Rozdział XIV

   Rano wstałam jak zwykle, ale zapomniałam o jednym szczególe: nie uwzględniłam czasu, w którym musiałam nakarmić zwierzaki Nirali. Rybki, żółw, kot, a do tego szefowa zapomniała mi powiedzieć, gdzie dała karmę. Do szkoły dotarłam tuż po pierwszym dzwonku. Skierowałam się od razu do Natashy, by sprawdzić co u niej słychać. Negatywne emocje uderzyły we mnie jak ściana. Coś się stało. 

   Nat dowiedziała się rano, że Matt ma nową dziewczynę. Dodatkowo jej poszukiwania nie przyniosły jak na razie rezultatu. A rano obudziła się na pokrytej lodem poduszce.

   Zastanowiła mnie ta pierwsza sprawa. Z kim umówił się Matt? Widziałam, co się dzieje w jego głowie, był wyraźnie zainteresowany moją podopieczną. Szybko go odnalazłam i zszokowana przyjrzałam się jego wybrance. To była Skipper. Czyli nie poszła grzecznie do domu jak prosiłam. Doczekałam do przerwy i wtedy wyciągnęłam ją w kąt podwórka.

 - Wyjaśnisz mi dlaczego Matt z tobą chodzi? - zapytałam prosto z mostu.

 - Byłam singielką przez dwa tygodnie! - odparła gestykulując rękoma. - Wiesz jak na tym ucierpiała moja reputacja?

 - Ale dlaczego on?

 - Jest słodki - wzruszyła ramionami.

 - Ale nic do ciebie nie czuje.

 - Nie musi - uśmiechnęła się Skip. - Kazałam mu mnie lubić.

   Uderzyło mnie to bardziej niż fakt, że są razem. Chodzą ze sobą, bo ona mu kazała?

 - Manipulowałaś przy jego umyśle? - zapytałam ledwo powstrzymując się od krzyku.

 - Miałam trenować, no nie? - znów wzruszyła ramionami. - No to trenuję. Wiesz jak trudno było go przekonać?

 - Wiem. Ale teraz masz to odkręcić, zanim zakocha się naprawdę.

 - Może do tego dojść? - oczy wampirzycy otworzyły się trochę szerzej.

 - Kiedy umieszczasz w czyimś umyśle obcą myśl, ona się rozrasta, jest coraz bardziej intensywniejsza i w tym wypadku... 

 - Matt zabuja się na zabój?

 - Nie. Bo ty to odkręcisz.

 - Ale nie mogę się z nim rozstać pierwszego dnia! Daj mi czas.

 - Nie - mimowolnie zacisnęłam dłonie w pięści. - Za jakiś czas będzie za późno i skończy tak, jak tamten strażnik. Pamiętasz?

   Czułam się okropnie przywołując tamto wspomnienie, ale musiałam to ukrócić, i to szybko. Zadziałało. Skip zadrżała. 

 - Aż tak?...

 - Aż tak. Odkochaj Matta, jasne?

   Wreszcie skinęła głową. Dopiero wtedy pozwoliłam jej wrócić do szkoły. Miała niemałą zagwozdkę - zostawić Matta w spokoju? Narazić tę swoją reputację? Pozostawiłam ją samą ze swoimi myślami. Zerknęłam jeszcze na Nat, po czym zaczęłam szukać Iss. Jednak w szkole jej nie było. Czy one nie mogą usiedzieć w jednym miejscu?

   Szukałam godzinę, aż wreszcie odnalazłam ją, u Adriana. Siedziała z lepiej już wyglądającym chłopakiem rozmawiając i śmiejąc się. Zauważyłam pustą miskę na blacie biurka. Ona ugotowała mu rosół? No no no... To musi być miłość. Już uznałam, że nie będę im przeszkadzać, kiedy do pokoju wszedł Brad, a za nim Oscar. Czy Iss powiedziała mu o tym, że są rodzeństwem? Chyba jeszcze nie. Umysł chłopaka był radosny i niezmącony żadnym większym problemem. Fajnie, czyli tu wszystko gra. Uspokojona wróciłam do domu by sprawdzić co u zwierzaków, po czym poleciałam skontrolować Natashę. Nie potrafiłam odsunąć od siebie myśli, że pilnowanie całej trójki będzie trudniejsze niż zazwyczaj.

***

BONUSY :D

Gdyby Nirali była koniem...

No i mały konkurs: gdzieś w opowiadaniu ukryłam homoseksulną parę :D kto poda mi w komentarzu numer rozdziału i odpowiednie imiona jako pierwszy wygrywa czekoladę :P powodzenia!

Rozdział XIII

   Wysłałam Skipper do domu, po czym zostałam z Iss, która napisała do ojca, by się z nim spotkać. Umówili się w kawiarni, otwartej całą dobę, gdyż było już po dwudziestej. Odprowadziłam ją na miejsce i ukryłam się w parku obok. Skupiłam się i udało mi się spokojnie podsłuchiwać rozmowę ojca z córką. Usiedli już przy stoliku w kącie sali i zdążyli się przywitać. Ryan zamówił dwie herbaty owocowe i zapadła cisza.

 - Więc... Jesteś moim ojcem? - zaczęła Iss niepewnie.

 - Wszystko na to wskazuje. Tracy wciąż się nie przyznała? - zapytał odbierając od kelnerki filiżanki.

 - Nie chce o tym ze mną rozmawiać. Chyba... Tata chyba nic nie podejrzewa, a ona boi się z czymś zdradzić.

 - Ta kobieta ma więcej tajemnic niż sądzisz - wampir dosypał cukru do herbaty i zamieszał łyżeczką. Nie spuszczał wzroku z towarzyszki, jakby szukał w jej twarzy swoich rysów.

 - Opowiesz mi? Jak to się zaczęło?

 - Spotkałem Try gdy miała 21 lat. No i męża. Widywaliśmy się jakieś pół roku, aż pewnego dnia zniknęła. Nie wyjawiła dlaczego mnie opuszcza, nie zostawiła żadnych śladów. Okazuje się że po prostu zaszła w ciążę - uśmiechnął się cierpko.

 - Naprawdę? Mama zdradzała tatę?

 - Była młoda, a ja nierozważny. Jakoś tak wyszło - jego wzrok pociemniał. - Z początku Try obiecywała mi, że się rozwiedzie i zamieszka ze mną. Nic z tego. Zwiała, ale... - uśmiechnął się lekko - nie zapomniała o mnie.

 - Jak to?

 - Dostałaś imię po mojej babci, Issabelli. Powiedziałem o tym Tracy, gdy wyznałem, że zawsze chciałem mieć córkę.

 - Dostałeś syna - nastolatka spuściła oczy. - Bo Oscar jest moim bratem, prawda?

 - Prawda. Przed Tracy była inna dziewczyna, ale pół roku po rozstaniu podrzuciła mi Oscara pod drzwi.

 - A teraz? Masz kogoś?

 - Na pewno nie żonę, jeśli o to pytasz. To nie dla mnie...

 - Dlaczego? - Iss podniosła głowę i wbiła w niego spojrzenie.

 - Jestem wampirem. Związanie się z kimś na resztę jego życia jest problematyczne. Dla tego kogoś, ale dla mnie też.

 - Więc ja jestem...

 - Pół wampirem. Musiałaś to zauważyć. Jakieś nietypowe cechy...

 - Tak, kilka zauważyłam. A Oscar?

 - Nie, on nie odziedziczył po mnie zbyt wielu genów. Jest trochę... lepszy od przeciętnego człowieka, ale nie wyróżnia się za bardzo, w przeciwieństwie do ciebie. Za to wie kim, albo czym jestem.

 - Ile masz lat? - wypaliła Iss biorąc łyk herbaty.

   Ryan roześmiał się cicho.

 - Za dużo by to liczyć. Kiedy się urodziłem, kalendarze nie były zbyt popularne, a ja straciłem rachubę. 

 - Czyli sporo.

 - Tak...

   Dalej rozmowa zeszła na luźniejsze tematy. Iss opowiadała o swoim dzieciństwie i rodzinie, Ryan uważnie jej słuchał, widziałam, że zależy mu na córce i tych szesnastu straconych latach. Wreszcie zrobiło się na tyle późno, że nastolatka zdecydowała się wrócić do domu. Przecież mama ją zabije za spóźnienie! Dlatego też właśnie zostałam. Iss wyszła szybko z kawiarni ściskając ojca na pożegnanie i ruszyła przez park do domu. Po chwili szłam obok niej.

 - Podsłuchiwałaś - powiedziała dziewczyna nie spuszczając wzroku z drogi.

 - Przyzwyczajaj się. Teraz nic nie może pójść nie tak. Wystarczająco wiele spaprałam przez wasze wybryki.

   Widziałam, że ma odpowiedź na końcu języka, ale się powstrzymała. Park o tej porze był pusty, ciemny i zimny. Na niebie wisiał księżyc w pełni, ale drzewa zasłoniły go. Nagle wyczułam czyjąś obecność. Błyskawicznie schowałam się między grubymi pniami. Iss rozejrzała się, szukając mnie, ale wtedy zobaczyła Vanessę, idącą z naprzeciwka. Pomachała jej i z lekkim uśmiechem przyspieszyła kroku. Przyjaciółka stanowiła jej kotwicę w normalnym, spokojnym świecie.

 - Co się z tobą działo? - zapytała tuląc Issabellę na powitanie. - Uciekłaś z połowy lekcji!

 - Widzisz... mam problemy rodzinne - odparła odsuwając się kawałek.

 - O co chodzi?

   Tylko spróbuj coś wypaplać... - zagroziłam jej w myślach, ale tylko swoich. Wybór należał do niej.

 - Tata... nie jest moim tatą.

   Vanessa otworzyła szeroko oczy i zachwiała się niebezpiecznie. Iss podprowadziła ją do ławki.

 - Ale... to bez sensu... - jąkała się. - Więc kto nim jest?

 - Ryan Hathaway - przyznała Iss, ale szybko pożałowała swoich słów. 

   Vanessa spadła z ławki zemdlona.

***

   Kiedy Issabella doprowadziła przyjaciółkę do porządku i odprowadziła ją do domu mogła wreszcie wrócić do swojego. Kazałam jej jak najszybciej dostać się do swojego pokoju, co zrobiła przez balkon, po czym wysłałam do myśli jej rodziny informację, że cały czas tam była. Przynajmniej tym razem minie ją kara. Koło północy mogłam wreszcie polecieć do domu, ale tam czekały mnie kolejne niespodzianki.

   Zastałam Nirali spakowaną przed drzwiami mieszkania. Więc to dzisiaj.

 - Ile można na ciebie czekać? - zapytała zirytowana.

 - Robiłam to, co do mnie należy NAL - odparłam podkreślając zdrobnienie, jakie teraz stosowała Skipper. Końcówki włosów szefowej nieznacznie pojaśniały.

 - Zaraz jadę - zmieniła temat. - Zajmij się zwierzakami. Mogę na ciebie liczyć?

 - Jasne - uśmiechnęłam się na zgodę. - Wiesz, kiedy wracasz?

 - Kiedy przyjdzie czas - odpowiedziała uśmiechem i zniknęła za drzwiami.

Rozdział XII

   Przyszedł czas na pierwszy trening dziewczyn. Zabrałam je na tę łąkę, gdzie wybrałam się razem ze Skipper. Tym razem południe spędziłam na znoszeniu tam potrzebnych przedmiotów. Jednym z nich była drewniana plandeka przykryta kilkoma kocami, gdzie kazałam usiąść wampirzycy. 

 - Twoje zadanie polega na przełamaniu mojej blokady - wskazałam palcem na skroń - w czasie gdy ja skupię się na Iss. Ok?

 - To będzie proste - uśmiechnęła się siadając na wyznaczonym miejscu. 

 - W twoim przypadku natomiast - zwróciłam się do Issabelli - popracujemy nad cechami fizycznymi. Co już zauważyłaś? Czym różnisz się od innych?

   Wsadziła ręce do kieszeni kurtki, podczas gdy Skip próbowała dostać się do moich myśli.

 - Siła. Szybkość. Refleks. Trochę lepszy słuch, wzrok...

 - Dobrze, jak na początek. Rozumiem że nie potrzebujesz rozgrzewki?

   Uśmiechnęła się. Dobrze rozumiem.

 - Na następne lekcje przeniesiemy się do jakiegoś pomieszczenia, ale teraz chcę zobaczyć twoje granice. Ile potrafisz. Na początek może wyścig, do tamtego wzgórza - wskazałam ręką miejsce oddalone o jakieś pół kilometra. - j lecę, ty biegniesz. Gotowa?

   Skinęła głową i obróciła się we wskazanym kierunku. Zdjęła fioletową bluzę i rzuciła nią w Skipper, która złapała materiał i odłożyła obok siebie.

 - Trzy, dwa jeden, start! - wykrzyknęłam i wystartowałyśmy. 

   Już na początku zdobyłam sporą przewagę machając skrzydłami, ale w połowie trasy Skip uderzyła w barierę ze zdwojoną siłą i zdekoncentrowałam się zwalniając. Iss wykorzystała to i po chwili dostrzegłam ją przed sobą. Wyrzuciłam wampirzycę z głowy brutalnie i całą siłę wykorzystałam na dogonienie nastolatki. Udało mi się to dopiero na mecie.

 - Brawo - wylądowałam tuż obok niej. - Nieźle jak na pierwszy raz. Zazwyczaj pewnie nie masz jak ćwiczyć, prawda?

 - Na treningach i wf-ach muszę się ograniczać - potwierdziła. - A potem ograniczają mnie szlabany. Zresztą nigdy nie widziałam potrzeby jeszcze bardziej odstawać od innych.

 - Zmienimy to. A teraz...

   Skierowałam swoje myśli ku Skipper i kazałam jej ustawić przywiezioną wcześniej tarczę naprzeciwko nas. Nie zmusiłam jej do tego. Po prostu poprosiłam. Zrobiła to , podczas gdy ja podleciałam do rosnącego obok dębu i ściągnęłam z jego gałęzi łuk i kilka strzał.

 - Wiem, trochę staroświeckie, ale nie miałam jak załatwić czegoś lepszego - skrzywiłam się podając narzędzie Iss. - Cel jest prosty - traf w tarczę.

 - Nigdy nie strzelałam z łuku - odparła nastolatka biorąc go w ręce.

 - Ja też nie - wzruszyłam ramionami - więc masz dodatkowe wyzwanie.

   Udało jej się po kilku minutach i czterech filmikach z internetu. Wreszcie  podniosła łuk, naciągnęła ostatnią strzałę (resztę posłała do diabła, ale nie w tarczę) i puściła. Usłyszałam cichy świst. Widziałam, jak strzała leci i trafia. W sam środek.

 - Super! - wyciągnęłam do niej rękę, a ona przybiła mi piątkę. - Jak tak dalej pójdzie to nie będę miała czego z tobą ćwiczyć.

   Roześmiała się oddając mi łuk. Odpowiedziałam jej tym samym, ale szybko zamilkłam czując, jak Skip prawie wślizgnęła się cichaczem do mojego umysłu. Prawie. Mało brakowało. Wykorzystała fakt, że o niej zapomniałam. Mała cwaniara. Znów kazałam jej sprawdzić gdzie rośnie pieprz i zwróciłam się do Iss.

 - Jeśli będziesz trenować codziennie, będzie ci łatwiej panować nad emocjami w domu i szkole. A skoro o tym mowa, to chyba czas, żebyś poznała swojego ojca.

   Issabella spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami. Czyżby bała się tego spotkania?

Rozdział XI

   To, co działo się w sercu Natashy, było nie do opisania. Przeżywała mnóstwo emocji na raz, przeżywając prawdziwe rozterki. Wahała się między radością ze spotkania z Mattem, a wątpliwościami, czy nie pokaże przy nim swojej prawdziwej natury. Do tego zagadka na temat jej rodziców... Ale wystarczyło, że przypominała sobie Jego uśmiech, i wszystko zdawało się być błahostką. Tak, myślała o nim z wielkiej litery. Litości!

   Odprężyła się idąc do szkoły, a ja mogłam się skupić na niej, wiedząc, że z resztą dziewczyn mogę w każdej chwili się skontaktować przez telefon. Już nie musiałam grzebać w ich głowach, co teraz wydawało mi się czymś... nieprawidłowym? Tak, to mało powiedziane.

   Zauważyłam, że Nat patrzy gdzieś w moim kierunku i szybko postanowiłam się skupić. Odprowadziłam ją do szkoły, a potem przysiadłam na jej dachu śledząc ją, aż dotarła na matematykę. Stamtąd szybko wyszła, wysłana przez nauczycielkę po dziennik. Kogo spotkała na korytarzu?

   Matt! Nie mogłeś iść do toalety nieco później?

   Najwidoczniej nie, bo teraz właśnie zmierzał w kierunku, z którego nadchodziła dziewczyna. Wreszcie się zauważyli. Matt przyspieszył.

 - Cześć - powiedział z szerokim uśmiechem.

 - Hej - odparła nieśmiało.

 - Jesteś w drugiej klasie? - zapytał patrząc na okładkę dziennika. - Wyglądasz na starszą.

 - Wszyscy mi to mówią - powiedziała Nat nabierając pewności siebie. - I jeszcze że jestem zbyt poważna.

 - Nie wyglądasz na poważną - zmierzył ją uważnym spojrzeniem. - Przynajmniej nie teraz.

 - Hm, właśnie, muszę już iść - uniosła dziennik. - Bo zaczną mnie szukać i... - urwała widząc, że Matt już jej nie słucha.

 - Wow... - szepnął. - Twoje włosy...

   Chwyciła szybko kosmyk jasnych włosów i odkryła, że są jeszcze jaśniejsze a w dodatku... błyszczą jak płatki śniegu. Opuściła rękę i puściła się prawie biegiem do sali lekcyjnej. Matt wciąż stał na swoim miejscu, aż wreszcie potrząsnął głową i udał się w swoją stronę.

***

   Po kilku godzinach wróciłam do domu. Padłam na łóżko i przymknęłam oczy. Ostatnio niewiele czasu miałam na odpoczynek. Rozkoszowałam się tą chwilą, dopóki nie poczułam, że ktoś siada mi na brzuchu. Obróciłam się na bok, zrzucając intruza na ziemię. Nirali została na podłodze.

 - Od kiedy tak cicho chodzisz? - zapytałam niewyraźnie z twarzą w poduszce.

 - Od kiedy nie słyszysz że idę? - odparła.

 - Odkąd haruję cały dzień - westchnęłam. - Co tu robisz?

 - Wyjeżdżam. A właściwie to będę. Chcę odwiedzić kilka osób. W interesach oczywiście.

 - Oczywiście - potwierdziłam. - Kiedy wracasz?

 - Mam kilka osób na liście. To trochę potrwa.

 - Ok. Miłej podróży - odwróciłam się do ściany.

 - Nie jadę dziś - szturchnęła mnie w bok. - Jeszcze się ze mną pomęczysz.

 - Dam radę - mruknęłam. - O ile dziewczyny będą grzeczne.

   Marzenia...

Rozdział X

   Gdy tylko Iss przekroczyła próg mieszkania, zaczęła się uważnie rozglądać. Nirali potrafiła się urządzić. Zbiła majątek oszukując na ubezpieczeniach. Tajemnicze pożary to jej sprawka. Teraz ma tyle pieniędzy, że nie musi się o nie martwić. Wzrok Iss prześlizgnął się po żółtej kuchni i spoczął na nas.

 - To jest Nirali - przedstawiłam, a szefowa podniosła rękę nie odrywając wzroku od gry. - A to Skipper. Będziecie razem trenować.

   Wampirzyca rzucił "hej" patrząc na nowo przybyłą. 

 - Czy ja cię gdzieś nie widziałam? - zapytała przekrzywiając głowę.

 - Jestem cheerleaderką - wyjaśniła Iss podchodząc bliżej.

 - Ach, no tak. Występowałaś na rozpoczęciu roku. Jesteś świetna - uśmiechnęła się.

 - Dzięki - odparła Issabella siadając na fotelu. - To trochę dzięki temu, że potrafię nawet rzucić człowiekiem o ścianę.

 - To byłaś ty? - wytrzeszczyła na nią oczy Skipper. - Ty tak urządziłaś Kevina?! Brawo!

   Po chwili obie gadały w najlepsze. Widziałam ulgę w postawie Iss, że wreszcie może komuś wszystko powiedzieć. Szturchnęłam Nirali łokciem.

 - Co? - mruknęła niezadowolona, bo wampirzyca odłożyła pada, pochłonięta rozmową i teraz musiała radzić sobie sama.

 - Chodź na chwilę - wstałam i zrobiłam krok w kierunku jej pokoju.

 - Nie - odparła nie ruszając się z miejsca.

 - Okej. Więc pójdę sama i sprawdzę, czy szyba w twoim akwarium jest kuloodporna.

 - Won od rybek! - wrzasnęła podrywając się z miejsca. 

Wyłączyłam telewizor i pociągnęłam Nirali do jej pokoju. Tam usiadłam na jej łóżku wodnym (tia, kontrolowanie ognia i otaczanie się wodą) i posadziłam sobie Puszka na kolanach.

 - Musisz mi powiedzieć, co zamierzasz - powiedziałam wprost. - Wszystko się nagle skomplikowało, jeśli mi nagle z czymś wyskoczysz...

 - Jeśli chodzi o ciebie i tamte... - wskazała głową na drzwi - to jak na razie nic. Możesz szkolić je w spokoju, daję ci wolną rękę.Ten program, który przyniosłaś ma kilka zabezpieczeń, staram się je obejść. Dopiero, gdy mi się to uda, zrobimy coś większego.

   Skinęłam głową gładząc futro kota. Czyli chwilowe wakacje? Przydadzą się.

 - To wszystko? - zapytała szefowa lekko zniecierpliwionym tonem.

 - Dlaczego Skipper mówi do ciebie Nali? I wciąż żyje?

   Wzruszyła ramionami.

 - Nie zwróciłam na to uwagi.

 - Aha.

   Odłożyłam Puszka na miejsce i wstałam.

 - Zabrałabyś ją kiedyś zagrać w kosza - zaproponowałam. - Polubiła cię.

 - Jest dobra w strzelanki. Tylko dlatego z nią grałam.

   Jasne. Nie pamiętam, kiedy ostatnio szefowa z kimś się spotykała. Zwykle siedziała w swoim pokoju knując podłe rzeczy, albo gadając ze swoimi zwierzakami. Chyba towarzystwo Skip dobrze na nią wpłynie. Z uśmiechem wyszłam z pokoju. Dziewczyny rozwaliły się na kanapie pogrążone w rozmowie. Klasnęłam w ręce, by zwrócić ich uwagę.

 - Będziecie miały treningi codziennie po południu - oznajmiłam. - Zaczynając od jutra. Dziś muszę jeszcze przekonać twoich rodziców - skinęłam głową w stronę Iss - aby się na nie zgodzili. A żeby to osiągnąć, wracasz teraz do domu porozmawiać z nimi.

 - Małe szanse, że się zgodzą. Zawiesili mi treningi cheerleaderek!

 - Już ja ich przekonam.

***

   Gdy dotarłyśmy na miejsce, nastolatka poszła przedstawić kwestię zajęć dodatkowych, a ja zajęłam miejsce pod oknem wpływając na decyzję jej rodziców. Wymagało to sporego skupienia, by zrobić to subtelnie, ale w końcu udało się. Po skończonej rozmowie Issabella wyszła na dwór, by podzielić się ze mną radością.

 - Witamy w drużynie - uśmiechnęłam się.

Rozdział IX

   Następna w kolejce znalazła się Issabella. Aż dziw, że tak długo z tym zwlekałam, biorąc pod uwagę, co mogła właśnie przeżywać. Poznała biologicznego ojca i to pod wpływem narkotyków. Nieźle jak na jeden wieczór. Czas sprawdzić, jak sobie z tym radzi.

   Okazało się, że całkiem nieźle. W szkole zachowywała się jak zwykle. Złapałam ją przed długą przerwą i kazałam wyjść na dwór. Zrobiła to, choć domyśliła się, że pomysł nie był jej. Kiedy przeszła w sam kąt podwórka, przeleciałam na drzewo tam rosnące i wreszcie zeszłam na ziemię.

 - Jak poszła rozmowa z ojcem? - zapytałam wprost.

 - Cóż... Ciekawie - odparła zaplatając ramiona na piersi. - Przyznał, że też nie wiedział o moim istnieniu. 

 - Matka raczej nie miała zamiaru was uświadamiać - przyznałam jej rację.

 - Chce się ze mną spotkać. W cztery oczy.

 - Cudnie - uśmiechnęłam się - szybko nadrobicie te 16 lat.

 - Przecież matka mnie nie puści - przerwała mi opuszczając bezradnie ręce.

 - Puści. Pomogę ci. Ale musisz mi coś obiecać.

   Spojrzała na mnie zaciekawiona.

 - Co?

 - Od teraz jesteś wzorem cnót. Zero wybryków. Nie zrobisz nic bez mojej wiedzy.

 - Chyba dość dużo wiesz o moim życiu, więc to ostatnie nie będzie trudne - zmrużyła oczy.

 - Oj, no wiesz... - nie wiedziałam co powiedzieć. - To było dla... twojego dobra?

***

   Nakarmiłam ją tę samą gadką co Skipper. Niechętnie, ale kupiła ją. Obiecała, że jeśli przekonam jej mamę, będzie przychodzić na treningi. A wszystko dlatego, by mogła porozmawiać spokojnie z tatą. Widziałam, jak bardzo zmieniła się w ciągu kilku ostatnich dni. Z beztroskiej dziewczyny stała się poważna i podejrzliwa. Nie bez powodu. Nie co dzień dowiadujesz się, że twój ojciec jest wampirem. Oczywiście, ona jeszcze tego nie wiedziała. Nie miałam zamiaru pokazywać jej wszystkich kart na raz. Za to postawiła jedno żądanie. Chce poznać Nirali, i Skipper przy okazji. Zerwanie się z lekcji nie stanowiło dla niej problemu. Wskazałam jej adres i do domu wróciłam sama.

   Zastałam tam dziewczyny przed telewizorem, grające w najlepsze na konsoli.

 - Uważaj Nali! Zaraz będzie boss! - usłyszałam głos wampirzycy.

   Nali? Gdybym nazwała tak szefową, pozbawiłaby mnie włosów. No proszę, młoda zadomowiła się już tutaj. Mam tylko nadzieję, że nie grzebała w moich rzeczach.

 - Nie grzebałam w twoich rzeczach - oznajmiła Skip obrażona, że mogłam ją o to posądzić.

 - Ale w głowie to owszem - odgryzłam się zamykając za sobą drzwi.

 - Bo ty w mojej grzebałaś. Przez 4 lata!

 - Szczegóły - mruknęłam i dodałam, by odwrócić jej uwagę. - Będziemy miały gościa!

 - Kogo? - zapytała Nirali sięgając po paluszki leżące na kanapie.

 - Iss. Półwampir. Ma ciężki dzień, więc mi jej nie wystrasz - zastrzegłam zabierając dla siebie garść paluszków i siadając między nimi.

 - Kto? Ja? - szefowa udała oburzenie.

 - Tak ty. Zwierzaki wciąż mieszkają w twoim pokoju, bo ich nie wypuszczasz, a ja tkwię tu, bo sama nie dam rady. Widzisz tu kogoś jeszcze? Z czegoś to wynika.

 - A ja to co? - wtrąciła Skipper.

 - Ty jej jeszcze nie znasz. 

   Wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi.

Rozdział VIII

   Siedziałyśmy na tym dachu jeszcze przez godzinę, aż przyjechała policja. Skip bez problemu namieszała im w głowach, odeszli bez słowa. Nirali podgrzała pizzę z zamrażarki i po kolacji mogłyśmy pójść spać. Oczywiście Skipper ani myślała iść spać. 

   Szefowa poszła do siebie i swoich zwierzaków, a ja i Skipper do mojego pokoju. Zaczęłam grzebać w szafie za jakimiś kocami, na których mogłabym się ulokować, kiedy poczułam, jak wampirzyca gmera przy moich wspomnieniach. Zepchnęłam te najgorsze w najgłębszych zakamarkach umysłu i pozwoliłam jej na oglądnięcie reszty. Niewiele z nich wywnioskowała, ale zwróciła uwagę na jeden, ważny dla mnie przedmiot.

 - Co to za zeszyt? - zapytała opuszczając moją głowę.

 - Coś na kształt... albumu. Z całego mojego życia - odparłam wyciągając z górnej półki prześcieradła.

 - Pokażesz mi go?

 - Nikt poza mną go jeszcze nie widział. Nawet Nirali o nim nie wie.

 - Więc będę pierwsza - zdecydowała nastolatka wstając z łóżka i podchodząc bliżej.

 - Dobrze - westchnęłam i rzuciłam materiał na podłogę.

   Sięgnęłam do biurka i wyciągnęłam stamtąd gruby zeszyt w pluszowej, zielonej okładce. Usiadłam na podłodze opierając się o łóżko i zobaczyłam, że Skip rusza w moje ślady. Otworzyłam brulion na pierwszej stronie. Widniał tam wykonany dziecięcą ręką napis: "Skye Willson". Poniżej, o wiele ładniejszym pismem: "Jedyna córka Emmy i Collina Willson". Przewróciłam stronę. Widniało na nim zdjęcie niemowlaka, ubranego w kremowe śpioszki, z brązowymi lokami wokół głowy i... parą malutkich skrzydełek na plecach. 

 - To moje pierwsze i jedyne zdjęcie - wyjaśniłam. - Miałam je w kieszeni, gdy Nirali mnie znalazłam.

   Pominęłam kilka kartek i otworzyłam album na stronie z ogromnym, ognistoczerwonym liściem.

 - Znalazłam go właśnie w tym dniu. Miałam kilka lat, błąkałam się w ciemnych zaułkach nie wiedząc jak wrócić do domu. Nie pamiętam, co było wcześniej. Wtedy zjawiła się Nirali i powiedziała, że mogę iść z nią. Że pomoże mi się ukryć. Zgodziłam się.

   Kilkanaście kolejnych stron później ukazał się nam wycinek z gazety. 

 - Ona sama uciekła z domu dziecka. Pewnego dnia zrobiłam coś, czego nigdy by mi nie wybaczyła. Przeszukałam jej podświadomość i odkryłam całą historię. Wyczuła, że kombinowałam z jej umysłem, dlatego teraz nie mam szans zrobić tego ponownie. Nie powiedziałam jej, co zrobiłam. Nie chciała wiedzieć.

   Jej ojciec był bardzo potężny, choć jeszcze młody. Miał 18 lat, kiedy poznał Natalie. Zakochali się, ale gdy Natalie zaszła w ciążę, uciekła od Travisa przerażona. Kiedy dziecko przyszło na świat powiadomiła o tym ukochanego, ale nie pozwoliła mu spotkać się z córką. Ukryła się u rodziców. Przez jakiś czas była szczęśliwa.

   Kiedy Nirali miała rok, była bardzo płaczliwym dzieckiem. Natalie nie zauważyła nic nadzwyczajnego w zachowaniu córki, ale nie uszło jej uwadze, że w domu zdarzały się nietypowe sytuacje. Tego dnia starała się uspokoić rozkrzyczaną córkę, a w tym czasie ogień w kominku urósł podwójnie. Kilka minut później sięgnął jeansów Natalie. 

   Kobieta odrzuciła dziecko do łóżeczka, by nie podpalić także jej, ale uderzenie sprawiło, że Nirali płakała coraz bardziej. Ogień stał się coraz wyższy, aż pochłonął Natalie. Wtedy do pokoju weszła gosposia i zabrała dziecko z pożaru. Oddano je do adopcji. Sześć lat później Nirali uciekła.

 - Ona... Ona zabiła własną matkę - szepnęła Skipper.

 - Nie zrobiła tego specjalnie. Nie panowała nad mocą.

 - Ale...

 - Nie mów jej o tym - zastrzegłam. - Nie może się dowiedzieć. Nie wiem, jak by na to zareagowała.

   Skip niechętnie skinęła głową.

 - To wszystko jest...

 - Wiem - mruknęłam. - Jak całe moje życie. Czas iść spać.

***

   Rano zaczęłam od szkoły. Nat wreszcie tam wróciła. Nawet nie próbowała wtapiać się w tłum, zajęta swoimi sprawami. Usiadłam na dachu wsłuchując się w cudze myśli. Nagle coś się stało. Coś, co zdarza się tylko w filmach. Zaaferowana Natasha wpadła na... Matta.

   Zderzyli się na korytarzu, ale przynajmniej nie przewrócili się na podłogę. Zaciekawiona obserwowałam sytuację. Nat cofnęła się pierwsza.

 - Przepraszam. Zamyśliłam się.

 - Nie, to ja przepraszam - uśmiechnął się chłopak. - Nie patrzę gdzie idę. Jestem Matthew.

 - Natasha - tym razem to ona się uśmiechnęła. 

 - Matt! - zawołał któryś z uczniów w ich kierunku. - Chodź wreszcie!

   Chłopak uśmiechnął się raz jeszcze i odszedł. Za to dziewczyna poszła dalej nie przestając się uśmiechać. Śledziłam ją aż do biblioteki. Tam schowała się między regałami i roześmiała się głośno. Czułam jej radość aż tutaj. Wreszcie udało jej się porozmawiać z Mattem! Nawet nie zauważyła, że z tej radości ściana obok niej pokrywa się mroźnymi kwiatami. Kiedy wreszcie zwróciła na to uwagę, nie uciekła, jak do tej pory. Po prostu machnęła ręką i mróz zniknął. Zakręciła się wokół siebie, a z jej rąk sypały się srebrne iskierki. 

   Chcąc nie chcą roześmiałam się razem z nią. Jeśli wreszcie przestała się bać tego, czym jest, przestała usilnie się zmieniać... Jest na naprawdę dobrej drodze do wyjścia na prostą.

***

A dodatkowo tak wygląda mniej więcej pokój naszej Natashy :) w wersji początkowej :P

Rozdział VII

   Czułam się przytłoczona tym, co się działo w ostatnim czasie. Non stop martwiłam się, że coś pójdzie nie tak. Nie oszukujmy się, wiele mogło pójść nie tak. Wystarczy na chwilę się odwrócić...

   O nie. Krakers!

   Zupełnie zapomniałam o psiaku, którego przywiązałam do drzewa szukając Natashy. Jeśli tkwił tam przez cały ten czas, nie mam szans, żeby wciąż żył. Przesadzasz - skarciłam się w myślach. - To pies, da sobie radę.

   Podniosłam się z balustrady i poleciałam w stronę parku. Śnieg znikł już całkowicie. Czyli Nat doszła do siebie. A skoro śnieżyca nie wróciła, to znaczy, że albo nie zauważyła zniknięcia psa, albo...

   Krakersa nie było. Odetchnęłam z ulgą. Wszystko wskazywało, że nastolatka zabrała go do domu. Jeden problem z głowy. Chyba mogę wreszcie wrócić do domu i wykorzystać te kilka godzin snu, jakie mi zostały.
***
   Tym razem nastawiłam budzik i wstałam o w miarę normalnej porze. Weszłam pod prysznic, żeby się obudzić i mogłam ruszać w świat. Patrol rozpoczęłam od Natashy, która stała się moją ulubienicą - nie sprawiała jak na razie żadnych problemów. Gorzej będzie, jak rozwiąże zagadkę, nad którą pracuje. Oby jej się nie udało. Gdy zerknęłam w jej okno, tkwiła przed laptopem, bezmyślnie głaszcząc Krakersa. Wyglądała na tak spokojną, że aż zaczęłam jej zazdrościć. Z westchnieniem oderwałam się od parapetu i poszybowałam dalej.
   A może... Ta myśl przyszła znikąd. Po prostu nagle uznałam, że warto sprawdzić co u tego strażnika, którego skasowałam. Po co? Przecież to nie pierwsza i nie ostatnia z moich ofiar. Więc? Jednak intuicja kazała mi go odnaleźć. Kierując się nią trafiłam do położonego najbliżej szpitala, a tu rozpoznałam czyjąś obecność. Nie tylko mężczyzny. Niedawno szła tędy Skipper. O nie.
   Gnana niepokojem odnalazłam okno wychodzące z sali strażnika. Miałam rację - wampirzyca siedziała na stołku obok łóżka wpatrując się w bladego mężczyznę intensywnie. Musiała podać się za jego córkę, albo coś. Ze swoimi umiejętnościami szybko przekonała personel, że nie warto sprawdzać jej dowodu. A teraz... próbowała naprawić moje zło. Szlag!
   Teraz zauważyłam, że na czoło nastolatki wystąpiły krople potu, palce zacisnęła mocno na krawędzi krzesła, aż pobielały jej kostki, a usta przypominały wąską kreskę. Błądziła po tym, co zostało z umysłu mężczyzny starając się go uratować, ale nie mogła dać rady. Jeśli będzie tam za długo, może stać się jej krzywda! Wciąż za mało ćwiczyła. Musiałam zareagować, byle szybko. Przedostałam się do pokoju i rozejrzałam za czymś, co szybko sprowadzi ją z powrotem. Zobaczyłam wazon z żółtymi kwiatami. Wyrzuciłam rośliny, a wodę wylałam na głowę Skipper. Ocknęła się gwałtownie zaczerpując powietrza. Gwałtowny ruch zrzucił ją z krzesła. Oddychała ciężko siedząc na podłodze. Spojrzała na mnie nieprzytomnym wzrokiem.
 - Skye? - zapytała, po czym straciła przytomność.
***
   Doniesienie szesnastoletniej dziewczyny do domu stanowiło nie lada wyzwanie. Gdybym miała Issi pod ręką poszłoby szybciej i sprawniej, ale nie mogłam po nią iść z wiadomych powodów. Jakoś dowlokłam się do mieszkania z wampirzycą na rękach, po czym położyłam ją na kanapie. Zerknęłam w jej umysł - za wielkich szkód nie narobiła. Za parę godzin dojdzie do siebie. A wtedy ja sobie z nią pogadam. Narobiła mi niezłych kłopotów. Zerknęłam do pokoju Nirali, ale poza żółwiem Tuptusiem, Puszkiem i rybkami nie było tam żywej duszy. Oby nie spaliła gościa, gdy wróci. Ja miałam jeszcze jedną sprawę do załatwienia.
*** Issabella znów chodziła po pokoju szykując się do wyjścia. Tym razem założyła fioletową bluzę, jeansy i adidasy. Łatwo było się domyślić, dokąd się wybierała: chciała poznać ojca. Schowałam się na dachu, gdy otworzyła drzwi balkonowe. Przeskoczyła przez balustradę i wylądowała w ogrodzie. Poczułam, że mnie zaraz krew zaleje. Zrobiłam salto i wylądowałam przed nastolatką, rozpostartymi skrzydłami odgradzając ją od furtki na ulicę.
 - Dość! Nigdzie nie idziesz - oznajmiłam stanowczo nie zważając na jej szeroko otwarte oczy. - Twoi rodzice żyły sobie wypruwają, żebyś wyrosła na ludzi. Zdradzasz ich zaufanie codziennie, wymykając się i uciekając, gdy masz szlaban. Teraz nawet zamontowali alarmy we wszystkich drzwiach i bramach, aby utrzymać cię na wodzy. Jeśli chcesz pogadać z ojcem, mogę ci pomóc, ale siedź. Na. Tyłku. W. Swoim. Pokoju.
 - Teraz widziałam już wszystko - odparła Iss mrugając gwałtownie.
***
   Dziewczyna zgodziła się na mój układ. Wróciła do środka, podczas gdy ja odnalazłam Ryana, pogrzebałam w jego pamięci i wydobyłam z niej numer telefonu jego komórki. Zapisałam go na kartce i zaniosłam Issi, prosząc, by nie zrobiła nic głupiego. Obiecała mi to. Może to da mi trochę wytchnienia.
   Gdy wróciłam do domu zastałam ciekawy widok. Na dachu budynku siedziała Skipper w towarzystwie Nirali, obserwując fajerwerki wyczarowywane przez tą drugą. Kolorowe race wystrzeliwały w niebo z wyciągniętych dłoni i rozpryskiwały się na ciemnym już niebie, tworząc fantazyjne kształty, niemożliwe do osiągnięcia przy tradycyjnej metodzie produkcji. Podleciałam bliżej i usiadłam obok Skipper.
 - Dlaczego nie pozwoliłaś mi mu pomóc? - zapytała z wyrzutem w głosie.
 - Nie dałabyś sobie rady - westchnęłam wpatrując się w ognistoczerwoną różę na niebie. - Skończyłabyś tak jak on, tylko w sali obok.
   Kwiat zmienił się w smoka, który ugryzł swój ogon i zjadał go, aż zniknął cały.
 - Więc czemu ty mu nie pomożesz?
 - Jeśli zwrócę mu świadomość, przypomni sobie twoją twarz. Powie komuś. Nie mogę.
 - Gdybyś chciała...
 - Też bym nie mogła - przerwałam jej. - Chcesz zostać na noc? Zapowiada się niezły pokaz - wskazałam głową na Nirali tworzącą między palcami jakieś skomplikowane zaklęcie.
 - Czemu nie? - odparła i uniosła głowę, gdy błękitne iskierki opuściły dłonie mojej współlokatorki i utworzyły ogromny płatek śniegu na granatowym tle. Iskierki powoli padały z powrotem na ziemię i nasze głowy.

Rozdział VI

Rozdział współtworzony z Klaudią B.

   Skipper nie chciała słuchać moich wyjaśnień. Odwiozła mnie do domu i pojechała dalej. Wściekła, że misja się nie powiodła tak jakbym chciała, rzuciłam się na łóżko krzycząc w poduszkę. Nie dawałam rady. Jeśli Skip zrezygnuje, jeśli komuś coś wygada...

   Wzięłam głęboki wdech i wyszłam z pokoju. Skoro i tak zdobyłam ten program, nie zaszkodzi dać go Nirali, zanim sama mi go zabierze. Wyjęłam płytę z kieszeni i weszłam do pokoju szefowej. Jak zwykle siedziała przed komputerem z Puszkiem na kolanach. Rzuciłam jej zdobycz. Złapała go nawet nie odwracając głowy. Wyszłam bez słowa i skierowałam się na balkon. Było koło pierwszej w nocy. Wzleciałam w chłodne, ciemne niebo.

   Długo krążyłam starając się oczyścić umysł, jednak problemy krążyły po mojej głowie jak natrętne osy. Wreszcie poddałam się i skierowałam do domu Issabelli. Ciekawe co robiła całą sobotę, mając szlaban. Miałam dziwne wrażenie, że nic dobrego. Kiedy wylądowałam na balkoniku wychodzącym z pokoju nastolatki od razu zobaczyłam, że nie jest z nią najlepiej. Była blada, twarz wykrzywiła w grymasie. Co się działo? Usiadłam na balustradzie by poznać odpowiedź. Wślizgnęłam się w jej wspomnienia i rozpoczęłam oglądanie.
   Dzień mijał jej spokojnie. Starała się nie wychylać, bo dziś miała odbyć się impreza w domu syna jednego z producentów muzycznych. Adrian, jako wschodząca gwiazda miał zaproszenie gwarantowane. Iss rozpoczęła przygotowania już o osiemnastej, dobierając strój i dodatki. Wybór padł na czarne, eleganckie szpileczki pasujące idealnie do przylegającej krótkiej sukienki bez ramiączek. Do tego sweterek który świetnie się prezentował na krwisto czerwony materiale. Właśnie kończyła makijaż, gdy kilka małych kamyczków uderzyło w okno. Brad po nią przyszedł. Ponieważ Adrian wciąż źle się czuł, musiał zostać w domu, ale jego bliźniak był świetny w udawaniu młodszego brata. Wpuszczą ich bez problemu.
   Iss wyszła z pokoju po drabinie z pomocą chłopaka, bo pomimo nadludzkich umiejętności schodzenie po wąskich szczeblach na szpilkach stanowiło nie lada wyzwanie. Potem przekradli się na ulicę za domem i cicho zniknęli za zakrętem. Udało im się. Po kilkunastu minutach stanęli przed domem Oscara.
   Budynek był naprawdę sporej wielkości, przypominał pałac, ale wszyscy wiedzieli, że Ryan, ojciec Oscara nie do końca zarobił fortunę uczciwie. Nikt jednak nie potrafił tego udowodnić, więc wszystko uchodziło mu na sucho.
   Przy drzwiach powitał ich wysoki i szeroki w barach chłopak, robiący za ochroniarza. Rzucił okiem na parę, skinął głową i wpuścił ich do środka. Szybko zniknęli w tłumie.
 - Opłaca się mieć znanego bliźniaka - roześmiał się Brad ciągnąc Issabellę w spokojniejsze miejsce. - Myślisz, że dalej musimy udawać parę? - spojrzał znacząco na ich splecione dłonie.
 - Chyba już nie - nastolatka obróciła głowę, ale ochroniarz zniknął za tłumem ciał.
 - To dobrze - Brad wskazał jej miejsce na czarnej kanapie. - Widzę parę osób, które nie dadzą się nabrać, że ja to Ad. Napijesz się czegoś?
 - Jasne - uśmiechnęła się. - Coś zimnego.
 - Zaraz wracam - rzucił chłopak i wkroczył między roztańczone ciała.
   Iss uwielbiała takie imprezy. Głośna muzyka, taniec, fajni ludzie, czasem nawet procenty... Za to matka nie znosiła gdy pokazywała się w podobnych miejscach. Nastolatka rozejrzała się szukając jakiejś znajomej twarzy. Dostrzegła w tłumie kilku starszych kolegów ze szkoły, dziewczynę z drugiej klasy, nawet Vanessę przyklejoną do wysokiego blondyna pod ścianą. Teraz z nią nie pogada. Wtedy wrócił Brad z dwoma szklankami w dłoni. Podał jedną Iss, a ta spróbowała zawartość.
 - Sok? - zapytała rozczarowana.
 - Wiem ile masz lat - wyjaśnił Brad z uśmiechem. - I mnie nie przekupisz. Wracasz do domu trzeźwa, rozumiemy się?
 - Nie jesteś moim ojcem - pokazała mu język, ale nie mogła powstrzymać uśmiechu.
 - I dobrze, nie zamierzam w najbliższym czasie nim zostawać. Idę kogoś poszukać. Ostawię cię do domu przed drugą, zgoda?
 - Może być - zgodziła się kiwając głową.
   Zaczekała, aż jasna koszula Brada zniknie, po czym sama wstała, by poszukać czegoś, co dla niej jest niedozwolone. Takie rzeczy działały na nią jak magnes. Szybko odnalazła kuchnię i ustawioną na blacie wazę z ponczem truskawkowym. Było jasne, że ktoś próbował go "ulepszyć" procentowym trunkiem. Iss wylała sok do zlewu i nalała sobie ponczu. Już po pierwszym łyku zorientowała się, że poncz nie powinien tak smakować. Drobna zmiana, niewyczuwalna dla przeciętnego człowieka, działa na nią jak wielka, czerwona lampa ostrzegawcza. W napoju były narkotyki. Dopiero teraz zauważyła resztki białego proszku walające się obok misy. Ktoś musiał to wsypać przez przypadek, na pewno nie na trzeźwo.
   Zaczęło jej się kręcić w głowie. Oparła się o ścianę, by się nie przewrócić. Musiała kogoś powiadomić. Nie wiadomo jaka dawka znalazła się w ponczu. Może śmiertelna... Musi znaleźć Brada!
   Odetchnęła głęboko starając się pozbyć zawrotów głowy. Podziałało, kuchnia przestała wirować. Ktoś podszedł do niej, zaniepokojony bladą twarzą dziewczyny.
 - Wszystko w porządku? - zapytał dotykając jej ramienia.
   Poczuła przyjemny chłód na rozpalonej skórze. Skupiła wzrok twarzy nieznajomego. Miał postawione na żelu czarne włosy, takie same oczy, kolczyk w nosie, ale już po chwili znowu widok zaczął jej się zamazywać.
 - Nie bardzo. Muszę znaleźć Bra... znaczy się Adriana.
 - Adrian Prescott? Widziałem go niedawno. Mogę cię zaprowadzić - zaoferował się.
 - Dzięki - skinęła głową, co wywołało większe zawroty. Głęboko zaczerpnęła tchu, by je opanować.
   Nieznajomy objął ją ramieniem i skierowali się do salonu. Lawirując między ludźmi weszli po schodach na górę.
 - Jestem Jeremy - przedstawił się chłopak.
 - Issabella - odparła, starając się nie zwymiotować.
 - Dobrze, więc zaczekaj tu, zaraz znajdę Adriana, ok?
   Nastolatka kiwnęła głową i oparła się plecami o balustradę. Byle nie zemdleć, nie zamykaj oczu, nie zasypiaj... Wreszcie z którychś drzwi wyszło trzech chłopaków. Jeremy, Brad i... Oscar.
 - Iss? Co ci jest? - zapytał Brad podchodząc bliżej.
 - Ktoś dosypał narkotyków do ponczu - odparła szybko zamykając oczy.
 - Szlag - warknął Oscar. - Trzeba się tego pozbyć! Mówiłem, że tym razem zero prochów!
   Chciał odejść, ale Brad przytrzymał jego rękę.
 - Czekaj. Trzeba ją odwieźć do domu - machnął głową w stronę słabnącej dziewczyny. - Nie zabrałem auta, poza tym już piłem.
 - Na mnie nie patrz, jestem po czterech kieliszkach.
 - Tak, to czuć - skrzywił się Brad. - Ale to twój dom, spróbuj coś zorganizować!
 - Jest jedna osoba - westchnął Oscar - która bardzo się wkurzy z powodu... - machnął ręką w kierunku tłoczących się na dole ludzi.
 - Trudno, jej matka mnie zabije, jeśli się dowie!
   Oscar westchnął i sięgnął po telefon. Wybrał numer i przez kilka minut słuchał, po czym przedstawił sytuację. Wreszcie rozłączył się.
 - Chodźcie na dwór. Tata po nią przyjedzie.
   Powoli ze względu na Issabellę zeszli z powrotem zostawiając zamyślonego Jeremy'ego. Wyszli przed dom, gdzie po chwili pojawiło się czerwone Audi. Wysiadł z niego wysoki mężczyzna, ubrany na czarno, z twarzą wykrzywioną wściekłym grymasem. Podszedł do trójki i zmierzył Oscara groźnym spojrzeniem.
 - Co to ma znaczyć? - warknął.
 - Pozbędę się ich tato - chłopak spuścił głowę. - Ale z nią jest niedobrze - wskazał na Issę opierającą się na ramieniu Brada. Głowa jej ciążyła coraz bardziej.
 - Ile razy... - mężczyzna z trudem hamował emocje. - Porozmawiamy jak wrócimy. Wsadź ją do auta - rzucił do Brada. - I podaj adres.
   Chłopak posłusznie spełnił polecenia. Potem wrócił do Brada by pomóc mu ogarnąć imprezę. Audi ruszyło.
 - Pewnie przedawkowałaś, co? - zapytał Ryan ruszając z piskiem opon.
 - Wypiłam tylko jeden łyk - jęknęła Iss czując, że od szybkiej jazdy zbiera jej się na wymioty. - Nie trawię takich rzeczy.
 - A to ciekawe. Alkoholu pewnie też nie?
 - Kiedy piję, to słabną moje umiejętności - przyznała, zapominając się pod wpływem narkotyków. - Przestaję być super.
 - Masz 16 lat, prawda?
 - Tak.
 - A urodziny w okolicach wakacji, co?
 - Skąd pan wie? - zapytała, czując że przejaśnia jej się w mózgu.
 - Zaraz się przekonamy - odparł pakując przed domem Olsenów.
   Wysiadł i pomógł wyjść Issabelli. Podtrzymywał ją aż doszli do drzwi. Zadzwonił kilka razy dzwonkiem. Zamek szczęknął i w drzwiach ukazała się jasna, rozczochrana głowa.
 - Hej Tracy - powiedział Ryan grobowym tonem. - Dawno się nie widzieliśmy, prawda?
 - Ryan - kobieta zasłoniła usta dłonią. - Co tu robisz?
 - Odstawiam ci córkę do domu - przewrócił oczami. - Nieźle wychowałaś nasze dziecko. Włóczy się po imprezach...
 - Zamknij się - warknęła. - Jeszcze Lewis cię usłyszy.
   Złapała Iss za ramiona i wciągnęła do środka.
 - Mamo, o co chodzi? - zapytał nastolatka nieprzytomnym głosem.
 - O nic skarbie. Idź do łóżka.
   Chcąc nie chcąc nastolatka powlokła się na górę, gdzie żołądek odmówił jej posłuszeństwa i zwrócił całą zawartość. Na szczęście zdążyła do łazienki. Potem przemyła twarz, ściągnęła większość ubrań i padła do łóżka. Z dołu wciąż słychać było głosy, ale nie potrafiła rozróżnić słów. Zasnęła.
   I w takim stanie ją zastałam. Czyli wreszcie odkryła prawdę, choć jej przytępiały mózg nie przyswoi jej tak szybko. Teraz pozostaje czekać.

Rozdział V

   Wiedziałam, że nie zostało mi wiele czasu. Nirali nie należała do cierpliwych. Musiałam zakończyć szkolenie Skipper i zabrać się za nowe zadanie. Chyba że... Pomysł wpadł mi do głowy gdy myłam włosy. Wampirzyca wcale nie musi jakoś specjalnie brać udziału w misji. Wystarczy, że popatrzy z boku, oswoi się jakoś z tym, co ją czeka. A ja wcale nie będę musiała czekać. Wyszłam spod prysznica i sięgnęłam po ręcznik. Tak, to może się udać.

   Zadzwoniłam do młodej koło ósmej, a ona skuszona perspektywą poznania nowych sztuczek pojawiła się dziesięć minut później. Dobrze, że była sobota. Nikt mi nie powie, że nakłaniam ją do ucieczki z lekcji. Zrobiło mi się trochę przykro widząc jej entuzjastycznie nastawioną minę.

 - Dziś nie będzie ćwiczeń. Dziś idziemy w teren.

 - Ale... - zawahała się. - Nie umiem jeszcze wszystkiego.

 - Wiem - westchnęłam. - Wiele przed tobą. Ale muszę coś załatwić dla Nirali. A może ty się też dużo przy okazji nauczysz.

   Na jej twarz powrócił uśmiech. Niewiele osób cieszy perspektywa nauki. Nikogo nie cieszy TAKA nauka. Przypomniałam sobie rozmowę z wczoraj.

  - Wkradniesz się na konkurs naukowy - oznajmiła Nirali spokojnie. - Ich głównym celem jest stworzenie urządzenia opisanego w książce bądź filmie, w teorii niemożliwego do stworzenia. Niejakiemu Aleksandrowi Tower to się udało.

   Otworzyła odpowiedni plik na komputerze. Zdjęcie przedstawiało uśmiechniętą twarz młodego mężczyzny podczas odbieranie złotej nagrody.

 - Wybrał program śledzący. Wystarczy wprowadzić odpowiednie dane, a program podłączając się do kamer z całego świata w kilka minut odszuka danej osoby. Bądź rzeczy. Wystawa trwa jutro do północy. Potem program zostanie zamknięty w strzeżonym miejscu.

 - Jakby teraz nie był strzeżony - mruknęłam.

 - Poradzisz sobie z prostym zamkiem - prychnęła zaplatając ręce na piersi.

 - Wśród setek odwiedzających z każdej strony - uśmiechnęłam się szeroko. - Jassne.

 - Coś wymyślisz. Przynieś mi program - dodała stanowczo i wróciła do komputera.

   A teraz ja patrzyłam bezradnie na wampirzycę szykującą się na dobrą przygodę. Dlaczego życie musi być tak trudne?

 - Musimy coś ukraść.

   Uff. Wreszcie to z siebie wydusiłam. Skipper zrobiła wielkie oczy.

 - Ukraść?

   Skinęłam głową.

 - Ale kradzież jest zła! - wykrzyknęła.

 - Tak samo jak jeżdżenie BMW bez prawa jazdy - westchnęłam. - Nirali chce mieć ten program w dobrych celach - dodałam, choć sama nie wierzyłam w to co mówię. - Dzięki niemu będzie mogła znaleźć inne osoby, takie jak ty, i im pomóc.

   Skip zmieniła wyraz twarzy. Kradzież przestała być czystym złem. Przecież w dobrych celach... Zaczynała się łamać.

 - Pomyśl o osobach, które są samotne i nie wiedzą dlaczego. Dlaczego tak bardzo się różnią od innych? Są zagubione. Możemy im pomóc.

   To ostatecznie przekonało Skipper. Zdecydowanie kiwnęła głową.

 - Zróbmy to.

***

   Przygotowywałam wampirzycę przez cały dzień do mojego planu. Kiedy zapytałam, czy nie musi wracać do domu, odparła, że w weekendy ma wolną rękę. Całe szczęście. Mogłyśmy wyruszyć dopiero na krótko przed północą. Dotarłyśmy do muzeum bez przeszkód jej autem.

 - Wiesz co masz robić, prawda?

   Skinęła głową. Była zdeterminowana, ale widziałam, że się bała. Oby mnie nie zawiodła.

 - Dobrze. Idziemy.

   Szybko odnalazłam miejsce, gdzie znajdowała się gablota z niepozornie wyglądającą płytą. Nad nią znajdował się ekran, demonstrujący działanie programu. Właśnie go wyłączali. Ekipa muzeum szykowała się, by przenieść eksponat do sejfu.

   Kazałam Skipper czekać, a sama otworzyłam okno i wślizgnęłam się do środka. Błyskawicznie znalazłam się w rogu pod sufitem, bardzo blisko gabloty. Jedyna przeszkoda to zamek i piątka uzbrojonych ludzi. Sięgnęłam do umysłu pierwszego z nich.

 - Pójdę po taśmę klejącą - stwierdził i się oddalił odprowadzany przez zdziwione spojrzenia kolegów. Dobra, jeden z głowy.

   Drugiemu pozwoliłam usłyszeć, że ktoś go woła, trzeci usłyszał podejrzany dźwięk w sali obok. Czwarty postanowił iść po resztę. Wreszcie piąty został sam. Wzruszył ramionami, przejechał kartą po czytniku i gablota otworzyła się. Właśnie sięgał po specjalną walizkę, gdy tuż za jego plecami zjawiła się Skipper.

 - Przepraszam - szepnęła niepewnie. - Zgubiłam się.

 - Muzeum jest już zamknięte - poinformował ją oschle. - Wyjście jest tam - wskazał ręką kierunek starając się zasłonić sobą otwartą gablotę.

 - Już raz zabłądziłam. Drugi raz też się zgubię.

   Była dobrą aktorką. Podczas gdy ona zagadywała faceta, ja zwinęłam płytę tuż za jego plecami. Pokazałam Skip kciuk w górę i wróciłam na pozycję. Niestety, mężczyzna zauważył spojrzenie wampirzycy. Odwrócił się i zauważył puste miejsce.

 - Ty... - warknął i sięgnął po krótkofalówkę. Zareagowałam automatycznie.

   Skip widziała tylko jak ciało mężczyzny drętwieje, oczy wywracają mu się na drugą stronę aż wreszcie upada wstrząsany drgawkami. Ja w tym momencie przedzierałam się przez jego umysł niszcząc wszystko, co spotkałam na swojej drodze. Po chwili zamiast mózgu miał jajecznicę. Nie lubiłam tego robić. Tym razem musiałam mieć pewność, że nie wezwie pomocy, ani nie wyda Skipper. Złapałam ją za rękę i pociągnęłam do okna. Ale ona tkwiła w miejscu.

 - Co mu zrobiłaś? - zapytała przerażona.

 - Nic, zaraz mu przejdzie - skłamałam. - Chodź zanim wróci reszta.

   Niestety, nie dała się nabrać. Sięgnęła do zniszczonego umysłu i wycofała się stamtąd przerażona. Wykorzystałam jej szok, by razem wyjść na zewnątrz. Zaczęła na mnie krzyczeć dopiero w samochodzie.

Rozdział IV

   Zaspałam.

   Zwykle budzę się wcześnie, ale dziś, wtulona w rude futerko Puszka, bardzo nie chciałam opuszczać ciepłej krainy snów. Gdy wreszcie się obudziłam, było po ósmej. Cholera! Zerwałam się z łóżka i zebrałam w tempie ekspresowym. Po pięciu minutach byłam gotowa do wyjścia. Zaopatrzona w ochronę przed zimnem od Nirali bez przeszkód wystartowałam z balkonu pędząc we mgle do szkoły. 

   Natashy tam nie było. Przez chwilę wisiałam w powietrzu zdezorientowana. Nat musiała być ciężko chora, żeby opuścić choć jeden dzień nauki. Dałam sobie kilka minut na złapanie oddechu i wyruszyłam dalej. Szukałam jej w domu, w parku, okolicznych sklepach, i nic. Zero jej obecności. Musiała wyjść bardzo wcześnie. Pytanie, czy zrobiła to dobrowolnie. Spanikowana nie wykluczałam żadnej możliwości. Została mi jedna opcja. Wróciłam do jej mieszkania i wślizgnęłam się do pokoju. Natychmiast zostałam obszczekana przez Krakersa. Musiała wleźć z powrotem na parapet by uniknąć pogryzienia.

 - Dobry piesek - zaczęłam. - Nic ci nie zrobię. Mam nadzieję że ty mi też - jęknęłam, a kiedy to nie przyniosło efektu, zmieniłam ton. - Siad! Teraz!

   Nic to nie zmieniło. Pies dalej szczekał jak szalony. Westchnęłam i wniknęłam do jego umysłu. Zamknęłam jego paszczę i położyłam tyłek na ziemi.

 - Tak lepiej - uśmiechnęłam się. - A teraz idziemy na spacer.

***

   Miałam rację, gdy tylko wypuściłam psa, pobiegł w bardzo konkretnym kierunku. Śledziłam go z góry, nie przejmując się ludźmi. Byli zbyt zajęci sobą, by spojrzeć w górę. Albo na zerwanego ze smyczy psa wpadającego między nich i roztrącającego jak leci. Wreszcie zaczął zwalniać, wbiegł na schody sporego budynku z marmuru i zaczął drapać w drzwi. Błyskawicznie zleciałam, chwyciłam go na ręce i oddaliłam się, by nikt nas nie zobaczył.

   Natasha zerwała się z lekcji?? To się w głowie nie mieściło. Przywiązałam psa do drzewa w pobliskim parku i znów zbliżyłam się do gmachu miejskiej biblioteki. Odnalazłam wreszcie energię Nat i schowałam się w najbliższym niej miejscu. Złapałam oddech i wreszcie zajęłam się tym, co robiła otoczona toną książek i komputerem przy drewnianym stole. Odszukując kolejne wspomnienia połączyłam je w całość.

   Natasha udała chorobę, by nie iść do szkoły. Gdy państwo Harrison udało się do pracy włamała się do szafki z najważniejszymi dokumentami - także tymi adopcyjnymi. Odkryła nazwisko matki - Smith, nie bardzo pomocne - oraz okoliczności jej śmierci, pożar jej rodzinnego domu. Dodała do tego odpowiednią datę i wylądowała tu, przeglądając kolejne strony internetowe i stare gazety. Szukała swojej przeszłości.

   Czy wszystko musi być nie tak jak ja chcę?! Owszem, miałam nadzieję, że sobie poradzi, ale żeby aż rozkopywała bibliotekę?! No ludzie! Wściekła uderzyłam pięścią o fragment dachu, a ten pozostał niewzruszony. Za to mnie porządnie zabolało. Przynajmniej trochę ochłonęłam. Wzięłam kilka głębokich wdechów i prawie spokojna postanowiłam zostawić nastolatkę z jej szalonym pomysłem i sprawdzić co u Issi. Może ona mnie nie wkurzy.

   Sama była bardzo wkurzona. Rodzice ją nakryli, głównie dzięki Maxowi, który jako młodszy brat robił wszystko by wkopać siostrę. Tym razem także wyraził swój niepokój spowodowany zadziwiającą ciszą w jej pokoju, na co jej rodzice postanowili sprawdzić przyczynę. Szlaban został przedłużony o rok. I poszerzony o wszystko poza nauką. Kiedy dodatkowo wyszło na jaw, że Adrian leży w łóżku z grypą, pani Olsen miała dużą szansę by wybuchnąć. Zabrakło jej słów i po prostu wyszła z pokoju córki bez słowa. Lewis spojrzał na swoją córkę surowo i ruszył w ślady małżonki.

   Przynajmniej ją miałam z głowy na jakiś czas. Uziemiona nie miała szans na wpadnięcie w tarapaty. A przynajmniej taką miałam nadzieję. Nadzieja matką głupich. Ale o tym miałam się przekonać dopiero po kilku dniach.

   Na razie spokojna wróciłam do domu i padłam wyczerpana na łóżku. Puszek wdrapał mi się na brzuch, co uświadomiło mi, jaka jestem głodna. No i trochę dało mi do myślenia. Nirali nigdy nie zostawiała kota na dłuższy czas. W drodze do kuchni zauważyłam zniknięcie kluczyków od Mustanga. No tak, pewnie znowu poszła pograć w koszykówkę. Jej też należy się przerwa od... tego co robi w tym swoim pokoju za zamkniętymi drzwiami.

   Ledwo zjadłam chleb z dżemem, kiedy usłyszałam pukanie do drzwi balkonowych. Podeszłam i wpuściłam Skipper do środka.

 - Mogłaś skorzystać ze schodów - powiedziałam. - No i nie ma jeszcze nawet dwunastej.

 - W piątki kończymy wcześniej - odparła wesoło strzepując śnieg z kaptura płaszcza. - Chcę się uczyć!

 - Dobrze, ale Nirali może wrócić w każdej chwili - przystopowałam jej entuzjazm. - Spali nas żywcem jeśli coś znowu wymknie się spod kontroli.

 - Więc? Co proponujesz? - patrzyła na mnie wyczekująco , jakby była pewna, że mam plan. Zgadła.

 - Jedziemy na wycieczkę.

***

   Na moje szczęście Skip przyjechała samochodem, a dokładniej BMW z przyciemnionymi szybami, ale nie chciało jej się czekać na windę. Schowana w ciepłym wnętrzu mogłam poczuć się jak człowiek. Wskazywałam wampirzycę drogę i szybko wyjechałyśmy z miasta. Zatrzymałyśmy się na zasypanej śniegiem łące. Wyszłam na zewnątrz i odetchnęłam głęboko. Tutaj zawsze czułam że żyłam, nawet jeśli nic nie robiłam. 

 - No dobra, zaczynamy trening - zakomenderowałam.

 - A na kim? - Skipper rozejrzała się wokoło. - Ani żywej duszy...

 - Jesteś pewna? - spytałam z uśmiechem. - To twoje pierwsze ćwiczenie. Na rozgrzewkę. Jakie żywe istoty są w okolicy?

   Zamknęła oczy i skupiła się.

 - Nikogo. Tylko zające i parę jeży...

 - No właśnie. To są dzisiejsze manekiny.

   Spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami.

 - Mam trenować na zwierzętach?

 - To trudniejsze od ludzi. Kazanie komuś podnieść śmieć z podłogi jest proste, bo robił to już kiedyś, albo przynajmniej widział - tłumaczyłam prowadząc wampirzycę po śniegu w stronę ogromnego dębu. - Zmuszenie zwierzęcia by podeszło do swojego naturalnego wroga, by zignorowało wszystkie dotychczasowe zasady - to jest wyzwanie.

   Przysiadłam na najniższej gałęzi drzewa opierając się o pień, Skipper usiadła na ziemi.

 - Zacznij od zająca z tamtej nory - wskazałam ręką dziurę oddaloną o 50 metrów. 

   Zakładałam, że zajmie jej to jakieś 15 minut, ale po tym czasie siedziała otoczona puchatą gromadką. Naprawdę miała do tego talent. Zaczęłam się niepokoić. Jeśli opanuje tę umiejętność zbyt dobrze... Odsunęłam od siebie złe myśli. Wszystko przecież będzie dobrze.

   Na pewno?

Rozdział III

   Szybko wygoniłam Skipper z mieszkania i sama też postanowiłam oddalić się na jakiś czas. Dopóki Nirali nie ochłonie.

   Na początku odnalazłam Natashę, spacerującą po parku z Krakersem. W uszach miała słuchawki i bardzo starała się nie myśleć. Patrzyłam na nią przez chwilę. Wydawała się taka bezbronna. Szkoda, że nie wiedziała, że jest odwrotnie. W pewnym momencie odwróciła głowę w moim kierunku. Schowałam się za gałęziami, ale ona dalej wpatrywała się w jeden punkt, gdzieś nad moją głową. Westchnęła i poszła dalej ciągnięta przez psa.

   Teraz udałam się do Issabelli, która miała mieć dzisiaj randkę z Adrianem. Byli parą od ładnych kilku miesięcy, ona cheerleaderka, on piosenkarz, choć znany jak na razie tylko w internecie. Byłam pod domem Issi za wcześnie, więc obserwowałam, jak nakłada makijaż, dobiera ciuchy, układa poduszki na łóżku tak, by przykryte kołdrą wyglądały jak śpiący człowiek, gasi światło i wymyka się przez okno. No tak, szlaban.

   Bez problemu zeskoczyła z pierwszego piętra w szpilkach i przelazła przez ogrodzenie na tyłach domu. Jakiś czas szła bocznymi uliczkami, a dopiero po dziesięciu minutach wkroczyła na główną drogę. Udało jej się. Na rogu czekał już na nią Adrian.
   Wysoki i dobrze zbudowany przypominał modela, co bardzo pomagało w rozwoju jego kariery. Dwa lata starszy od niej skończył szkołę i poświęcił się muzyce. Poznali się na spotkaniu absolwentów w szkole dziewczyny. Oczywiście, większości płci pięknej zaczęła wzdychać do niego, lecz on widział tylko ją. Issa uważała to za bardzo romantyczną historię.
 - To gdzie mnie zabierasz tym razem? - zapytała po pocałunku na przywitanie.
 - Proponuję kino. Co ty na to?
 - Jestem za.
   Złapali się za ręce i ruszyli w stronę centrum. Szli bardzo wolno, co utrudniało mi śledzenie ich. Nie potrafiłam wolno latać, skutkiem czego musiałam spacerować po dachach budynków wzdłuż ulicy. Na szczęście do kina nie było daleko, ale i tak zdążyłam porządnie zmarznąć. Był październik, lecz temperatura bardzo spadła w ciągu kilku dni. Zaczynałam się martwić. W końcu mróz to działka Natashy. Postanowiłam do niej zajrzeć po spotkaniu Issabelli.
   Wreszcie doszli do sporego budynku z czerwonej cegły i weszli do środka. Teraz musiałam znaleźć sobie dobrą kryjówkę: na tyle blisko nastolatki, by móc jej pilnować, tak daleko by nikt mnie nie zobaczył, i w miarę ciepłym miejscu, żebym nie zamarzła. Obleciałam budynek naokoło ciesząc się, że jest ciemno, aż odnalazłam okno w łazience. Roiło się w niej od dziewczyn, ale szybko stamtąd wyszły, gdy zaczął się seans. Wślizgnęłam się do środka i ukryłam w jednej z kabin. Potem namierzyłam Issabellę i rozpoczęłam podsłuchiwanie.
   Para wybrała film "Wkręceni 2", komedię, więc nie było mowy o używaniu przypadkiem mocy pod wpływem silnych emocji. Miło, że przynajmniej oni dobrze się bawili. Wciąż trzymali się za ręce. Skupiłam się na filmie oglądanym jej oczami. Też chciałam mieć jakieś korzyści. Wyobraziłam sobie, co się stanie gdy dziewczyny odkryją, że śledzę je od kilku lat. Nie będzie miło, oj nie. W pewnym momencie telefon Adriana zaczął wibrować. Rzucił okiem na wyświetlacz, spojrzała przepraszająco na dziewczynę i wyszedł z sali. Dopiero tam odebrał. Wrócił po chwili i nachylił się do jej ucha.
 - Niestety, kolacja po filmie nam przepadnie - szepnął. - Wzywają mnie.
 - Nie ma problemu - odparła Issa. - I tak powinnam być wcześniej w domu, nawet nie powinnam z niego wychodzić - zachichotała.
 - Obiecuję, że następnym razem pójdziemy gdzie tylko zechcesz.
   Wtedy musieli przestać rozmawiać, gdyż ludzie siedzący obok nich zaczęli ich uciszać. W spokoju obejrzeli końcówkę filmu. Gdy opuściłam umysł Issabelli zorientowałam się, że coś się zmieniło. Było zimniej o kolejne kilka stopni. Powietrze, które wydychałam zmieniało się w biały obłoczek, choć toaleta była ogrzewana. Wydostałam się na zewnątrz i zostałam oślepiona białymi płatkami. Padał śnieg! W październiku! Coś było bardzo nie tak. 
   Rzuciłam okiem na parę oddalającą się chodnikiem. Adrian zdejmował kurtkę, by dać ją Issabelli, marznącej w cienkim swetrze. Dadzą sobie radę. Ja mam ważniejsze sprawy na głowie. Skierowałam się na południe, w stronę mieszkania Natashy. Im bliżej byłam, tym śnieżyca była silniejsza. Wreszcie przedarłam się na znajomy parapet. Śnieg wciąż wpadał mi do oczu, ale zobaczyłam nastolatkę zapłakaną na swoim łóżku. Łkała wtulona w sierść Krakersa. Ostatnie zdarzenia załamały ją, choć nie chciała tego pokazać osobom ze swojego otoczenia. Teraz też starała się zachowywać jak najciszej, aby nikogo nie zaalarmować. Jak nigdy kusiło mnie by wejść do środka, ale złamałabym wszystkie zasady. Musiała poradzić sobie sama. Podobno płacz pozwala pozbyć się złych emocji. Miałam gorącą nadzieję, że to prawda.
   Gdy zaczęłam szczękać zębami, zorientowałam się, że tkwię w sercu burzy śnieżnej od kilkunastu minut. Poruszyłam prawie oblodzonymi skrzydłami i wzbiłam się w powietrze. To był najgorszy lot od wielu, wielu dni. Wreszcie przemarznięta wylądowałam na balkonie mieszkania. Trzęsłam się tak bardzo, że dopiero po minucie udało mi się zamknąć drzwi na zamek.
 - Wytłumaczysz mi dlaczego mamy zimę w lecie? - zapytała Nirali pojawiając się tuż za mną.
 - T-t-to p-przez-z N-n-nat-tashę - wyjąkałam starając się opanować swoją szczękę. 
   Współlokatorka rzuciła we mnie czymś, co okazało się być jej kotem, Puszkiem. Złapałam zwierzaka i poczułam rozchodzące się po ciele ciepło, które swoje źródło wcale nie miało w rudym dachowcu.
 - Dzięki - westchnęłam z ulgą. - Nat dowiedziała się, że jest adoptowana. Trochę się załamała, ale da sobie radę.
 - Super, bo teraz masz się skupić na czym innym. Kiedy tylko przygotujesz Skipper, musicie coś dla mnie zrobić.
   O nie.

Rozdział II

   Nirali nie zgodziła się na dwie lekcje tygodniowo. Chciała jak najszybciej wysłać Skipper na jakąkolwiek misję, szczególnie że ja nie miałam teraz na to czasu. Ustaliłyśmy, że szkolić będę wampirzycę codziennie na godzinnych lekcjach po południu. Przed południem musiałam jeszcze kontrolować co dzieje się u pozostałych nadprzyrodzonych. Tym właśnie zajęłam się z samego rana.

   Tym razem zaczęłam od Issi, aby sprawdzić jak radzi sobie uwięziona przez szlaban. Kiedy ją odnalazłam szła do szkoły w towarzystwie Vanessa i żaliła się jej na swoich rodziców. Bałam się, że pewnego dnia wkurzy się tak bardzo, że zrobi im krzywdę, ale jak na razie udawało im się ją poskromić. Duży wpływ miał też fakt, że nadmiar energii Issabella rozładowywała na treningach cheerleaderek. Była w tym naprawdę dobra, przez co reszta zespołu wypadała gorzej, ale dziewczyny nie miały jej tego za złe. Pogodziły się z faktem, że to ona jest w centrum uwagi.
   Nagle moją uwagę przykuł fragment rozmowy. 
 - Wiesz kto tak urządził Kevina? - zapytała Vanessa. - On nie chce mówić, a nikogo nie przyłapali, kiedy to się stało.
   Nastolatka zawahała się. Nikt nie wiedział na co tak naprawdę ją stać, no może poza Kevinem. Wiedziałam, że kusi ją, by się komuś wygadać i już się szykowałam, by wybić jej ten pomysł z głowy, kiedy sama z niego zrezygnowała.
 - Nie mam pojęcia, ale to musiało boleć.
 - Dokładnie! Szczerze, to myślę, że sobie na to zasłużył. Miałam już dość tych jego durnych odzywek. Chciałabym to zobaczyć.
   Odetchnęłam z ulgą. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, Kevin nigdy nie wygada kto wysłał go do szpitala, bo powiedzenie na głos, że zlała go dziewczyna przekreśliłoby jego reputację na zawsze. Mimo to byłam gotowa na szybkie kasowanie pamięci.
   Dziewczyny doszły do szkoły i zniknęły za wielkimi drzwiami. Wleciałam na dach budynku i kiedy znalazłam się dokładnie nad salą Issabelli usiadłam i wkradłam się do jej umysłu. Była rozdarta. Z jednej strony chciała przestać okłamywać przyjaciółkę, z drugiej bała się reakcji na takie rewelacje. Rozważała wszystkie za i przeciw całkowicie olewając nauczyciela fizyki, więc kiedy zapytał ją o odpowiedź, nie wiedziała co powiedzieć. Błyskawicznie sprawdziłam o czym myśli nauczyciel, po czym włożyłam odpowiednie słowa do umysł Issi.
 - Siła odśrodkowa w układzie inercjalnym - powiedziała zaskoczona.
 - Dobrze - burknął nauczyciel i dalej tłumaczył formuły których za nic nie rozumiałam. Nigdy nie poszłam do szkoły. Nirali nauczyłam mnie czytać i pisać, podstawowych działań i budowy człowieka, ale teoria grawitacji to była dla mnie czarna magia. Dla Issi zresztą też. Przynajmniej nie byłam sama.
   Jakoś przebrnęłyśmy przez fizykę i matematykę, ale gdy szłam za nią na podstawy przedsiębiorczości, Issabella minęła na korytarzu Natashę. Nic dziwnego, że się nie znały, chociaż chodziły do tej samej szkoły. Nat starała się wtapiać w tłum, była typem samotniczki. Nawet nie próbowała zagadać do szkolnej gwiazdy. Jednak był jeden problem. Spodobał jej się chłopak. Bardzo jej się spodobał.
   Miał na imię Matt. Grał w drużynie siatkarskiej, wysoki i... dość znany. Natasha uważała, że nie ma u niego szans. Twierdziłam inaczej, ale nie mogłam się ujawnić, ani skłonić jej do działania. Dopóki nie opanuje swoich umiejętności, może zrobić coś głupiego pod wpływem silnych emocji, takich jak zakochanie. Skutek był taki, że kiedy mijała Matta na korytarzu ukrywała twarz w jasnych włosach i starała się wtopić w tłum. On natomiast, zajęty kolegami, nie miał szans jej zauważyć.
   Pozwoliłam Issi iść na lekcję samej. Zmieniłam kierunek i podążyłam za Nat. Nawiasem mówiąc, aż dziw, że jeszcze nikt mnie nie zauważył, jak spaceruję po dachu. Mają tu naprawdę kijowy system zabezpieczeń. Natasha skierowała się do swojej szafki by wyjąć z niej zeszyt i książkę do biologii. Coś było nie tak. Coś się stało, gdy wczoraj opuściłam nastolatkę. Zaczęłam przeglądać jej wspomnienia, ale Natasha bardzo postarała się zepchnąć to niepokojące zdarzenie w najdalsze zakamarki pamięci. Odszukanie go było trudne, bo zbyt intensywne gmeranie w ludzkim umyśle mogło zaniepokoić właściciela. W końcu odnalazłam to wspomnienie. 
   Rozmowa z rodzicami. Co mogli jej powiedzieć?
   "Kiedy miałaś dwa lata, adoptowaliśmy cię."
   Dlaczego powiedzieli jej o tym tak wprost? Bez żadnego przygotowania, po prostu przedstawili jej ten fakt. Dziewczyna nie dała nic po sobie poznać, kiwnęła głową i poszła do siebie. Ta informacja trochę podkopała jej psychikę. Zawsze uważała, że nie pasuje do innych ludzi, że nie powinna żyć tak jak inni. Dom i rodzina dawała jej poczucie normalności, a teraz dowiedziała się, że i tu nie była od zawsze. Że jej rodzice nie są jej rodzicami. Został jej tylko Krakers, a i jego musiała zostawić w domu i iść do szkoły sama. Teraz jak nigdy miałam ochotę ujawnić się i trochę ją wesprzeć. Nie mogłam. Na szczęście była silna i jakoś się trzymała.
   Po szkole wróciłam do mieszkania i zastałam tam Skipper. Siedziała przed telewizorem co chwilę zmieniając kanał.
 - Długo już czekasz? - zapytałam zamykając drzwi.
 - Nie, niedawno skończyłam lekcje - wyłączyła telewizor i odwróciła się w moją stronę. - Od czego zaczynamy?
 - Od dość prostego ćwiczenia. Zaczekaj tu.
   Przeszłam do pokoju Nirali, zastałam ją przed komputerem. Otworzyłam jej szafę i wydobyłam stamtąd długi, ognistoczerwony szal.
 - Pożyczam - rzuciłam i nie czekając na odpowiedź wyszłam z pokoju. 
   Wróciłam do Skipper, która wciąż siedziała na kanapie. 
 - Zawiążę ci oczy, a ty będziesz musiała mnie znaleźć, tylko za pomocą umysłu. Rozumiesz?
 - Jasne - wstała. - W sensie... Mam cię złapać?
 - Po prostu powiesz gdzie jestem - owinęłam jej oczy szalem i zawiązałam mocno z tyłu. - Widzisz coś?
 - Nic a nic. Szal jest za gruby.
 - Dobrze. Więc ja się oddalę, a ty powiedz, gdzie jestem.
   Bezszelestnie przeszłam w kąt pokoju. Skipper czekała, po czym na jej twarzy pokazało się skupienie.
 - Jesteś... obok drzwi?
 - Nie zgaduj - skarciłam ją. - Spróbuj mnie wyczuć. Znajdź mój mózg.
   Zachichotała. Przewróciłam oczami i przeszłam do drzwi prowadzących do kuchni.
 - Hmm... Gdzieś po... lewej?
 - Dobrze - uśmiechnęłam się. - Ale musisz określić moją pozycję dokładniej.
   Latałam z kąta w kąt, aż po pół godzinie Skip znajdywała mnie w ciągu kilku sekund. Wreszcie rozwiązałam szal.
 - Pierwsze zadanie z głowy - pochwaliłam ją. - Czas na coś trudniejszego.
   Usiadłyśmy na kanapie.
 - Żeby przekonać kogoś, aby zrobił coś wbrew swojej woli, trzeba włożyć mu to polecenie delikatnie do głowy. Będzie myślał, że to jego pomysł, ale można też całkowicie przejąć kontrolę na jakiś czas. Ze mną ci się to nie uda, automatycznie mój umysł broni się przed intruzem, ale Nirali umie bronić się tylko przed moimi atakami. Spróbujmy na niej.
   Wiedziałam, że jej się to nie spodoba, ale chciałam jak najszybciej wyszkolić Skipper. Nie było czasu na szukanie innej ofiary. Dałam jej za zadanie zmusić szefową, by tu przyszła po swój szal. Normalnie w życiu by się nie pofatygowała. Zaskoczona zobaczyłam, że Skipper udało się to za pierwszym razem. Nirali weszła do salonu, zabrała mi ozdobę i wymaszerowała do siebie.
 - Łapiesz o co chodzi - uśmiechnęłam się. - Ale zanim przejdziemy do kasowania pamięci, musisz przejąć kontrolę nad Nirali na dłuższy czas. Powiedzmy 3 minuty.
   Skipper uśmiechnęła się szeroko. Co jej chodziło po głowie? Szefowa znów przyszła do nas, tym razem dziwnie sztywno, widać było, że robi to wbrew sobie. Wyciągnęła z szafki największą miskę i podstawiła ją pod kran w kuchni. Wysiłek stał się widoczny na twarzy wampirzycy, ale nie przestawała. Nirali wyciągnęła ze zlewu miskę pełną zimnej wody i... wylała ją sobie na głowę. To błyskawicznie uwolniło ją spod kontroli Skipper. Z jej ciała unosiła się para wodna, ubranie bardzo szybko schło. Jednak jej mina przypominała rozwścieczonego tygrysa.
   Wybuchnęłam śmiechem. Dawno się tak nie bawiłam, chociaż wiedziałam, że zabawa kosztem szefowej źle się skończy. Teraz ciskała oczami błyskawice i wyglądała, jakby miała wybuchnąć. Z ostrożności stanęła przed Skipper odgradzając ją od Nirali.
 - Skipper bardzo szybko się uczy - wykrztusiłam usiłując zapanować nad głupawką. - Nie sądzisz?
   Miska upadła na podłogę roztrzaskując się na kawałki.
 - Od dzisiaj ćwiczycie gdziekolwiek, byle nie tu - wycedziła przez zaciśnięte zęby. - Albo któraś z was wyląduje na grillu.