju. Westchnęłam zastanawiając się, czy chłopak przeżyje. Większość amantów nie przeżywała. Hm, Jack musiał przeżyć, inaczej Skipper będzie coś podejrzewać. Wstałam z łóżka, na którym do tej pory siedziałam, wyszłam na korytarz i bez pukania otworzyłam drzwi pokoju szefowej. Jack błyskawicznie odsunął twarz od dekoltu Nal i spojrzał prosto na mnie. Wtedy coś do mnie dotarło. Iluzja była żywiołem Jack'a, ale jego wygląd także był iluzją. Przez ułamek sekundy widziałam jego prawdziwe oblicze: dwa rogi wyrastające z głowy, czerwony ogon wystający ze spodni, szpony zastępujące jego paznokcie i rozdwojony język. Przeniosłam wzrok na szefową: siedzieli na jej łóżku wodnym, ona miała przymglone spojrzenie, a czarne włosy wyglądały, jakby się żarzyły - jak zawsze, kiedy czuła jakieś silniejsze emocje. Miałam nadzieję, że wie co robi, ale przynajmniej upewniłam się, że Jack nie da się przypalić. Wycofałam się i zamknęłam za sobą drzwi.

   Jadłam drugie jabłko, gdy rozdzwonił się mój telefon. Spojrzałam na wyświetlacz: to Skipper. Odebrałam odkładając owoc na blat kuchenny.

 - Hej - przywitałam się.

 - Hej, wiesz gdzie jest Jack? - zapytała przechodząc od razu do sedna.

 - Tak, jest u nas - odpowiedziałam. - On... spędza czas z Nirali. A o co chodzi?

 - Zostawił tu telefon, a ciocia Clementine chce już jechać do domu. Powiesz mu żeby wracał?

 - Jasne, nie ma sprawy.

 - Dzięki.

   Skip rozłączyła się bez pożegnania. Złapałam swoje jabłko i skierowałam się do pokoju Nal. Nie chciałam tam wchodzić. Wolałam ich nie oglądać podczas czegoś gorszego. No ale obiecałam Skip... Tym razem jednak zapukałam. Kiedy po kilku sekundach otworzyłam drzwi mieli na sobie ubrania. Uff.

 - Jack? Szukają cię - oznajmiłam.

 - Skąd wiesz? - zapytał podnosząc się z łóżka.

 - Zostawiłeś telefon u Skip. 

 - No tak. 

   Pożegnał się z Nirali pocałunkiem i wreszcie opuścił mieszkanie. Nie wiem czemu, ale miałam ochotę odetchnąć z ulgą. 

 - Czego chciałaś wcześniej? - zapytała szefowa poprawiając bluzkę.

 - Pogadać - oparłam się o framugę drzwi i zaplotłam ręce na piersi. - Iss coś kombinuje. Zablokowała mnie, nie mogę sprawdzić o co jej chodzi. Ty pewnie nic nie wiesz?

 - Nie. Skąd miałabym wiedzieć? To ty spędzasz z nimi pół dnia.

 - Tak, ale nie znam się na ludziach jak ty. Mogę je tu zaprosić? Może ty coś z niej wyciągniesz.

 - Jeśli to konieczne - mruknęła kładąc sobie Puszka na kolanach. - Ledwo do domu wróciłam, a już mi gości na głowę ściągasz.

 - Ty sobie ściągnęłaś faceta zanim w ogóle postawiłaś nogę w mieszkaniu - pokazałam jej język.

 - Hej! Myślisz że niby co zrobiłam z torbami? Byłam w domu zanim zrzuciłam cię z drzewa.

 - Nie przypominaj mi - westchnęłam. - Jutro będę mieć siniaki. 

 - Należało ci się. Myślisz że nie widziałam tego artykułu w gazecie?

   Ups. Czyli już wie. Spuściłam wzrok na podłogę.

 - Spartaczyłaś robotę - kontynuowała. - Nie dość cię nauczyłam? Czy może za dużo czasu spędzasz ze swoimi koleżankami zamiast w terenie?

 - To jest jedno i to samo - mruknęłam. - Prasa niedługo o tym zapomni. A pieniądze zdobyłam i to się liczy, prawda? - uśmiechnęłam się przymilnie.

 - Znikaj mi z oczu albo skończysz jak dostawca pizzy - odparła mrużąc oczy. Szybko wykonałam polecenie.

Rozdział XXI

   Minęło sporo czasu zanim Issabella oraz Skipper mogły wrócić do domu. Kolejny tydzień minął spokojnie. Więź między Mattem a Natashą rozwinęła się na tyle, że umówili się na kawę do kawiarenki w centrum miasta. Nirali nie dała znaku życia, a ja przestałam zapominać o nakarmieniu Puszka.
   I wreszcie przyszedł czas prawdziwych urodzin wampirzycy. Powoli do miasta zaczęła się zjeżdżać jej rodzina, dość liczna z resztą. Powoli podwórko za domem Skip zapełniło się samochodami. Niektórzy przyjechali wcześniej i mieli mieszkać przez kilka dni w starym dworze. Oznaczało to więcej roboty dla mnie, gdyż nie byłam pewna, kto z nich jaką dietę stosuje. Dodatkowo zastanawiałam się nad prezentem dla nastolatki. Chciałam dać jej coś, co sprawi, że znowu mi zaufa. Nie mógł to być żaden przedmiot czy nawet słowa. Wreszcie wpadłam na pomysł.
   Przyjęcie miało rozpocząć się za jakieś półtorej godziny, ale ja i tak tkwiłam w pobliżu dworu. Musiałam być w ciągłej gotowości, choć jak na razie nikt nie przejawiał morderczych zapędów. Wywołałam Skipper do ogrodu i zaprowadziłam na sam jego koniec. Dopiero tam zatrzymałam się pod osłoną drzew i gęstych krzaków.
 - Mam dla ciebie prezent - uśmiechnęłam się. Dziewczyna spojrzała na mnie krzywo. Ze względu na rodzinę wróciła do swoich naturalnych, ciemnobrązowych włosów.
 - Jeśli myślisz że dozgonna miłość to fajny prezent, to się nie wysilaj.
   Przewróciłam oczami.
 - Chcę ci dać moje wspomnienie - wyjaśniłam. Szybko jej twarz przybrała nowy wyraz - zaskoczenia.
 - Jak?
 - Po prostu chcę ci je pokazać - odparłam. - Nikt poza mną go nie widział, nikt nie wie co wtedy się stało, nawet Nirali, bo uważałam, że mogę mieć przez to kłopoty - mówiłam na jednym oddechu nie dając Skip dojść do słowa. - Myślałam, że to może zdradzić jakąś moją słabą stronę, ludzką stronę. Przestanę być użyteczna dla szefowej i zostanę sama, ale teraz chcę żebyś to zobaczyła, chcę żebyś mi zaufała.
   Skipper zamknęła otwarte usta i powoli skinęła głową.
 - To co mam robić? - zapytała.
 - Najlepiej to usiądź.
   Trawa była wciąż wilgotna od deszczu, ale wampirzyca usiadła bez wahania tam gdzie siedziała. Ciekawość zwyciężyła. Usadowiłam się naprzeciwko niej.
 - Po prostu... Po prostu spójrz mi w oczy.
   Zrobiła to i z miejsca została wciągnięta w wir wspomnień. Musiałam szybko ją wyhamować, by trafiła tam gdzie trzeba. Naszym oczom ukazał się zimowy krajobraz.
   Jedna z moich pierwszych misji. Okropnie się bałam, że zawiodę, choć zadanie było całkiem łatwe. Jak zabranie dziecku lizaka. No prawie.
   Moim zadaniem było porwanie dziecka. Córki jakiejś ważnej szychy z dostępem do akt interesujących akurat Nirali. Miałam na sobie mój czarny strój i zastanawiałam się, jakie wrażenie zrobię na dziecku. Szybko się przekonałam.
   Dom, choć duży, nie miał założonych alarmów w oknach. Poważny błąd. Bezszelestnie dostałam się do pokoju ośmioletniej dziewczynki. Ostrożnie, by nie nastąpić na żadną z porozrzucanych zabawek dotarłam do różowego łóżka. Dotknęłam ramienia jasnowłosej, ale nie poruszyła się. Świetnie. Bez problemu wzięłam ją na ręce i wyniosłam na zewnątrz. Dopiero zimny podmuch na twarzy zdołał ją obudzić. Z początku patrzyła na moją maskę, potem na skrzydła, aż wreszcie spojrzała w dół, na przemykające pod nami światłą miasta.
 - Umarłam? - zapytała zaspanym głosem. Złapała kurczowo materiał mojej bluzki.
 - Nie - uśmiechnęłam się wciąż patrząc przed siebie.
 - Ale masz skrzydła. A anioły żyją w niebie.
 - A jeśli mi się podoba na ziemi?
   Zastanowiła się przez chwilę. Potem rozluźniła uchwyt.
 - To fajnie. Gdzie mnie zabierasz?
 - Na wycieczkę.
   Ta odpowiedź chyba jej wystarczyła, bo skupiła swoje niebieskie oczy na mijanych widokach. Wreszcie dotarłam do hotelu, gdzie Nirali wynajęła pokój, wleciałam przez otwarte wcześniej okno i postawiłam dziewczynkę na ziemi, a ta zaczęła rozglądać się ciekawie po jasnozielonym pomieszczeniu. Delikatnie dotykała mebli, podczas gdy ja napisałam do Nirali. Teraz mogła dzwonić do ojca dziewczynki, by ten usunął akta szefowej z rejestru. Do tej pory dziecko było na mojej głowie. A konkretnie znalazła się na łóżku i skakała po nim radośnie.
 - Jak masz na imię - zapytałam siadając na parapecie.
 - Rachel. A ty?
 - Skye.
 - I co będziemy robić? Możemy znowu polatać?
 - Nie. Ale możemy się pobawić.
   Wyciągnęłam z komody przygotowaną wcześniej planszówkę. Miałam nadzieję że to wystarczy, a Nirali zdąży w tym czasie załatwić swoje sprawy. Rozłożyłam planszę na ziemi, i rozpoczęłyśmy grę. Doszłyśmy ledwo do połowy, kiedy mój telefon zaczął wibrować. Odczytałam wiadomość: "Nagraj mi krzyki bachora i podeślij. Szybko." O cholera. Wystukałam odpowiedź na klawiaturze: "Niby jak mam sprawić żeby krzyczała?" " Walnij ją, odgryź palec, cokolwiek!" Westchnęłam. Przecież jej nie skrzywdzę! Choćby miało to mieć wpływ na negocjacje Nirali.
 - Rachel... - zaczęłam - zrobisz coś dla mnie?
 - Co? - podniosła głowę znad planszy.
 - Krzyknij najgłośniej jak umiesz - poprosiłam włączając dyktafon.
 - Po co? - zapytała zdziwiona.
 - To... taka gra. Po prostu wrzaśnij. Jakbyś się bardzo wkurzyła albo bała. Chyba umiesz krzyczeć... - dodałam z przekorą w głosie. Złapała przynętę.
 - Jasne że umiem - zaczerpnęła powietrza i wydała z siebie taki pisk, że zatkałam uszy. Wyłączyłam nagrywanie i kliknęłam "wyślij".
 - Ty to masz głos - uśmiechnęłam się. 
 - Wiem. Tata zrobi dla mnie wszystko, żebym tylko przestała krzyczeć - wyszczerzyła zęby w uśmiechu.
 - I o to chodzi. Gramy dalej?
 - Ale... Tata chyba się martwi. Zdarzało się, że czasem znikałam, ale tym mówił, że tym razem da mi szlaban.
 - Nie martw się, tego nie zrobi. Obiecuję.
   Grałyśmy jeszcze przez chwilę, kiedy znów zapytała.
 - Jak ty się ubierasz?
   Spojrzałam na nią zdziwiona.
 - No... Masz zamek błyskawiczny na plecach? Bo zwykłej bluzki raczej przez skrzydła nie włożysz.
   Roześmiałam się.
 - Wszystkie moje ciuchy są po prostu z bardzo elastycznych materiałów. No i ubieranie zaczynam od przełożenia bluzki przez skrzydła.
 - No ale skąd masz skrzydła?
   Zdziwiłam się, czemu pyta dopiero teraz. Chociaż Rachel sprawiała wrażenie nietypowej dziewczynki.
 - Nie wiem. Po prostu je mam.
 - A myślisz, że ja też bym mogła?
 - Nie, ja się z nimi urodziłam. Chyba ich się nie da dostać.
 - Szkoda.
   Rachel wygrała pierwszą i drugą rundę, a kiedy wreszcie mi zaczęło dobrze iść, Nirali postanowiła się odezwać. "Odstaw dzieciaka do parku na Burton Street."
 - Koniec gry - oznajmiłam. - Lecimy dalej?
 - Tak! - wyrzuciła ręce w górę. - Lećmy!
   Tym razem wzięłam ją na plecy, co trochę utrudniało machanie skrzydłami, ale Rachel mogła podziwiać widoki. Naprawdę ją polubiłam. Odstawiłam ją bezpiecznie do parku i kazałam jej tam zaczekać. Niechętnie pożegnałam się i wróciłam do domu. Jeśli Nirali dowie się, że zamiast dziecko terroryzować, to grałam w nią z gry planszowe, zabije mnie długo i boleśnie. Wyobraziłam sobie jak Rachel wraca do domu i radośnie oznajmia, jak świetnie się bawiła w czasie, gdy jej rodzice umierali ze strachu. Cały wizerunek szefowej runąłby w gruzach. Cała akcja musiała pozostać w tajemnicy. Nic trudnego. Już i tak mam tyle do ukrycia...
 - No i to wszystko - oznajmiłam pstrykając palcami przed oczami nieprzytomnej Skipper. Dziewczyna zamrugała po czym roześmiała się.
 - Bawiłaś się z dzieckiem zamiast przywiązać je do krzesła? - zapytała z niedowierzaniem. - Co ty filmów o porwaniach nie oglądasz?
 - Nie oglądam filmów - pokręciłam z uśmiechem głową ale szybko spoważniałam. - Tylko ani słowa Nirali, rozumiesz? Jak ją znam może się na mnie zemścić nawet jeśli to było cztery lata temu.
 - Słowo harcerza - Skip przyłożyła rękę do serca a drugą uniosła w górę. - Ani słowa. A... Jak długo tak już siedzimy.
 - Jakąś minutę - uspokoiłam ją. - Przekazywanie wspomnień tylko wydaje się takie długie. Nie spóźnisz się na imprezę.
 - Super, bo muszę już lecieć - podniosła się na nogi. - I... dziękuję. To był super prezent.
 - Cieszę się - skinęłam głową. - Idź już.
***
   Obserwowałam rozwój akcji podczas przyjęcia. Najpierw cała rodzina rozmawiała w salonie, potem odbył się uroczysty obiad, podano tort (trzypiętrowy), wręczono Skipper prezenty i znów wrócono do salonu. Siedziałam na drzewie coraz bardziej znudzona, aż coś złapało mnie za kostkę i ściągnęło na ziemię.
 - Nie umiesz się normalnie przywitać? - zapytałam siadając na ziemi. Nirali popatrzyła na mnie przekrzywiając głowę.
 - Nie. Działo się coś ciekawego?
   Wzruszyłam ramionami podnosząc się na nogi.
 - Niewiele, chyba że interesują cię szczegóły miłości Natashy do Matta.
 - Daruj sobie te opery mydlane. Jak szkolenie?
   Spojrzałam w kierunku dworu. Skipper właśnie rozmawiała z jednym ze swoich kuzynów.
 - Bardzo dobrze, ale nie wiem czy one są gotowe na twoją... bezwzględność.
 - Dadzą sobie radę, tylko musisz się bardziej postarać.
   Znów spojrzałam na szefową. Wyglądała na pewną swoich słów. Bo przecież ona zawsze ma rację.
 - Będę się starać, jak zawsze. Tylko wstrzymaj się na razie z wysyłaniem ich gdziekolwiek, dobrze?
   Przewróciła oczami zaplatając ręce na piersi.
 - Zgoda, na razie mogą siedzieć na tyłkach. Ale tylko na jakiś czas.
 - Jasne - uśmiechnęłam się. - To jak było u znajomych?
 - Fajnie i tyle powinnaś wiedzieć - uśmiechnęła się krzywo. - Załatwiłam wszystko, co miałam załatwić a teraz...
   Urwała patrząc na jakiś punkt nad moim ramieniem. Odwróciłam się zaskoczona. Szła do nas Skipper w towarzystwie czarnowłosego chłopaka. Mówiła coś ożywiona, i byłam pewna, że prowadzi go prosto do nas. Chooolera. Nie za bardzo wiedziałam czy wiać, czy wampirzyca chciała nam go przedstawić. Spojrzałam na Nirali - stała jak osłupiała wgapiając się w nieznajomego. Skipper dotarła do nas i zatrzymała się uśmiechnięta.
 - Skye, Nali, poznajcie Jack'a, mojego kuzyna.
 - Cześć - odparłam niepewnie. Szefowa wymruczała coś niewyraźnie. Chłopak natomiast skinął nam głową, przez co czarne jak smoła włosy opadły mu na oczy. Odgarnął je z uśmiechem.
 - Jack też jest nadzdolny - ciągnęła Skipper z entuzjazmem. - Uznałam, że powinnyście go poznać.
 - Ja cię bardzo chętnie poznam - odezwała się Nirali. - Pokaż mi co umiesz.
   Jack roześmiał się.
 - Bardzo chętnie ci pokażę.
   Skipper, nieświadoma o czym oni naprawdę mówią, zmyła się z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku. Przyjrzałam się chłopakowi spokojnie rozmawiającemu z szefową. Z wyglądu był całkiem zwyczajny, poza nieprzeciętną urodą, ubierał się w czarne ciuchy, wyższy od Nirali o głowę. Przeszłam do skontrolowania jego "wnętrza". Adoptowany przez wampirzą rodziną w wieku trzech lat mógł przestać wreszcie udawać, że jest zwyczajny. Tak naprawdę był iluzjonistą, a lubował się w wężach. Do tego był szybki i zwinny, wykorzystywał swoje umiejętności by zdobyć to, czego chciał.
 - Wiesz już wszystko? - zapytał obracając głowę w moją stronę. Miał dość ponury wyraz twarzy.
 - Wszystko - skinęłam głową, obserwując, jak uśmiecha się zanim powrócił do rozmowy.
   Poczułam swąd palonych piór. Nirali dyskretnie dawała mi do zrozumienia, że mogę iść, a właściwie to muszę. Wzleciałam w powietrze bez słowa. A szefowa mówiła, że nie lubi oper mydlanych...

Rozdział XX

   Skipper razem z Issabellą bawiły się w najlepsze, Natasha spełniała swoje marzenia, natomiast ja skupiłam się na... Jeremy'm. 

   Chłopak przyszedł na imprezę ze swoją dziewczyną, Jessicą, zaproszony przez Iss. Z początku zachowywał się zwyczajnie, ale potem przeprosił swoją towarzyszkę i ruszył w kierunku Natashy. Zatrzymał się w pewnej odległości i udając zainteresowanego rozmową znajdującej się akurat tam grupy nie spuszczał z niej wzroku. Zaciekawił mnie. Skąd ja znałam tę twarz... Dziewczyna nic nie zauważyła śmiejąc się razem z Mattem. Zastanawiałam się o co może mu chodzić, kiedy usłyszałam krzyki dochodzące z zewnątrz budynku.

   Za klubem znajdował się otwarty basen, do którego właśnie wrzucono Katherinę Willow, by sprawdzić, czy założyła stanik. Dziewczyna wrzasnęła, zanim zachłysnęła się wodą. Grupa podchmielonych chłopaków najpierw patrzyła na to ze śmiechem, ale kiedy Kate nie potrafiła sama się wynurzyć, śmiech zamarł na ich ustach. Pierwszy ocknął się Christian. Nie namyślając się długo wskoczył do wody by pomóc koleżance. Złapał ją w talii i chwilę później targał ją do brzegu. Rzucająca się nastolatka nie ułatwiała mu sprawy. Brad razem z Willem chwycili niedoszłą topielicę by wyciągnąć ją na brzeg, przekazali ją zamartwiającym się koleżanką i pomogli wyjść Christianowi. Ten wydostał się na suchy ląd po czym popchnął stojących najbliżej kolegów do wody. 

   Już po chwili basen zapełnił się wciąż ubranymi ludźmi, a mi znudziło się patrzenie, czy któryś z nich przypadkiem się nie topi. Chodziłam po dachu, przeszukując klub w poszukiwaniu moich dziewczyn. Pierwszym, którego odnalazłam okazał się Brad. Nad salą główną oraz barem znajdowało się piętro z kilkoma pokojami, dla gości szukających spokojniejszego miejsca. Tam Brad udał się z Oscarem w poszukiwaniu ręcznika, ale jak się okazało, szybko zmienili zdanie. Nawet przemoczone ciuchy chłopaka im nie przeszkadzały.

   Niewiele osób zostało w środku, impreza przeniosła się na basen, na szczęście podgrzewany, bo temperatura na zewnątrz wynosiła jakieś dwa stopnie. Iss tańczyła z Adrianem gdzieś w tłumie, natomiast Skipper otwierała nieliczne prezenty - zbyt wiele osób dowiedziało się o tej imprezie za późno by coś kupić. Jeremy zgubił Natashę w tłumie, ale za to dopadła go Jessica, gotowa nie dopuścić, by chłopak zostawił ją znowu. Więc gdzie się podziała Natasha?

   Trudno było mi ją namierzyć, ponieważ znajdowała się na najniższym piętrze - w piwnicy. Odnalazła z Mattem salę kinową i tam schowali się, by uniknąć hałasu i tłumu. Chłopak zdążył podkraść z baru butelkę soku bananowego i teraz pili go na zmianę. Rozwalili się na pustych fotelach i dyskutowali zawzięcie, ale nie byłam w stanie usłyszeć o czym. Kontrolowanie jej z tak dużej odległości szybko mnie zmęczyło. Musiałam zaufać, że nie pokaże Mattowi za dużo z powodu emocji. Do tej pory kiepsko szło jej kontrolowanie się, ale odkąd wybranek jej serca zaczął ją zauważać wszystko zmieniło się na lepsze. Uśmiechnęłam się lekko, ale moją radość gwałtownie przerwał krzyk. Potem kolejny, i jeszcze więcej. Tym razem nie chodziło o przemoczone dziewczyny. Emocje gości przepełniały gniew i agresja. Szybko sprawdziłam o co chodzi wychylając głowę znad skraju dachu. Dwójka chłopaków właśnie skakała sobie do gardeł. O co poszło? Clementine, dziewczyna Jamesa potknęła się i wpadła prosto w ramiona Beniamina, który złapał ją gdzie nie trzeba. Oczywiście James nie mógł pozwolić, by Ben obmacywał jego dziewczynę, więc po prostu zdzielił go w twarz. Teraz Christian starał się ich rozdzielić, ale bezskutecznie, gdyż tłum był "żądny krwi", głośno dopingowali chłopaków.
   Wreszcie na scenę wkroczyła Iss, jednym gwałtownym ruchem posłała obu awanturników w przeciwnych kierunkach, gdzie Baniamina unieruchomił Jeremy, natomiast Jamesa złapał Christian. Chłopcy mimo to wciąż się szarpali, aż zagrożono im wrzuceniem do basenu dla ochłody.
 - No już! - warknęła Issabella patrząc na obu groźnie. - Podajcie sobie rączki na zgodę i po sprawie. Przecież to nie wina Bena, że Clementine pcha mu się w ramiona.
   Beniamin spojrzał na Jamesa tryumfalnie, natomiast Clementine spłonęła rumieńcem. Oczywiście nie zrobiła tego specjalnie, ale było jej głupio, że spowodowała bójkę. Ben i James podali sobie niechętnie ręce i rozeszli się w swoich kierunkach odprowadzani groźnym wzrokiem Iss. Reszta gości zawiedziona brakiem rozlewu krwi wróciła do rozmów i tańca.
 - To był dobry pomysł, żeby wziąć ich z zaskoczenia - zauważył Jeremy podchodząc do Issabelli. - Jak ci się udało odepchnąć ich tak daleko?
   Cholera! Mam ci koleś pamięć wykasować?
 - Widzisz... - zająknęła się pół wampirzyca, ale szybko wpadła na jakąś wymówkę. - Żaden z nich nie uderzyłby dziewczyny, więc kiedy zobaczyli takową między sobą... Poza tym założę się, że obaj mają sporo w czubie.
   Jeremy roześmiał się dźwięcznie. Wtedy podeszła do niego Jessica, starająca się ukryć, jak bardzo jest wkurzona na chłopaka. Drugi raz go zgubiła i drugi raz odnalazła przy innej.
 - Jem, kotku, co tu robisz? - zapytała słodkim głosem uwieszając się na jego ramieniu.
 - Och. Issabello, to jest Jessica. Jess, to Issabella - dokonał szybkiej prezentacji. - Koleżanka z branży.
 - Tak? - Jess przeniosła wzrok na nastolatkę. - Grasz czy śpiewasz?
 - Ani to ani to - uśmiechnęła się przyjaźnie Iss. - Mój chłopak śpiewa, a mój tata jest jednym ze sponsorów. A ty Jem? Bo zapomniałam zapytać...
 - Kiedyś udzielałem się w wytwórni, ale moja gwiazda zgasła - roześmiał się ponownie.
 - Więc może...
 - Iss! - dobiegła do nich Skipper. Wyraźnie spanikowana. - Jakaś grupa ćpa na zapleczu. Jedna przedawkowała.
   Issabella przeklnęła cicho, po czym przeprosiła Jeremy'ego oraz Jessicę i poszła za Skipper. Chwilę potem usłyszałam syrenę pogotowia. Dziewczyny będą zajęte do końca nocy.

Rozdział XIX

   Od rana wiedziałam, że coś się dzieje. Iss była dość niespokojna i wyjątkowo ożywiona. Oczywiście pokazałam jej, jak bronić się przed atakiem mentalnym, więc nie miałam szans na dyskretne sprawdzenie o co jej chodzi. Pozostało mi czekać.

   Sekret wydał się pod wieczór. Zauważyłam, jak pół wampirzyca wymyka się z domu chowając tajemniczy przedmiot pod kurtką. Jej matka miała nadzieję, że przez zdarzenia na ostatniej imprezie Issabella nie pamiętała o Ryanie, a moje manipulacje znieczuliły ją na ciągłe nieobecności córki. Skutek był taki, że bardzo mało interesowała się nastolatką, ku złości Maxa. Każda skarga na siostrę kończyła się spławieniem go.

   Iss wyciągnęła telefon i rozmawiała przez chwilę, ale z powodu wiatru nie mogłam usłyszeć o czym mówi. Zakończyła rozmowę i zaczęła kolejną. Jednocześnie kierowała się na przystanek autobusowy. Po dziesięciu minutach przyjechał po nią Adrian z Bradem na tylnym siedzeniu. Issabella wsiadła do samochodu i pojechali w siną dal.

   Cel ich podróży stanowił... dom Skipper. Kilkadziesiąt metrów przed posiadłością spotkali się z Vanessą oraz Rodrickiem, jej aktualnym partnerem. Wszyscy zachowywali się co najmniej podejrzanie - jakaś konspiracja czy co? Na szczęście w myślach przyjaciół Iss grzebać mogłam. Szybko przeszukałam umysł Vanessy i sprawa się wyjaśniła - próbowali zrobić imprezę urodzinową dal Skipper, a właściwie przed-urodzinową. To święto wampirzyca zawsze spędzała z rodziną, a Iss postanowiła to zmienić. Teraz wędrowali w kierunku drzwi wejściowych, a ja dowiedziałam się czegoś więcej: tajemniczy przedmiot pod ubraniem pół wampirzyca to była butelka z procentami. Jeśli rodzice Skip to zobaczą... Ta grupa szła na misję samobójczą.

   Na szczęście to Skipper otworzyła drzwi. Gdy zobaczyła taki tłum otworzyła szeroko oczy, ale wpuściła ich do środka. Przemyciła ich do swojego różowofioletowego pokoju i impreza się rozpoczęła. Odliczałam minuty do wielkiej porażki - kiedy wampirze małżeństwo przestanie udawać, że nic nie wie. Stało się to dość szybko. Już po 15 minutach.

   I to byłoby na tyle gdyby nie... Ryan.

   Od kiedy odkrył, że ma córkę, strzegł jej jak oczka w głowie. Dostarczał jej pieniędzy, kiedy jej zabrakło, był dla niej dostępny przez 24 h/dobę, a teraz nie miał nic naprzeciwko udostępnienia im sali w znanym klubie dyskotekowym należącym do niego. Całe towarzystwo przeniosło się właśnie tam.

   Skip zaprosiła swoje przyjaciółki, Luizę, Victorię, Mię o raz Kate i jej siostrę Jessicę, Iss przedzwoniła po Oscara i kilka dziewczyn ze szkoły, natomiast piątka nastoletnich gwiazd dołączyła się do nich sama, spragniona rozrywki. Tak to jest mieć znanego ojca! Wkrótce sala zapełniła się znanymi bądź mnie ludźmi i zabawa trwała w najlepsze.

   Skip zaprosiła także Natashę, a gdy usłyszała pytanie "czy Matt też będzie?" przejrzała uczucia koleżanki na wylot. Przytaknęła i sprowadziła chłopaka na miejsce. Potem szczęśliwa patrzyła jak oboje gadają w spokojniejszym kącie. Potem poddała się muzyce i zabawie. To były najlepsze urodziny w jej życiu.

Rozdział XVIII

   Najwyraźniej Nirali bawiła się nieźle, bo nie odpowiedziała mi na smsa, że zadanie wykonałam. Zwykle pisała chociaż, że wiadomość do niej dotarła. Teraz najwyraźniej nawet na to czasu jej zabrakło.

   Miałam spokój przez następne dwa dni. Potem Skip przyszła na zajęcia z gazetą w ręku. Minę miała dość zafrasowaną, włosy znów przefarbowała, tym razem na ciemnorudy kolor. Związała czuprynę w wysoki kucyk, a ubrana była w zwykłe jeansy i skórzaną kurtkę. Prawie się nie wyróżniała, gdyby pominąć wyraz jej twarzy.

 - Pamiętasz naszą rozmowę kilka dni temu? - zapytała po przywitaniu. - Kiedy Iss pytała, dlaczego nas wybrałaś.

 - Pamiętam - skinęłam głową. Iss spojrzała na nas wreszcie wykazując jakieś zainteresowanie. Przez całe dnie była praktycznie nieobecna myślami, choć każda moja próba zaatakowania jej z zaskoczenia nie kończyła się sukcesem.

 - Powiedziałaś wtedy, że chcesz pomagać innym - słowa z trudem przechodziły przez gardło Skip. - Jemu też pomagałaś?

   Podała mi gazetę. Wzięłam ją z wahaniem. Zerknęłam na nagłówek razem z Issabellą zerkającą mi przez ramię. Tytuł sprawił, że mój żołądek wykonał gwałtowny obrót o sto osiemdziesiąt stopni.

   "Jimmy Walker zaatakowany przez anioła?"

   Szybko przebiegłam wzrokiem po tekście. Opisano relację Jimmy'ego ze szpitala, gdzie opisał dokładnie mnie i to, co mu zrobiłam. Ślady w jego domu zdawały się potwierdzać jego wersję. Chyba złamanie mu ręki było błędem. W miarę czytania słyszałam, jak Iss odsuwa się coraz dalej. 

 - Chyba niewiele skrzydlatych istot porusza się po tym mieście, prawda? - zapytała Skip mrużąc oczy, gdy oddałam jej pismo. - Tylko spróbuj rzucić tekstem, że to dla jego dobra a nie ręczę za siebie.

   Stałam jak sparaliżowana. W tych kilka minut cały plan mógł się zawalić. Co miałam im powiedzieć? Że to nie ja? Że przesadzał, a wszystko było przypadkiem? Nie uwierzą mi. Ale... miałam jeszcze jedną szansę.

 - To nie było dla jego dobra. Tylko dla waszego - odparłam starając się uspokoić mocno bijące serce. - Ten człowiek wiedział o istnieniu istot takich jak my, i próbował zrobić coś, by jakoś to wykorzystać. Ja tylko...

 - Napisali, że żądałaś od niego pieniędzy - przerwała mi Iss. 

   Poczułam się strasznie głupio. Właśnie próbowałam zwalić własną winę na kogoś innego.

 - Coś napisać musieli. Poza tym Jimmy mógł coś przekręcić, namieszałam mu w głowie żeby zapomniał o tym co wiedział, a przy tym trochę się rzucał i takie są skutki. - Coraz bardziej wkręcałam się w tę historię. - Złamałam mu przypadkiem rękę, a potem zapomniałam sprawić, by zapomniał i o mnie.

   Mina Skipper była niepewna. Widziałam, że próbuje mi wierzyć, ale chyba właśnie przypomniała sobie o tym strażniku, którego skasowałam na początku naszej znajomości. Zupełnie nie wiedziała co robić. Wahała się, czy mi zaufać. Iss zrobiła to z miejsca. Przyjęła moje wyjaśnienie. Chyba ulżyło jej, że wciąż może uważać mnie za nauczycielkę godną zaufania.

 - Powiedzmy że ci wierzę - westchnęła w końcu wampirzyca. - Ale wiedz, że będę cię obserwować.

 - Zgoda - uśmiechnęłam się, zadowolona, że wciąż nie udało jej się złamać mojej bariery. Wystarczyłoby jedno zerknięcie w mój umysł i wszystko by się wydało. Cholera.

   Trening przeszedł w miarę normalnej atmosferze. Właśnie uczyłam dziewczyn walki ze sobą. Telepatię zostawiłam Skip do ćwiczenia w domu. Teraz co popołudnie obie córki nocy starały się powalić wzajemnie na ziemię. Pomimo "czystości krwi" Skipper nie zawsze wygrywała te pojedynki. Iss zdecydowanie odziedziczyła cechy fizyczne po ojcu.

   Po treningu obie poszły w swoją stronę. Nie wiem czemu, ale postanowiłam sprawdzić, czy dojdą bezpiecznie. Poleciałam za Skip, a ona, po dziesięciu minutach wpadła na... Natashę.

   Do tej pory nastolatka siedziała po uszy w książkach i internecie, starając się rozwiązać zagadkę jej pochodzenia. Zaglądałam do niej codziennie, ale nie posunęła się za daleko w swoich poszukiwaniach. Na moje szczęście. Teraz obie dziewczyny zderzyły się głowami, obie gwałtownie wyrwane z własnych myśli. Na raz zaczęły przepraszać i zapewniać, że nic się nie stało.

 - Chyba cię skądś znam - oznajmiła Skipper. Poprawiła kucyk na głowie.

 - Chodzimy do tej samej szkoły, ale nie jestem zbyt... społeczna - uśmiechnęła się Nat.

 - Tak, to chyba to - skinęła głową wampirzyca. - Jestem Skipper.

 - Wiem - zachichotała cicho. - Wszyscy wiedzą. Mam na imię Natasha.

 - To... widzimy się w szkole?

 - Jasne.

   Rozstały się w trochę lepszych humorach, ale mi coś nie pasowało. Dlaczego Nat była tak przyjaźnie nastawiona do Skip, która nieświadomie ukradła jej chłopaka? Dlaczego śmiała się razem z nią? Doskonale wiedziała, z kim rozmawia. Coś tu zdecydowanie nie grało...

Rozdział XVII

 - Dlaczego my? - usłyszałam zamiast powitania, gdy dotarłam do starej i nieczynnej sali treningowej dla baletnic, gdzie przeniosłyśmy się, kiedy na zewnątrz zrobiło się zbyt zimno by ćwiczyć. Zastanowiłam się nad pytaniem Iss. Odpowiedź była prosta: szukałam nadzdolnych, których łatwo będzie przeciągnąć na swoją stronę, jednak nie mogłam jej tego powiedzieć. Zamiast tego wymyśliłam szybko inną, niewinną bajeczkę.

 - Kiedy zaczynałam szukać osób, którym mogłabym pomóc miałam tylko 13 lat. Chciałam, aby wybrańcy byli w podobnym wieku, żebym mogła złapać z nimi kontakt, a ponieważ do tej pory znałam tylko Nirali, bałam się zwerbować chłopaków. Byłam na tyle nieśmiała, że z początku ograniczyłam się do patrzenia, potem interweniowałam, gdy któraś z was zrobiła coś nie tak i wasze umiejętności mogły wyjść na jaw. W tym wieku nie dość że ciało się buntuje, to jeszcze w waszym przypadku... Wszystko wymyka się spod kontroli. Ale nie potrafiłam się przełamać i pokazać wam, że nie jesteście same. Zresztą po jakimś czasie udało wam się odnaleźć własne miejsce.

 - Więc nadzdolnych jest  więcej? - zapytała Skipper.

 - Dużo więcej - uśmiechnęłam się. - A w tym mieście prawdopodobnie więcej niż gdziekolwiek indziej.

 - Dlaczego?

   Na to pytanie nie mogłam odpowiedzieć. Sama nie wiedziałam. Naprawdę rzadko się zdarzało, by tyle osób urodziło się w tym samym miejscu i czasie. Cóż, może po prostu miałam szczęście. Albo Nirali intuicję. To ona nas tu sprowadziła.

 - Nie mam pojęcia. Zacznijmy ćwiczenia - odparłam wracając do rozmowy.

   Zastanawiała mnie zamyślona mina Iss. Przez jakąś godzinę wydawała się oderwana od rzeczywistości, aż wreszcie odezwała się ponownie.

 - Czyli chcesz pomagać takim jak my odnaleźć się w tym świecie?

 - Można tak powiedzieć - rozmasowałam ramię, w które przed chwilą dostałam kopniaka. Ta dziewczyna miała krzepę. 

 - A kiedy my nauczymy się o sobie wszystkiego, będziemy pomagać kolejnym? 

 - Jeśli tego będziecie chciały - odparłam coraz bardziej podejrzliwa.

 - Aha.

   Trening trwał dalej bez przeszkód. Obie dziewczyny robiły postępy. W bardzo szybkim tempie. Zastanawiałam się, czy jeśli Nirali to zobaczy, spróbuje to wykorzystać. Wystarczy, że wysłała mnie na tę ostatnią misję, jeszcze nawet jej nie dokończyłam. Wreszcie minęły trzy dni. Znów włożyłam czarną maskę i udałam się do mojej ofiary. Przeszukałam umysł mężczyzny. Tak jak myślałam, policja mu nie uwierzyła a nawet dała leki na uspokojenie. To wszystko sprawiło, że on sam przestał wierzyć i zapomniał. Czas mu przypomnieć.

   Bezszelestnie weszłam do domu. Tym razem siedział w sypialni rozmawiając przez telefon. Podeszłam od tyłu, wyrwałam mu aparat i rzuciłam nim o ścianę. Urządzenie rozpadło się na kawałki. Mężczyzna odwrócił się gwałtownie i jego oczy rozszerzyły się ze strachu.

 - To znowu ty? - wyjąkał.

 - Ja. Przyszłam po twój dług. Co ty na to?

   Wstał z krzesła i zaczął się wycofywać. Nie miał za bardzo gdzie. Wkrótce oparł się plecami o ścianę.

 - Nic nie mam. Już ci mówiłem! 

 - Dostałeś trzy dni. Wystarczająco dużo czasu - powoli kroczyłam w jego stronę.

 - Nie odzyskam tych pieniędzy! Zostaw mnie!

 - Dopiero. Kiedy. Spłacisz. Dług.

   Jednym mocnym kopnięciem zorganizowałam bliskie spotkanie jego ręki ze ścianą. Usłyszałam trzask łamanej kości. Facet krzyknął głośno i zwinął się na podłodze.

 - Sejf za obrazem w salonie! - krzyknął rozpaczliwie. - Kod to 22322! Weź wszystko, tylko mnie zostaw!

 - Dziękuję - skinęłam głową z ponurym uśmiechem.

   Udałam się do salonu, zabrałam dług razem z odsetkami i ruszyłam do domu. Przynajmniej to jedno mi się udało.

Rozdział XVI

   Dni upływały zadziwiająco spokojnie. Matt nie pamiętał niczego co go spotkało, więc wrócił do uśmiechania się do Nat na korytarzu. Ona znów mu odpowiadała uśmiechem, ale wróciła do spędzania wolnego czasu w bibliotece. Nie posunęła się w swoich poszukiwaniach ani o krok, na moje szczęście. Nirali wciąż nie dała znaku życia, a treningi dziewczyn szły coraz lepiej. Obie robiły ogromne postępy, Iss zwłaszcza fizyczne, ale pewnego dnia poprosiła mnie, bym pokazała jej, jak ochronić umysł przed nieproszonymi gośćmi.  Zaskoczona spełniłam jej prośbę, choć wiedziałam, że oznacza to koniec kontrolowania jej na każdym kroku. Teraz wiedziała kiedy ktoś próbuje nią manipulować i wiedziała jak wznieść mur, który ją ochroni. Mimo niepokoju cieszyłam się, że staje się coraz lepsza i samodzielna. Bardzo spoważniała, odkąd jej świat stanął na głowie. Po treningach Skip odprowadzała Issabellę do domu, rozmawiając jak zwykłe nastolatki. 

   Minął spokojny tydzień. Wtedy dostałam SMSa od Nirali. Podała mi nazwisko i adres z dopiskiem, że ten facet wisi jej sporo pieniędzy. Miałam je odebrać. Na swój własny, nietypowy sposób. Było po dwudziestej, więc pora odpowiednia. Sięgnęłam do szafy po mój stój, skompletowany specjalnie na tę okazję. Dawno nie miałam okazji by go założyć. Teraz miało się to zmienić. Wyciągnęłam ubrania i położyłam je na łóżku. Powoli zaczęłam je wkładać. Czarny, obcisły podkoszulek z wyciętymi plecami ze względu na skrzydła, długie za łokieć rękawiczki, spódnicę do pół uda, kozaki i najważniejsze: ozdobną, karnawałową czarną maskę ozdobioną srebrnymi cekinami i niewielkimi piórkami, wybraną przez Nirali. Celem takiej przebieranki było utrudnienie ofierze zeznań na policji. Pamiętam jak pierwszy raz usłyszałam drwiący głos policjanta: Czyli zaatakował pana anioł w czarnej masce? A ile pan wypił przed snem?

   Gotowa do drogi szybko odnalazłam właściwy adres i stanęłam w ogródku. Przez okno domku na przedmieściach widziałam siedzącego przy blacie kuchennym mężczyznę w szlafroku. Robił sobie herbatę w pasiastym kubku wpatrując się w telewizor w salonie. Czyli forsy mu nie brakowało. Szybko i bezszelestnie otworzyłam okno i stanęłam w kuchni. Wciąż mnie nie zauważył. Podeszłam bliżej stukając obcasami. Wtedy obrócił się gwałtownie.

 - Kim jesteś i co tu robisz? - zapytał wystraszony. - To jakiś żart?

   Strach zmienił się w zirytowanie. Próbował jakoś racjonalnie wytłumaczyć  sobie moje skrzydła. Uznał to za dziwną przebierankę.

 - Jestem twoim koszmarem - odparłam wiedząc, jak bardzo oklepany jest ten tekst. - A właściwie nim będę, jeśli nie oddasz tych dziesięciu tysięcy, które pożyczyłeś i "zapomniałeś" oddać.

 - Ach - wstał ze stołka i podszedł bliżej. - To Emma cię wysłała?

   Nirali nigdy nie podaje swojego prawdziwego imienia. Za to za każdym razem używa innego jakby nie mogła zostać przy jednym.

 - Owszem Emma. Płacisz po dobroci, czy mam tę dobroć na tobie wymóc?

   Tak jak się spodziewałam, wybuchnął śmiechem. Tylko na to czekałam. Złapałam go za ramię i kawałek szlafroka i pociągnęłam na zewnątrz. Śmiech zamarł mu na ustach, gdy zobaczył, że wznosimy się coraz wyżej i wyżej.

 - Oddasz forsę?! - krzyknęłam, by usłyszał mnie przez szum wiatru.

 - Nie mam! - odkrzyknął przerażony szarpiąc się. - Wszystko wydałem!

   Zatrzymałam się w powietrzu. Byliśmy dobry kilometr nad ziemią.

 - Więc jakoś ją znajdź - odparłam i puściłam go. 

   Bardzo ładnie spadał, ale że martwy nie odda mi pieniędzy, gwałtownie sfrunęłam w dół, by zdążyć go złapać tuż nad ziemią. To był bardzo skuteczny sposób zastraszania. Przy okazji potarłam mu trochę szlafroka. Ma za swoje. Zrzuciłam go na ziemię z pięciu metrów, upadł na trawę z głośnym jękiem.

 - Masz trzy dni - ostrzegłam stając nad nim. - Znajdź te pieniądze, albo następnym razem cię nie złapię.

   Po tych słowach poleciałam w noc. 

Rozdział XV

   Zbliżało się popołudnie. Uznałam, że lepiej zająć się teraz Skipper, i sprawdzić jak sobie radzi w roli amora. Stwierdziłam, że całkiem nieźle, biorąc pod uwagę, że ona wciąż była w szkole, a on gdzieś poza nią. To był dobry znak.

   Zaczekałam do dzwonka i przekazałam wampirzycy miejsce spotkania. Poszła tam, ale była dość niespokojna. Znów martwi się o reputację? No błagam. 

 - Nie udało mi się - takimi słowami mnie powitała.

 - Co? - nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. - Ale wyszliście osobno...

 - Bo... Jak próby odkochania go zawiodły, to po prostu z nim zerwałam. Błagał mnie, żebym zmieniła zdanie. Chciał zrobić mi taką aferę, że cała szkoła by go usłyszała. Wtedy kazałam mu odejść, a on zrobił to zdruzgotany. Co ja mam zrobić? - zapytała wreszcie rozpaczliwie.

 - Czekać - westchnęłam. - Nie wiem, co zamierza zrobić, ale poszukam go i się dowiem. Ty wracaj do domu. Dziś treningu nie będzie.

   Spuściła głowę, wiedząc, że jest winna. Założyła torbę na ramię i powlokła się przez park. Wiedziałam, że żałuje tego, co zrobiła. I że więcej tego nie zrobi. Zanim wyruszyłam na poszukiwanie nieszczęśliwego amanta, podleciałam do Iss, by powiedzieć jej, że nie musi przychodzić. Ucieszyła się, bo mogła spędzić ten czas z Adrianem, oraz Bradem i Oscarem, którzy okazali się być parą. A to niespodzianka.

   Wreszcie znalzłam się u Natashy, i delikatnie przeszukałam jej umysł szukając adresu Matta. Nie znała go, więc odeszłam z pustymi rękami. Zostaje mi plątanie się po mieście do skutku. Powoli zapadał zmrok. Rozpoczęłam bezskuteczne poszukiwania, kiedy dotarł do mnie telepatyczny krzyk Skipper. Jeśli udało jej się dotrzeć do mnie z takiej odległości, to albo była bardzo utalentowana albo bardzo zdeterminowana. Jak się okazało, chodziło o to drugie.

   Gdy dotarłam do jej domu zorientowałam się dlaczego. Pod oknem Skip stał Matt z wielgachnym bukietem róż i krzyczał najróżniejsze teksty pod jej adresem, błagając ją o wybacznie, cokolwiek jej zrobił. Myślałam że takie rzeczy to tylko w telenowelach. A tu proszę...

   Wylądowałam na szopie z narzędziami. Skipper wyglądająca przez okno zauważyła mnie i dawała mi rozpaczliwe znaki rękoma. Musiała się go pozbyć, albo... Było jednak już za późno. Nagle, bezszelestnie obok chłopaka pojawiła się para ludzi. Kobieta o bardzo jasnych włosach i błękitnych oczach, oraz postawny mężczyzna, wyglądający dość groźnie. Lisa i Morgan Darkwood, rodzice Skipper. Stare i doświadczone wampiry. Oby nie były głodne...

 - Co tu robisz chłopcze? - zapytał Morgan zajmując razem z żoną miejsca po obu stronach Matta.

 - Próbuję odzyskać Skipper - odparł wprost Matt z rozbrajającą szczerością. - Czy jest pan jej ojcem?

 - Owszem - mężczyzna skinął głową. - Ale nie możesz jej odzyskiwać rano? Kiedy nie będziemy próbowali spać?

 - Ja bez niej umieram, proszę pana - oznajmił chłopak patrząc mu w oczy. - Każda sekunda bez Skipper sprawia mi takie cierpienie...

 - Masz na imię Matt, prawda? - przerwała mu Lisa odwracając go do siebie i zaglądając w jego tęczówki. - Jak długo byłeś z naszą córką?

 - Sześć godzin i czternaście minut. To był najpiękniejszy czas w moim życiu.

 - Skipper! - zawołała kobieta nie spuszczając Matta z oczu. - Coś ty mu zrobiła?!

   Nastoletnia wampirzyca zbiegła po schodach i już po chwili stała obok nich, sprawiając, że Matt przybrał rozanielony wyraz twarzy.

 - Ja... Próbowałam zmusić go, żeby ze mną chodził - odparła cicho Skip z twarzą czerwoną jak burak. - Ale to zaszło za daleko i teraz nie umiem tego odkręcić.

   W tym momencie rozpętał się chaos. Nastolatka usłyszała piętnastominutową tyradę na temat dlaczego nie wolno ingerować w życie ludzi. Przez cały ten czas stała ze spuszczoną głową co chwila kiwając głową na znak, że rozumie. Dopiero wtedy Lisa uspokoiła się, i zaprowadziła wszystkich do salonu. Spokojnie stanęłam pod oknem, wiedząc, że są zbyt zaaferowani Mattem, by mnie zauważyć. Morgan dotknął głowy chłopaka, a ten natychmiast zasnął siedząc na kanapie. Mężczyzna położył go wygodnie, a jego żona zajęła się naprawą błędów córki. Po kolejnych dziesięciu minutach pokręciła głową - zbyt długo nie używała swoich mocy, by cofnąć uczucie chłopaka nie uszkadzając przy tym jego innych odczuć czy wspomnień. Wtedy uświadomiłam sobie, że ja mogę to zrobić. Trenuję praktycznie codziennie. Wystarczy tylko ujawnić się przed parą wampirów... Ta, bułka z masłem. Powoli rezygnowałam z tego pomysłu, kiedy zobaczyłam uśmiech Matta, a potem przypomniałam sobie radość Natashy. Muszę to zrobić, dla szczęścia tych dwojga. Co ma być to będzie.

   Otworzyłam okno i weszłam do środka. Wszystcy spojrzeli na mnie zaskoczeni.

 - Mogę mu pomóc - oznajmiłam, zanim otrząsnęli się z szoku. - Przywrócić go do dawnego stanu.

 - Więc próbuj, kimkolwiek jesteś - odparła Lisa. - Ale będę cię obserwować - dodała groźnie.

 - W porządku.

   Wiedziałam, że gdyby stan Matta nie pogarszał się z każdą chwilą, w try miga zostałabym wywalona i może nawet poturbowana. Ale Lisa, jako matka nie chciała, by przez córkę cierpiał niewinny chłopak.

   Usiadłam na kanapie. Aby uzyskać lepszy i szybszy efekt chwyciłam Matta za nadgarstek. Kontakt fizyczny zawsze pomagał. Zamknęłam oczy i zobaczyłam to, co działo się w jego głowie. Uczucie do Skip rozrastało się w niej jak żywa, lepka wata cukrowa. Moje zadanie polegało na odlepienie całej waty, nie uszkadzając niczego więcej. Powoli, krok po kroku usuwałam tę niechcianą miłość, i spostrzegłam że jej miejsce zajmuje coś innego, a właściwie ktoś inny, do tej pory przez zaklęcie zepchnięty w ciemny kąt: Natasha. Kiedy wyczerpana otworzyłam oczy, Matt wciąż się uśmiechał, ale do innej dziewczyny. Puściłam jego rękę. Zdążyłam nawet usunąć jego wspomnienia z tej przygody. Rozejrzałam się po pokoju. Było już bardzo ciemno, rodzice Skip zniknęli, a ona sama spała skulona w fotelu. Chyba już odpokutowała swój błąd. Cicho wymknęłam się na zewnątrz. Z ulgą powitałam chłód nocy na twarzy.

   Zanim powróciłam do domu, zajrzałam do Nat, która wciąż nie spała. Siedziała ze słuchawkami w uszach starając się nie zasnąć, jakby na kogoś czekała. Wniknęłam w jej umysł, ale była już spokojniejsza niż rano. Uśmiechając się pod nosem wzbiłam się w powietrze zastanawiając się, czy Puszek przeżył cały dzień na jednej misce karmy. Kurka, Nirali mnie zabije.

Rozdział XIV

   Rano wstałam jak zwykle, ale zapomniałam o jednym szczególe: nie uwzględniłam czasu, w którym musiałam nakarmić zwierzaki Nirali. Rybki, żółw, kot, a do tego szefowa zapomniała mi powiedzieć, gdzie dała karmę. Do szkoły dotarłam tuż po pierwszym dzwonku. Skierowałam się od razu do Natashy, by sprawdzić co u niej słychać. Negatywne emocje uderzyły we mnie jak ściana. Coś się stało. 

   Nat dowiedziała się rano, że Matt ma nową dziewczynę. Dodatkowo jej poszukiwania nie przyniosły jak na razie rezultatu. A rano obudziła się na pokrytej lodem poduszce.

   Zastanowiła mnie ta pierwsza sprawa. Z kim umówił się Matt? Widziałam, co się dzieje w jego głowie, był wyraźnie zainteresowany moją podopieczną. Szybko go odnalazłam i zszokowana przyjrzałam się jego wybrance. To była Skipper. Czyli nie poszła grzecznie do domu jak prosiłam. Doczekałam do przerwy i wtedy wyciągnęłam ją w kąt podwórka.

 - Wyjaśnisz mi dlaczego Matt z tobą chodzi? - zapytałam prosto z mostu.

 - Byłam singielką przez dwa tygodnie! - odparła gestykulując rękoma. - Wiesz jak na tym ucierpiała moja reputacja?

 - Ale dlaczego on?

 - Jest słodki - wzruszyła ramionami.

 - Ale nic do ciebie nie czuje.

 - Nie musi - uśmiechnęła się Skip. - Kazałam mu mnie lubić.

   Uderzyło mnie to bardziej niż fakt, że są razem. Chodzą ze sobą, bo ona mu kazała?

 - Manipulowałaś przy jego umyśle? - zapytałam ledwo powstrzymując się od krzyku.

 - Miałam trenować, no nie? - znów wzruszyła ramionami. - No to trenuję. Wiesz jak trudno było go przekonać?

 - Wiem. Ale teraz masz to odkręcić, zanim zakocha się naprawdę.

 - Może do tego dojść? - oczy wampirzycy otworzyły się trochę szerzej.

 - Kiedy umieszczasz w czyimś umyśle obcą myśl, ona się rozrasta, jest coraz bardziej intensywniejsza i w tym wypadku... 

 - Matt zabuja się na zabój?

 - Nie. Bo ty to odkręcisz.

 - Ale nie mogę się z nim rozstać pierwszego dnia! Daj mi czas.

 - Nie - mimowolnie zacisnęłam dłonie w pięści. - Za jakiś czas będzie za późno i skończy tak, jak tamten strażnik. Pamiętasz?

   Czułam się okropnie przywołując tamto wspomnienie, ale musiałam to ukrócić, i to szybko. Zadziałało. Skip zadrżała. 

 - Aż tak?...

 - Aż tak. Odkochaj Matta, jasne?

   Wreszcie skinęła głową. Dopiero wtedy pozwoliłam jej wrócić do szkoły. Miała niemałą zagwozdkę - zostawić Matta w spokoju? Narazić tę swoją reputację? Pozostawiłam ją samą ze swoimi myślami. Zerknęłam jeszcze na Nat, po czym zaczęłam szukać Iss. Jednak w szkole jej nie było. Czy one nie mogą usiedzieć w jednym miejscu?

   Szukałam godzinę, aż wreszcie odnalazłam ją, u Adriana. Siedziała z lepiej już wyglądającym chłopakiem rozmawiając i śmiejąc się. Zauważyłam pustą miskę na blacie biurka. Ona ugotowała mu rosół? No no no... To musi być miłość. Już uznałam, że nie będę im przeszkadzać, kiedy do pokoju wszedł Brad, a za nim Oscar. Czy Iss powiedziała mu o tym, że są rodzeństwem? Chyba jeszcze nie. Umysł chłopaka był radosny i niezmącony żadnym większym problemem. Fajnie, czyli tu wszystko gra. Uspokojona wróciłam do domu by sprawdzić co u zwierzaków, po czym poleciałam skontrolować Natashę. Nie potrafiłam odsunąć od siebie myśli, że pilnowanie całej trójki będzie trudniejsze niż zazwyczaj.

***

BONUSY :D

Gdyby Nirali była koniem...

No i mały konkurs: gdzieś w opowiadaniu ukryłam homoseksulną parę :D kto poda mi w komentarzu numer rozdziału i odpowiednie imiona jako pierwszy wygrywa czekoladę :P powodzenia!

Rozdział XIII

   Wysłałam Skipper do domu, po czym zostałam z Iss, która napisała do ojca, by się z nim spotkać. Umówili się w kawiarni, otwartej całą dobę, gdyż było już po dwudziestej. Odprowadziłam ją na miejsce i ukryłam się w parku obok. Skupiłam się i udało mi się spokojnie podsłuchiwać rozmowę ojca z córką. Usiedli już przy stoliku w kącie sali i zdążyli się przywitać. Ryan zamówił dwie herbaty owocowe i zapadła cisza.

 - Więc... Jesteś moim ojcem? - zaczęła Iss niepewnie.

 - Wszystko na to wskazuje. Tracy wciąż się nie przyznała? - zapytał odbierając od kelnerki filiżanki.

 - Nie chce o tym ze mną rozmawiać. Chyba... Tata chyba nic nie podejrzewa, a ona boi się z czymś zdradzić.

 - Ta kobieta ma więcej tajemnic niż sądzisz - wampir dosypał cukru do herbaty i zamieszał łyżeczką. Nie spuszczał wzroku z towarzyszki, jakby szukał w jej twarzy swoich rysów.

 - Opowiesz mi? Jak to się zaczęło?

 - Spotkałem Try gdy miała 21 lat. No i męża. Widywaliśmy się jakieś pół roku, aż pewnego dnia zniknęła. Nie wyjawiła dlaczego mnie opuszcza, nie zostawiła żadnych śladów. Okazuje się że po prostu zaszła w ciążę - uśmiechnął się cierpko.

 - Naprawdę? Mama zdradzała tatę?

 - Była młoda, a ja nierozważny. Jakoś tak wyszło - jego wzrok pociemniał. - Z początku Try obiecywała mi, że się rozwiedzie i zamieszka ze mną. Nic z tego. Zwiała, ale... - uśmiechnął się lekko - nie zapomniała o mnie.

 - Jak to?

 - Dostałaś imię po mojej babci, Issabelli. Powiedziałem o tym Tracy, gdy wyznałem, że zawsze chciałem mieć córkę.

 - Dostałeś syna - nastolatka spuściła oczy. - Bo Oscar jest moim bratem, prawda?

 - Prawda. Przed Tracy była inna dziewczyna, ale pół roku po rozstaniu podrzuciła mi Oscara pod drzwi.

 - A teraz? Masz kogoś?

 - Na pewno nie żonę, jeśli o to pytasz. To nie dla mnie...

 - Dlaczego? - Iss podniosła głowę i wbiła w niego spojrzenie.

 - Jestem wampirem. Związanie się z kimś na resztę jego życia jest problematyczne. Dla tego kogoś, ale dla mnie też.

 - Więc ja jestem...

 - Pół wampirem. Musiałaś to zauważyć. Jakieś nietypowe cechy...

 - Tak, kilka zauważyłam. A Oscar?

 - Nie, on nie odziedziczył po mnie zbyt wielu genów. Jest trochę... lepszy od przeciętnego człowieka, ale nie wyróżnia się za bardzo, w przeciwieństwie do ciebie. Za to wie kim, albo czym jestem.

 - Ile masz lat? - wypaliła Iss biorąc łyk herbaty.

   Ryan roześmiał się cicho.

 - Za dużo by to liczyć. Kiedy się urodziłem, kalendarze nie były zbyt popularne, a ja straciłem rachubę. 

 - Czyli sporo.

 - Tak...

   Dalej rozmowa zeszła na luźniejsze tematy. Iss opowiadała o swoim dzieciństwie i rodzinie, Ryan uważnie jej słuchał, widziałam, że zależy mu na córce i tych szesnastu straconych latach. Wreszcie zrobiło się na tyle późno, że nastolatka zdecydowała się wrócić do domu. Przecież mama ją zabije za spóźnienie! Dlatego też właśnie zostałam. Iss wyszła szybko z kawiarni ściskając ojca na pożegnanie i ruszyła przez park do domu. Po chwili szłam obok niej.

 - Podsłuchiwałaś - powiedziała dziewczyna nie spuszczając wzroku z drogi.

 - Przyzwyczajaj się. Teraz nic nie może pójść nie tak. Wystarczająco wiele spaprałam przez wasze wybryki.

   Widziałam, że ma odpowiedź na końcu języka, ale się powstrzymała. Park o tej porze był pusty, ciemny i zimny. Na niebie wisiał księżyc w pełni, ale drzewa zasłoniły go. Nagle wyczułam czyjąś obecność. Błyskawicznie schowałam się między grubymi pniami. Iss rozejrzała się, szukając mnie, ale wtedy zobaczyła Vanessę, idącą z naprzeciwka. Pomachała jej i z lekkim uśmiechem przyspieszyła kroku. Przyjaciółka stanowiła jej kotwicę w normalnym, spokojnym świecie.

 - Co się z tobą działo? - zapytała tuląc Issabellę na powitanie. - Uciekłaś z połowy lekcji!

 - Widzisz... mam problemy rodzinne - odparła odsuwając się kawałek.

 - O co chodzi?

   Tylko spróbuj coś wypaplać... - zagroziłam jej w myślach, ale tylko swoich. Wybór należał do niej.

 - Tata... nie jest moim tatą.

   Vanessa otworzyła szeroko oczy i zachwiała się niebezpiecznie. Iss podprowadziła ją do ławki.

 - Ale... to bez sensu... - jąkała się. - Więc kto nim jest?

 - Ryan Hathaway - przyznała Iss, ale szybko pożałowała swoich słów. 

   Vanessa spadła z ławki zemdlona.

***

   Kiedy Issabella doprowadziła przyjaciółkę do porządku i odprowadziła ją do domu mogła wreszcie wrócić do swojego. Kazałam jej jak najszybciej dostać się do swojego pokoju, co zrobiła przez balkon, po czym wysłałam do myśli jej rodziny informację, że cały czas tam była. Przynajmniej tym razem minie ją kara. Koło północy mogłam wreszcie polecieć do domu, ale tam czekały mnie kolejne niespodzianki.

   Zastałam Nirali spakowaną przed drzwiami mieszkania. Więc to dzisiaj.

 - Ile można na ciebie czekać? - zapytała zirytowana.

 - Robiłam to, co do mnie należy NAL - odparłam podkreślając zdrobnienie, jakie teraz stosowała Skipper. Końcówki włosów szefowej nieznacznie pojaśniały.

 - Zaraz jadę - zmieniła temat. - Zajmij się zwierzakami. Mogę na ciebie liczyć?

 - Jasne - uśmiechnęłam się na zgodę. - Wiesz, kiedy wracasz?

 - Kiedy przyjdzie czas - odpowiedziała uśmiechem i zniknęła za drzwiami.

Rozdział XII

   Przyszedł czas na pierwszy trening dziewczyn. Zabrałam je na tę łąkę, gdzie wybrałam się razem ze Skipper. Tym razem południe spędziłam na znoszeniu tam potrzebnych przedmiotów. Jednym z nich była drewniana plandeka przykryta kilkoma kocami, gdzie kazałam usiąść wampirzycy. 

 - Twoje zadanie polega na przełamaniu mojej blokady - wskazałam palcem na skroń - w czasie gdy ja skupię się na Iss. Ok?

 - To będzie proste - uśmiechnęła się siadając na wyznaczonym miejscu. 

 - W twoim przypadku natomiast - zwróciłam się do Issabelli - popracujemy nad cechami fizycznymi. Co już zauważyłaś? Czym różnisz się od innych?

   Wsadziła ręce do kieszeni kurtki, podczas gdy Skip próbowała dostać się do moich myśli.

 - Siła. Szybkość. Refleks. Trochę lepszy słuch, wzrok...

 - Dobrze, jak na początek. Rozumiem że nie potrzebujesz rozgrzewki?

   Uśmiechnęła się. Dobrze rozumiem.

 - Na następne lekcje przeniesiemy się do jakiegoś pomieszczenia, ale teraz chcę zobaczyć twoje granice. Ile potrafisz. Na początek może wyścig, do tamtego wzgórza - wskazałam ręką miejsce oddalone o jakieś pół kilometra. - j lecę, ty biegniesz. Gotowa?

   Skinęła głową i obróciła się we wskazanym kierunku. Zdjęła fioletową bluzę i rzuciła nią w Skipper, która złapała materiał i odłożyła obok siebie.

 - Trzy, dwa jeden, start! - wykrzyknęłam i wystartowałyśmy. 

   Już na początku zdobyłam sporą przewagę machając skrzydłami, ale w połowie trasy Skip uderzyła w barierę ze zdwojoną siłą i zdekoncentrowałam się zwalniając. Iss wykorzystała to i po chwili dostrzegłam ją przed sobą. Wyrzuciłam wampirzycę z głowy brutalnie i całą siłę wykorzystałam na dogonienie nastolatki. Udało mi się to dopiero na mecie.

 - Brawo - wylądowałam tuż obok niej. - Nieźle jak na pierwszy raz. Zazwyczaj pewnie nie masz jak ćwiczyć, prawda?

 - Na treningach i wf-ach muszę się ograniczać - potwierdziła. - A potem ograniczają mnie szlabany. Zresztą nigdy nie widziałam potrzeby jeszcze bardziej odstawać od innych.

 - Zmienimy to. A teraz...

   Skierowałam swoje myśli ku Skipper i kazałam jej ustawić przywiezioną wcześniej tarczę naprzeciwko nas. Nie zmusiłam jej do tego. Po prostu poprosiłam. Zrobiła to , podczas gdy ja podleciałam do rosnącego obok dębu i ściągnęłam z jego gałęzi łuk i kilka strzał.

 - Wiem, trochę staroświeckie, ale nie miałam jak załatwić czegoś lepszego - skrzywiłam się podając narzędzie Iss. - Cel jest prosty - traf w tarczę.

 - Nigdy nie strzelałam z łuku - odparła nastolatka biorąc go w ręce.

 - Ja też nie - wzruszyłam ramionami - więc masz dodatkowe wyzwanie.

   Udało jej się po kilku minutach i czterech filmikach z internetu. Wreszcie  podniosła łuk, naciągnęła ostatnią strzałę (resztę posłała do diabła, ale nie w tarczę) i puściła. Usłyszałam cichy świst. Widziałam, jak strzała leci i trafia. W sam środek.

 - Super! - wyciągnęłam do niej rękę, a ona przybiła mi piątkę. - Jak tak dalej pójdzie to nie będę miała czego z tobą ćwiczyć.

   Roześmiała się oddając mi łuk. Odpowiedziałam jej tym samym, ale szybko zamilkłam czując, jak Skip prawie wślizgnęła się cichaczem do mojego umysłu. Prawie. Mało brakowało. Wykorzystała fakt, że o niej zapomniałam. Mała cwaniara. Znów kazałam jej sprawdzić gdzie rośnie pieprz i zwróciłam się do Iss.

 - Jeśli będziesz trenować codziennie, będzie ci łatwiej panować nad emocjami w domu i szkole. A skoro o tym mowa, to chyba czas, żebyś poznała swojego ojca.

   Issabella spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami. Czyżby bała się tego spotkania?

Rozdział XI

   To, co działo się w sercu Natashy, było nie do opisania. Przeżywała mnóstwo emocji na raz, przeżywając prawdziwe rozterki. Wahała się między radością ze spotkania z Mattem, a wątpliwościami, czy nie pokaże przy nim swojej prawdziwej natury. Do tego zagadka na temat jej rodziców... Ale wystarczyło, że przypominała sobie Jego uśmiech, i wszystko zdawało się być błahostką. Tak, myślała o nim z wielkiej litery. Litości!

   Odprężyła się idąc do szkoły, a ja mogłam się skupić na niej, wiedząc, że z resztą dziewczyn mogę w każdej chwili się skontaktować przez telefon. Już nie musiałam grzebać w ich głowach, co teraz wydawało mi się czymś... nieprawidłowym? Tak, to mało powiedziane.

   Zauważyłam, że Nat patrzy gdzieś w moim kierunku i szybko postanowiłam się skupić. Odprowadziłam ją do szkoły, a potem przysiadłam na jej dachu śledząc ją, aż dotarła na matematykę. Stamtąd szybko wyszła, wysłana przez nauczycielkę po dziennik. Kogo spotkała na korytarzu?

   Matt! Nie mogłeś iść do toalety nieco później?

   Najwidoczniej nie, bo teraz właśnie zmierzał w kierunku, z którego nadchodziła dziewczyna. Wreszcie się zauważyli. Matt przyspieszył.

 - Cześć - powiedział z szerokim uśmiechem.

 - Hej - odparła nieśmiało.

 - Jesteś w drugiej klasie? - zapytał patrząc na okładkę dziennika. - Wyglądasz na starszą.

 - Wszyscy mi to mówią - powiedziała Nat nabierając pewności siebie. - I jeszcze że jestem zbyt poważna.

 - Nie wyglądasz na poważną - zmierzył ją uważnym spojrzeniem. - Przynajmniej nie teraz.

 - Hm, właśnie, muszę już iść - uniosła dziennik. - Bo zaczną mnie szukać i... - urwała widząc, że Matt już jej nie słucha.

 - Wow... - szepnął. - Twoje włosy...

   Chwyciła szybko kosmyk jasnych włosów i odkryła, że są jeszcze jaśniejsze a w dodatku... błyszczą jak płatki śniegu. Opuściła rękę i puściła się prawie biegiem do sali lekcyjnej. Matt wciąż stał na swoim miejscu, aż wreszcie potrząsnął głową i udał się w swoją stronę.

***

   Po kilku godzinach wróciłam do domu. Padłam na łóżko i przymknęłam oczy. Ostatnio niewiele czasu miałam na odpoczynek. Rozkoszowałam się tą chwilą, dopóki nie poczułam, że ktoś siada mi na brzuchu. Obróciłam się na bok, zrzucając intruza na ziemię. Nirali została na podłodze.

 - Od kiedy tak cicho chodzisz? - zapytałam niewyraźnie z twarzą w poduszce.

 - Od kiedy nie słyszysz że idę? - odparła.

 - Odkąd haruję cały dzień - westchnęłam. - Co tu robisz?

 - Wyjeżdżam. A właściwie to będę. Chcę odwiedzić kilka osób. W interesach oczywiście.

 - Oczywiście - potwierdziłam. - Kiedy wracasz?

 - Mam kilka osób na liście. To trochę potrwa.

 - Ok. Miłej podróży - odwróciłam się do ściany.

 - Nie jadę dziś - szturchnęła mnie w bok. - Jeszcze się ze mną pomęczysz.

 - Dam radę - mruknęłam. - O ile dziewczyny będą grzeczne.

   Marzenia...

Rozdział X

   Gdy tylko Iss przekroczyła próg mieszkania, zaczęła się uważnie rozglądać. Nirali potrafiła się urządzić. Zbiła majątek oszukując na ubezpieczeniach. Tajemnicze pożary to jej sprawka. Teraz ma tyle pieniędzy, że nie musi się o nie martwić. Wzrok Iss prześlizgnął się po żółtej kuchni i spoczął na nas.

 - To jest Nirali - przedstawiłam, a szefowa podniosła rękę nie odrywając wzroku od gry. - A to Skipper. Będziecie razem trenować.

   Wampirzyca rzucił "hej" patrząc na nowo przybyłą. 

 - Czy ja cię gdzieś nie widziałam? - zapytała przekrzywiając głowę.

 - Jestem cheerleaderką - wyjaśniła Iss podchodząc bliżej.

 - Ach, no tak. Występowałaś na rozpoczęciu roku. Jesteś świetna - uśmiechnęła się.

 - Dzięki - odparła Issabella siadając na fotelu. - To trochę dzięki temu, że potrafię nawet rzucić człowiekiem o ścianę.

 - To byłaś ty? - wytrzeszczyła na nią oczy Skipper. - Ty tak urządziłaś Kevina?! Brawo!

   Po chwili obie gadały w najlepsze. Widziałam ulgę w postawie Iss, że wreszcie może komuś wszystko powiedzieć. Szturchnęłam Nirali łokciem.

 - Co? - mruknęła niezadowolona, bo wampirzyca odłożyła pada, pochłonięta rozmową i teraz musiała radzić sobie sama.

 - Chodź na chwilę - wstałam i zrobiłam krok w kierunku jej pokoju.

 - Nie - odparła nie ruszając się z miejsca.

 - Okej. Więc pójdę sama i sprawdzę, czy szyba w twoim akwarium jest kuloodporna.

 - Won od rybek! - wrzasnęła podrywając się z miejsca. 

Wyłączyłam telewizor i pociągnęłam Nirali do jej pokoju. Tam usiadłam na jej łóżku wodnym (tia, kontrolowanie ognia i otaczanie się wodą) i posadziłam sobie Puszka na kolanach.

 - Musisz mi powiedzieć, co zamierzasz - powiedziałam wprost. - Wszystko się nagle skomplikowało, jeśli mi nagle z czymś wyskoczysz...

 - Jeśli chodzi o ciebie i tamte... - wskazała głową na drzwi - to jak na razie nic. Możesz szkolić je w spokoju, daję ci wolną rękę.Ten program, który przyniosłaś ma kilka zabezpieczeń, staram się je obejść. Dopiero, gdy mi się to uda, zrobimy coś większego.

   Skinęłam głową gładząc futro kota. Czyli chwilowe wakacje? Przydadzą się.

 - To wszystko? - zapytała szefowa lekko zniecierpliwionym tonem.

 - Dlaczego Skipper mówi do ciebie Nali? I wciąż żyje?

   Wzruszyła ramionami.

 - Nie zwróciłam na to uwagi.

 - Aha.

   Odłożyłam Puszka na miejsce i wstałam.

 - Zabrałabyś ją kiedyś zagrać w kosza - zaproponowałam. - Polubiła cię.

 - Jest dobra w strzelanki. Tylko dlatego z nią grałam.

   Jasne. Nie pamiętam, kiedy ostatnio szefowa z kimś się spotykała. Zwykle siedziała w swoim pokoju knując podłe rzeczy, albo gadając ze swoimi zwierzakami. Chyba towarzystwo Skip dobrze na nią wpłynie. Z uśmiechem wyszłam z pokoju. Dziewczyny rozwaliły się na kanapie pogrążone w rozmowie. Klasnęłam w ręce, by zwrócić ich uwagę.

 - Będziecie miały treningi codziennie po południu - oznajmiłam. - Zaczynając od jutra. Dziś muszę jeszcze przekonać twoich rodziców - skinęłam głową w stronę Iss - aby się na nie zgodzili. A żeby to osiągnąć, wracasz teraz do domu porozmawiać z nimi.

 - Małe szanse, że się zgodzą. Zawiesili mi treningi cheerleaderek!

 - Już ja ich przekonam.

***

   Gdy dotarłyśmy na miejsce, nastolatka poszła przedstawić kwestię zajęć dodatkowych, a ja zajęłam miejsce pod oknem wpływając na decyzję jej rodziców. Wymagało to sporego skupienia, by zrobić to subtelnie, ale w końcu udało się. Po skończonej rozmowie Issabella wyszła na dwór, by podzielić się ze mną radością.

 - Witamy w drużynie - uśmiechnęłam się.