Jeśli to nie koniec

Po raz kolejny wróciłam do domu wykończona, ale nie żałowałam tak przeżytego dnia. Podobało mi się zmęczenie - oznaka że coś dziś osiągnęłam. Przywitałam się z oglądającym telewizję Stevenem, po czym ruszyłam do pokoju by wreszcie paść na łóżko i udać się w krainę snów. Przekroczyłam próg i stanęłam jak wryta. Pokój przedstawiał obraz totalnej destrukcji. Pościel potargana na podłodze, tuż obok zerwanych zasłon i firanek, na tym moje ubrania ubrudzone czymś czarnym, książki z powyrywanymi stronami, bibeloty z półek. Stałam niezdolna do ruchu ogarniając wzrokiem zasięg zniszczeń. Wtedy dostrzegłam napis na ścianie. "Odebrałam co moje. Potem odbiorę resztę. A jeśli nie pamiętasz: twoje życie wciąż należy do mnie!" Litery były czarne, duże i krzywe. Ten, kto to pisał musiał być w furii. I nagle zamroczenie spowodowane szokiem ustąpiło, a ja wydarłam się głośno:

 - Puszek!

   Biegałam po pokoju, potem mieszkaniu, ale kota nie było i nikt go nie widział. Stev zerknął do mojego pokoju, po czym zaproponował zadzwonienie na policję. Udało mi się go przekonać, by tego nie robił. Posprzątałam co się dało, wtedy okazało się, że Tuptusia też nie ma. Kto to zrobił? Odpowiedź była jedna. Włożyłam kurtkę i buty, po czym złapałam klucze i wybiegłam z mieszkania ku zdziwieniu Stevena. Kiedy dotarłam na przystanek, rozdzwoniła się moja komórka.

 - Skye! - to była Nat, dość spanikowana Nat. - Przyszłam do mieszkania, a jej nie ma! Tylko kałuża wody!

 - Spokojnie, dziewczyno - odparłam sprawdzając ile mi zostało do najbliższego autobusu. Za dużo. - Już jadę na miejsce. Będę najszybciej jak się da, dobrze?

 - Pospiesz się, przecież ona będzie chciała się zemścić! Boję się...

 - Wiem, ja też - wyznałam szybko. - Ale damy sobie radę. Po prostu czekaj na mnie, zgoda?

 - Zgoda - odparła po kilku sekundach. 

   Potem się rozłączyła, a ja wybrałam następny numer.

 - Skip? Sytuacja wyjątkowa, potrzebuję podwózki, pomożesz?

***

Mieszkanie wyglądało jak po przejściu tornada, jeszcze gorzej niż mój pokój. Nat siedziała na kanapie i wyglądało na to, że jest spokojniejsza. Wstała na mój widok.

 - Przeszukałam mieszkanie, nie ma jej tu. Jakimś cudem rybki też zabrała, akwarium jest puste. Nie wiem, co zawiodło, zaklęcie trzymało jak trzeba...

 - Natasha, uspokój się - przerwałam jej. - Dużo zrobiłaś, teraz wróć do domu, zabezpiecz drzwi i odpocznij, zgoda? Ja przeprowadzę własne śledztwo.

 - Dobrze - skinęła głową i udała się w stronę drzwi.

 - To skoro ja nie jestem już potrzebna... - zawahała się Skipper z lękiem wymalowanym na twarzy.

 - Tak, dziękuję ci, jestem ci winna przysługę - uśmiechnęłam się. Wiedziałam, że nastolatka boi się przebywać w tym miejscu. - Ty też na siebie uważaj, ale w domu będziesz bezpieczna.

   Skinęła głową i ruszyła śladem Nat. Gdy zostałam sama, przeszukałam mieszkanie szukając jakichkolwiek śladów, ale nie znalazłam nic, poza wypalonym kręgiem na dywanie w miejscu, gdzie działały do tej pory czary Natashy. Nirali zniknęła.

Epilog

   Odkąd stałam się człowiekiem, jestem bardzo towarzyską osobą. Chyba chcę nadrobić stracone lata. Robię wszystko by być blisko ludzi. Mieszkam z trójką studentów, pracuję jako kasjerka w supermarkecie, wieczorami chodzę po parku lub dyskotekach. Cały czas się uczę, jak być dobrą w tej nowej roli.

   Wciąż się nie zdecydowałam czy się cieszyć, że Natasha przywiązała mnie do ziemi, czy z tego powodu rozpaczać. Trochę brakuje mi emocji towarzyszących lataniu, ale wreszcie nie jestem sama. Mam przyjaciół. I mogę mieć rodzinę.

   Zabrałam wszystkie pieniądze jakie zgromadziła Nirali, jednak nie dla siebie. Część z nich przekazałam okradzionym w ramach rekompensaty za to, co im zrobiłyśmy. Kolejną część przeznaczyłam na płacenie rachunków za mieszkanie, które zajmowałam z Nali, aby nikt się nim nie zainteresował i nie odkrył, co kryje się w środku. Natomiast najwięcej pieniędzy oddałam na cele charytatywne. Ze szczególnym wskazaniem osób wyróżniających się ze społeczeństwa.

   Natasha zdołała wreszcie opanować swoją moc. Umie ją bez problemu ukrywać przed rodzicami i Mattem. Radzi sobie doskonale, a co miesiąc przychodzi odwiedzić Nirali i odnowić zaklęcie utrzymujące temperaturę w mieszkaniu. Raczej się do mnie nie odzywa.

   Skipper żyje jak żyła. No, może trochę lepiej. Śmiało wykorzystuje zdobyte dzięki mnie umiejętności. Ale przynajmniej nie szaleje z nimi i wie, co się stanie jeśli przesadzi. 

   Issabella przeżyła największy szok. Bardzo się bałam, jak przyjmie prawdę, ale gdy usłyszała ją w całości, fragment po fragmencie, uspokoiła się. Mimo to, odkąd się rozstałyśmy, nie odzywa się do mnie, a ja nie mam zamiaru jej niepokoić. Weekendy spędza z biologicznym ojcem, który ją wspiera i pomaga rozwiązywać wszelkie problemy związane z jej naturą. Załapała kontakt z bratem, oraz z matką, która znów jej ufa. Wyszła na prostą.

   Życie mija, a ja leżę na wąskim łóżku z kotem na brzuchu i zastanawiam się czy dobrze zrobiłam. Do głowy przychodzą mi tysiące myśli, jak mogłam zrobić to lepiej. Jednak czasu nie cofnę. Ale mogę spróbować to zrobić. Nie po to, by próbować nawracać szefową. By odnaleźć mamę i tatę. By dowiedzieć się co się stało. To takie małe hobby. Wkrótce do drzwi pokoju zapuka któraś z moich współlokatorek by zaproponować wyjście do kina albo klubu. Lubię takie życie. Szkoda, że nie wiem, iż długo się nim nie nacieszę.

   

Rozdział XXXI

   Musiałam wymyślić coś, co utrzyma bliźniaczki na odległość. Dobre pomysły skończyły mi się dawno temu, więc po prostu zaprosiłam Issabellę, z nadzieją, że jej obecność jakoś je uspokoi. Przecież nie rzucą się sobie do gardeł na oczach nastolatki! Taką miałam nadzieję. Spotkanie miało się odbyć po południu, kiedy obie skończą zajęcia. Pół-wampirzycy powiedziałam, że dzięki niej i Jeremym udało mi się odnaleźć siostrę Nirali, i że jest to właśnie Natasha. Dziewczyny poznały się i nawet polubiły. Dobrze.

   Wybiła godzina zero i stanęłyśmy pod drzwiami mieszkania.

 - Gotowa? - zapytałam Natashę.

 - Gotowa - odparła zdecydowanym głosem. Wpuściłam je do środka. Niech się dzieje co chce.

   Nirali siedziała na kanapie z Puszkiem na kolanach. Na czas osłabienia jego obecność bardzo jej z jakiegoś powodu pomagała. Uśmiechnęła się do nas radośnie. Issa, bardzo podekscytowana, po prostu klapnęła obok szefowej jakby była u siebie. Ta druga za to podniosła się i podeszła do gościa honorowego.

 - Natasha, zgadza się? - wyciągnęła dłoń w jej stronę.

 - Tak. Nirali? - uścisnęła jej rękę. - Co oznacza to imię?

 - Oznacza kogoś kto jest inny. A twoje? Dostałaś je od mamy, czy od rodziców zastępczych?

   Usiadły razem, a ja stałam sobie pod ścianą i spokojnie je obserwowałam.

 - Od rodziców. Prawdziwego nie znam. Pewnie jest równie oryginalne jak twoje.

   Roześmiały się niemrawo, po czym szefowa przeszła do rzeczy.

 - Co wiesz o naszych rodzicach? - zapytała poważniejąc.

 - Właściwie to nic. Znam nazwisko matki, i tyle. Ale może ty?...

   Issabella zrobiła zdziwioną minę. Myślała, że powiedziałam Nat wszystko co wiem. No cóż, potem się będę tłumaczyć.

 - Nie, ja też niewiele wiem na ten temat.

 - Ale... - wtrąciła się pół-wampirzyca. Uciszyłam ją wzrokiem.

 - Chciałabym tylko wiedzieć czy żyją. To znaczy ojciec. I dlaczego nas zostawił - wyznała szczerze Natasha.

 - Przeszłość to przeszłość. Trzeba ją oddzielić grubą kreską i nie ruszać.

 - Ale przeszłość tworzy przyszłość. I...

 - To nieważne - ucięła Nirali trochę zbyt gwałtownie. 

 - A może po prostu zmieńcie temat? - zaproponowałam.

 - Ty siedź cicho. Za dużo mam problemów przez ciebie - warknęła. - Nie masz czegoś do załatwienia na zewnątrz?

 - Nie! - zawołała Nat trochę wystraszona takim obrotem spraw. - Niech zostanie... - dodała ciszej.

 - Czemu? - zdziwiła się szefowa.

 - Nie obraź się, ale trochę cię znam i...

   Gniewne czarne oczy zwróciły się w moją stronę.

 - Co jej nagadałaś?!

   Blondynka próbowała ratować sytuację, ale wszystko się sypało. Issa siedziała z otwartą buzią i próbowała ogarnąć co tu się dzieje.

 - Ona nic! Sama wygrzebałam to z jej głowy...

   Zawiodłam na całej linii. Nirali wie, że dałam się podejść młodej i zdradziłam jej więcej niż powinnam. Po prostu spuściłam głowę jak winny uczeń. Wtedy poczułam ogień w gardle, odcinający dopływ tlenu do płuc. Nali pokazała prawdziwą twarz. Pokazała co spotyka nieposłusznych. Do oczu napłynęły mi łzy, złapałam się za gardło i osunęłam na kolana. Jak przez mgłę usłyszałam krzyk Nat i ból osłabł. Łapczywie łapałam hausty powietrza. Spojrzałam na rozgrywającą się przede mną scenę. Szefowa była wściekła i trochę zaskoczona, natomiast Natasha przerażona no i wściekła. Drugie uczucie powstrzymywało ją przed zrobieniem czegoś głupiego. Podniosłam się na nogi.
 - Dajcie spokój... - wychrypiałam. - Może spotkacie się kiedy indziej...
   Nirali ciskała gromy oczami. Było coraz gorzej. Wokół Natashy pojawiły się lśniące drobinki - płatki śniegu. Znów dawała się ponieść emocjom. Gdy śnieżynki za bardzo zbliżały się do szefowej, błyskawicznie topniały i spadały na podłogę w postaci wody. Issa wystraszona bardziej od Nat ominęła bliźniaczki i stanęła bliżej mnie - a może na celu miała drzwi, które w tym momencie się otworzyły.
 - Podjęłam decyz... - zaczęła Skip, ale zamilkła widząc co się dzieje. 
   Jej nagłe przybycie zdezorientowało dziewczyny. Wszystkie na nią spojrzałyśmy, a ona weszła do mieszkania, zamknęła za sobą drzwi i dziwnym głosem powiedziała:
 - Ja tylko chciałam do Skye.
 - To chodź - uśmiechnęłam się krzywo.
 - Dość! - krzyknęła Natasha. - Nie wiecie co one z wami robią! Nie wiecie co mają na celu! Bo na pewno nie wasze dobro!
   O cholera. Przerąbane. Twarz Nirali wykrzywił grymas wściekłości.
 - Zamknij się - warknęła. - Nie wiesz o czym mówisz.
 - Właśnie że wiem - Nat zmrużyła oczy. - Widziałam wszystko w myślach Skye. Dzień w dzień obserwowałam wasze poczynania. Jesteście niebezpieczne.
 - To... - zaczęła szefowa, ale jej przerwałam.
 - Nie, ona ma rację. Nirali, ja tak dłużej nie mogę. Robimy złe rzeczy.
 - No ty nie masz za bardzo wyboru - roześmiała się groźnie.
 - Zawsze jest jakiś wybór - mruknęłam cytując Natashę.
 - Ciekawe jak byś sobie poradziła beze mnie.
 - Jedno jest pewne - powiedziałam zdecydowanym głosem. - Świat poradzi sobie bez ciebie. Nat? To Nirali zabrała ci matkę, gdy miałyście rok. I zabiła ci ojca. Wczoraj.
   Wszystko zaczęło dziać się za szybko. Nat w sekundę zobaczyła całą historię w mojej głowie. Do oczu napłynęły jej łzy. Targało nią wiele uczuć: rozpacz, wściekłość, szok. Ale się nie bała. Już nie. Gwałtownym ruchem wyrzuciła ręce przed siebie, skupiając całą swoją dotąd nieużywaną moc. Zaskoczona Nirali nie zdążyła się obronić. Zresztą była zbyt osłabiona, by to zrobić. Ja gwałtownym ruchem przyciągnęłam Issę i Skip do siebie, po czym osłoniłam je skrzydłami. Nastąpił lodowy wybuch. Oby sąsiedzi się nie zainteresowali. Szumiało mi w uszach i nic poza tym nie słyszałam. Skrzydła stały się kilkakrotnie razy cięższe. Po kilkunastu sekundach wszystko ucichło. Puściłam dziewczyny, po czym zachwiałam się i upadłam na kolana przy akompaniamencie serii nieprzyjemnych trzasków. Nie mogłam poruszyć skrzydłami. Spróbowałam mocniej i ciężar się zmniejszył, ale gdy usłyszałam jak coś spada na ziemię miałam bardzo złe przeczucia.
 - Skye... - wyszeptała Issa. - Twoje skrzydła...
 - Ohyda - stwierdziła Skip.
   Otworzyłam oczy. Wokół mnie leżały zabarwione na różowo lodowe bryły. To, co kiedyś było moimi skrzydłami. Nie czułam bólu, a gdy powoli wstałam byłam dziwnie lekka. Straciłam je. Stałam się człowiekiem. Nie wiedziałam czy się śmiać czy płakać. Postanowiłam po prostu skupić się na czym innym. Na bliźniaczkach.
   Natasha stała oszołomiona naprzeciwko Nirali, która zmieniła się w nieruchomą statuę. Wciąż miała niedowierzanie na twarzy, teraz pokrytej cienką warstwą lodu. Śnieg był wszędzie naokoło.
 - Czy ona... - zaczęła niepewnie blondynka.
 - Żyje - uspokoiłam ją. - Ale... hibernuje? Czy coś. 
   Nat spojrzała na mnie i otworzyła szerzej oczy ze zdziwienia.
 - Twoje skrzydła...
 - No wiem. Zamarzły. Trochę za bardzo.
 - Skye, przepraszam...
 - Uspokój się - uśmiechnęłam się. - Nie jest tak źle. Na razie nic nie czuję. A teraz przynajmniej nie wyróżniam się wśród ludzi - pocieszyłam ją.
 - No to co robimy? - zapytała Skip. Spojrzałam na nią pytająco, więc dodała. - Z Nirali.
 - Możesz zrobić tak, żeby zawsze było tu zimno? - zapytałam Natashę.
 - Chyba tak.
 - Więc ją tu zostawimy. Żeby więcej nie narozrabiała.
 - Ktoś mi wyjaśni co tu się stało?! - wrzasnęła Issabella gwałtownie.
 - Chyba się wam to należy - uśmiechnęłam się. - Która ma wolną chatę? Bo to trochę potrwa...
   Wszystko wracało do normalności. Skipper zadeklarowała się udostępnić pokój oraz samochód, którym tu przyjechała. Poszły przodem, a ja w tym czasie wstąpiłam do pokoju szefowej. Wzięłam Puszka na ręce i wyjęłam Tuptusia z akwarium. Rybek nie dało się uratować. Nie miałam ochoty wydobywać ich z lodu. Wróciłam do salonu.
 - Przepraszam - powiedziałam do Nirali. - Ale tak będzie lepiej.
   Wyszłam ze zwierzakami na zewnątrz. Powoli wracało czucie, a z nim ból w miejscu, skąd wyrastały skrzydła. Musiałam się przyzwyczaić do tego stanu rzeczy. A miałam na to dużo czasu.

Rozdział XXX

   Powtórzyłam Nirali całą historię opowiedzianą swego czasu Skipper, dodając jeden mały szczegół: dziewczynkę leżącą w łóżeczku obok. Zawsze grzeczna, cicha i spokojna, przetrwała pożar, gdyż siostra nie mogła jej zranić. Ogień wzmocniony mocą Nirali nie dosięgnął jej. Kiedy ugaszono to, co zostało z domu, usłyszano płacz dziecka. Uznali tę sytuację za cud. Dziewczynki trafiły do domu dziecka, gdzie młodszą z nich adoptowano już po roku, a ta druga uciekła cztery lata później. Ich drogi rozeszły się, a żadna z nich nie wiedziała o istnieniu tej drugiej. Dziś się to zmieniło.

 - Nie wierzę, że to przede mną ukryłaś - mruknęła szefowa siląc się na groźny głos. W tej sytuacji ciężko jej było to osiągnąć. Siedziała z głową opartą o kanapę i zamkniętymi oczami.

 - Zabroniłaś mi mówić! Nie chciałaś mieć ze swoją przeszłością nic wspólnego.

 - Ile ja mam przez ciebie kłopotów... - zignorowała moje argumenty. - Czyli ja odziedziczyłam po ojcu ogień, więc ona lód, zgadza się?

 - Tak. Lód i telepatię.

 - Znasz ją, prawda? I o wszystkim wiesz od dawna...

 - Ja... - nie wiedziałam już co robić. Wiedziałam co się za chwilę stanie.

 - To Natasha. Ta, która zrobiła zimę w lecie. Sprowadź ją tu. Chętnie z nią pogadam.

 - Dobrze - odpowiedziałam cicho. Po chwili zapytałam jeszcze: - Kiedy?

   Ale Nirali zdążyła zasnąć. Westchnęłam, położyłam ją na kanapie, i poszłam po jakiś koc. W jej pokoju zastałam Puszka, który patrzył na mnie wyczekująco. No tak, przez tę aferę nie dostał obiadu. Złapałam kołdrę szefowej i wróciłam by przykryć jej właścicielkę. Kot pomaszerował za mną. Wrzuciłam mu do miski karmę z puszki i siedząc przy stole obserwowałam jak je.

 - Tobie to dobrze - westchnęłam. - Ty nie masz problemów.

   Zwierzak miałknął potwierdzająco i wskoczył na kanapę by zwinąć się w kłębek obok właścicielki.

***

   Było wczesne popołudnie, więc zaczekałam aż Natasha skończy lekcje, a potem poleciałam za nią w stronę parku. Wyczuła, że jestem w pobliżu, więc skręciła w zarośniętą, mało używaną alejkę. Kiedy zniknęła za zakrętem, osłonięta przed wzrokiem innych, mogłam wylądować obok niej. Z początku obie milczałyśmy idąc obok siebie. Myślałam o tym co powiedzieć, ale nic mi nie przyszło do głowy więc po prostu poszłam na żywioł.

 - Mogę cię poznać z niewielką częścią twojej rodziny - wypaliłam.

 - Którą częścią? - zapytała spokojnie zatrzymując się.

 - Z twoją siostrą.

   Spojrzałam jej prosto w oczy czekając na jej reakcję, a ona wykorzystała ten moment by przejrzeć moje wspomnienia. Chciała wiedzieć, co skłoniło mnie do tej decyzji. Pokazałam jej niewielkie urywki z rozmowy z szefową, ale wspomnienie o Jeremym, oraz jego unicestwieniu schowałam w sejfie w najdalszych zakamarkach mózgu. Nat chyba coś zrozumiała, bo otworzyła szerzej oczy i cofnęła się krok w tył.

 - Nirali? Ona jest moją siostrą? Ta...

 - Tak, ona - przerwałam jej, zanim zaczęła rzucać epitetami. - I chce cię poznać.

 - Ja... - zamilkła i odwróciła się, by iść dalej. - No, skoro to moja rodzina, trzeba wyzbyć się uprzedzeń i chociaż spróbować. Prawda?

 - Teoretycznie tak, ale...

 - Ale co? - znów się zatrzymała, gdy zauważyła, że stoję w tym samym miejscu.

 - Nie mam pojęcia jak ona zareaguje na ciebie. Ani ty na nią. Ja... - nabrałam dużo powietrza w płuca. - Ja się chyba po prostu boję - wypaliłam. - Dobrze wiesz, ile już w życiu zawaliłam.

   Natasha uśmiechnęła się delikatnie.

 - Spokojnie, obiecuję nie rzucić się na nią. Po prostu porozmawiamy.

   Mam taką nadzieję - pomyślałam, po czym spokojniejsza wróciłam do domu.

Rozdział XXIX

 - O czym ty mówisz? - zapytała zdezorientowana Nirali.

 - Szukałem cię 17 lat, odkąd Natalie powiedziała mi o waszych urodzinach. Bezskutecznie. Ale nareszcie mi się udało!
 - Czy ty próbujesz powiedzieć, że...
 - Jesteś moją córką.
   Wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsca. Złapałam Issę za ramię i pociągnęłam do kuchni. Oniemiała nie stawiała oporu. Posadziłam ją na krześle i sama usiadłam obok.
 - Co tu się przed chwilą stało? - zapytała.
 - Spotkanie rodzinne po latach - wzruszyłam ramionami.
 - Rodzinne? Więc to prawda? Jeremy jest ojcem Nirali? Przecież wyglądają jakby byli rodzeństwem!
   To fakt, podobieństwo między nimi było uderzające. Aż dziw, że wcześniej go nie poznałam.
 - To chyba jeden z darów. Mają go nieliczni. Możliwość zatrzymania się w czasie... On to zrobił mając jakieś 20 lat - wślizgnęłam się do jego głowy, by poznać szczegóły tej historii. - Naprawdę nazywa się Travis Mills, był muzykiem, gdy jego młody wygląd zaczął wzbudzać podejrzenia upozorował swoją śmierć i zaczął nowe życie jako Jeremy.
 - Dobra, ale dlaczego szukał Nali?
 - Ona była wpadką jego i młodej studentki. Kiedy Natalie dowiedziała się, że jest w ciąży, ukryła się przed nim zakazując wszelkiego kontaktu. Po porodzie powiedziała mu imiona córek, a potem zmarła...
   Urwałam, gdyż coś się zmieniło. Temperatura w mieszkaniu wzrosła o kilka stopni - to oznacza, że szefowa jest wściekła. Natomiast to, co działo się w głowie Travisa... Mogę to opisać jako tornado. Tornado żywiołów nad którymi miał władzę. Szybko się wycofałam z jego głowy. Issabella patrzyła na mnie zdziwiona. Usłyszałyśmy trzask drzwi i obie zerwałyśmy się ze stołków. W salonie była tylko Nirali, siedziała na kanapie. Nie wyglądała za dobrze.
 - Jeremy poszedł - powiedziała słabym głosem.
 - Czyli w takim razie... - Issa zawahała się.
 - Uwierz mi, jego niczego już nie nauczę - uśmiechnęłam się do niej. - Ale bardzo dziękuję za dobre chęci. Przypadkiem zrobiłaś coś wielkiego.
   Dziewczyna odpowiedziała uśmiechem, pożegnała się i wyszła z mieszkania, zostawiając nas same. Radość zniknęła z mojej twarzy jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Usiadłam na podłodze tuż przed szefową.
 - Travis wcale nie wyszedł, prawda?
 - Nie wyszedł.
 - Unicestwiłaś go?
   Skinęła głową. Unicestwienie oznaczało zabicie, a przy okazji przejęcie całej mocy unicestwianego. A ponieważ powszechnie wiadomo, że co za dużo to niezdrowo... Nirali będzie musiała teraz "przetrawić" taką dawkę mocy, co zajmie jej kilka dni.
 - O czym on mówił? - zapytała lekko nieprzytomnym głosem. - Mam siostrę?
   Milczałam, zastanawiając się, co powiedzieć.
 - Skye! - wybuchnęła. - Wiem, że to wiesz! Mam siostrę?!
 - Tak - westchnęłam. - Bliźniaczkę.
 - Powiedz mi wszystko. Nic nie ukrywaj - rozkazała.
   Więc zaczęłam opowiadać.

Rozdział XXVIII

   Rano głowa przestała mi dokuczać. Szybki prysznic, śniadanie, mycie zębów i  mogłam wylecieć na miasto. Udało mi się uniknąć szefowej oraz niewygodnych pytań. Na przykład czemu wróciłam do domu o północy i czy wiąże się to z nowymi problemami. Postanowiłam sprawdzić co u Skipper. Bałam się o nią, nie wiedziałam jak radzi sobie z nową sytuacją. Była u siebie, cichsza niż zwykle, bez znajomych i głośnej muzyki. Leżała na łóżku bezmyślnie gapiąc się w sufit. Cicho zapukałam w szybę, a ona podskoczyła na ten dźwięk. Szybko wstała i otworzyła okno.

 - To tylko ja - uśmiechnęłam się łagodnie.

 - Widzę - mruknęła.

 - Wszystko w porządku?

 - Nie, nie do końca.

 - To o co chodzi?

 - O was! - krzyknęła nagle.

   Wampirzyca usiadła gwałtownie na łóżku, a ja zamknęłam okno, bo temperatura była z każdym dniem niższa, i to raczej nie z winy Natashy.

 - Porozmawiajmy - zaproponowałam.

 - Ta cała gadka-szmatka o pomaganiu odmieńcom to dla picu, prawda?! - Skip żywo gestykulowała. - Te lekcje z tobą były naprawdę fajne i dużo się nauczyłam, ale ale potem ta kradzież... I Nirali... To przerażające. Ja nie chcę się w to dłużej mieszać, rozumiesz? Chyba podziękuję za twoją pomoc i wrócę do tego, co znam.

 - Przemyśl to jeszcze - westchnęłam i opuściłam pokój. Nie miałam sił na kolejne kłamstwa.

***

Krążąc pomiędzy ciemnymi chmurami oddałam się ponurym myślom, z których wyrwał mnie mój telefon. Dostałam nową wiadomość. Wydobyłam aparat z kieszeni i odczytałam SMS-a od Issabelli. "Wróć do domu. Chcę ci kogoś przedstawić." Zdziwiło mnie to. Do mieszkania leciałam najszybciej jak umiałam. Kiedy wylądowałam na balkonie zauważyłam szefową na kanapie w salonie. Szybko weszłam do środka i zamknęłam za sobą drzwi.

 - Wiesz kogo ona chce tu przyprowadzić? - zapytała Nirali odwracając do mnie głowę.

 - Nie mam zielonego pojęcia. Ale chyba właśnie to planowała od tylu dni. Mam złe przeczucia.

   Wtedy odezwał się dzwonek do drzwi. Podeszłam, by je otworzyć i na korytarzu ujrzałam przejętą Issę, a za nią chłopaka z tunelami w uszach i ciemnymi włosami. Jeremy. Rozglądał się ciekawie.

 - Cześć dziewczyny - przywitała się Issabella wchodząc do środka. - To jest Jeremy.

 - Mhm, to fajnie, ale czemu go tu przyprowadziłaś? - zapytałam niezbyt miło zamykając za nimi drzwi.

 - On też ma dar. A mówiłaś, że pomagasz innym z mocą. Więc...

 - Panujesz nad ogniem, tak? - przerwał jej chłopak zwracając się do Nirali. Ta wstała z kanapy i podeszła bliżej.

 - Taak... - odpowiedziała z wahaniem.

 - Masz 17 lat?

 - A co ci do tego? - prawie warknęła. Ta sytuacja zdecydowanie jej się nie podobała.

 - Po prostu odpowiedz.

 - Tak, 17, a co?

 - Znalazłem cię - wyszeptał napiętym z emocji głosem. - Nareszcie cię znalazłem. Tylko gdzie jest twoja siostra?

   Cała nasza trójka wlepiła w niego zdumiony wzrok.

Rozdział XXVII

  - Między Skipper a Mattem nic nie było - zaczęłam siadając na krześle obrotowym.  - To tylko jej manipulacje. Zawróciła mu w głowie, ale, jak pewnie dobrze wiesz, już naprawiłam ten błąd.

   Nat patrzyła na mnie uważnie. Siedziała po turecku na łóżku, machinalnie głaszcząc głowę Krakersa, który wskoczył na pościel obok niej.

 - To co potrafisz, to masz w genach - kontynuowałam. - Dar przechodzi z pokolenia na pokolenie, choć czasem może zmienić swoją formę. Twój ojciec kontroluje temperaturę, dwa żywioły. Dostałaś jeden z nich.

 - Kontroluje? - zapytała nastolatka powoli. - Czyli jeszcze żyje?

   Było za późno, żeby ugryźć się w język. Cała sytuacja sprawiała, że traciłam koncentrację.

 - Tak - westchnęłam. - Żyje. Ale nic ci o nim nie powiem. Nie mogę.

   Natasha patrzyła na mnie chwilę uporczywie, ale w końcu zrozumiała, że nic ze mnie nie wyciągnie.

 - To powiedz mi jak to się zaczęło. Dar przechodzi w genach, ale skąd się wziął?

 - Nie wiem - pokręciłam głową. - Mama mówiła mi, że to cud. Że ludzie potrzebowali pomocy, i otrzymali środki by sobie i innym pomóc. Byłam mała i wierzyłam jej w stu procentach. Kiedy Nirali nauczyła mnie czytać znalazłam książkę, która głosiła, że to pozostałości po demonach nękających ziemię. Nie wiem, jaka jest prawda. Po prostu musimy sobie z tym radzić. Ludzie przestali wierzyć w istnienie takich istot jak my, a my uznaliśmy że to wygodne. Szczególnie gdy nasza inność zaczęła być problemem dla innych. Widzisz, ci wszyscy bogowie, super herosi z przeszłości... Istnieli naprawdę. To nasi przodkowie.
 - I ludzie tacy jak my żyją na całym świecie? Ile ich jest?
 - Nikt jeszcze tego nie policzył. Każde z nich jest inne, ma inny dar. Ale prawie wszyscy ukrywają to, kim są. Nie dziwię im się - mimowolnie się skrzywiłam.
 - No tak. Ty chyba masz gorzej od reszty. Nie możesz ich... schować? - wskazała na skrzydła.
 - Na pewno nie skutecznie. W ciemności może by się dało... Ale tak zupełnie, to się nie da. Widziałaś to, co rano pokazał mi Skip?
 - Nie, za bardzo szumiało ci w uszach żeby coś sensownego wygrzebać. Zastanawiałam się właśnie dlaczego...
   W dużym skrócie opowiedziałam jej tę historię, pomijając tylko reakcję Nirali. Potem Nat zastanowiła się chwilę.
 - No dobrze, spełniłaś dwa z trzech warunków utrzymania przeze mnie twoich sekretów. Jednak nie chcesz spełnić trzeciego. W takim razie możemy uznać, że wisisz mi przysługę. I tego się trzymajmy, okey?
   Z ulgą pokiwałam głową. Za oknem było już ciemno.