Rozdział XV

   Zbliżało się popołudnie. Uznałam, że lepiej zająć się teraz Skipper, i sprawdzić jak sobie radzi w roli amora. Stwierdziłam, że całkiem nieźle, biorąc pod uwagę, że ona wciąż była w szkole, a on gdzieś poza nią. To był dobry znak.

   Zaczekałam do dzwonka i przekazałam wampirzycy miejsce spotkania. Poszła tam, ale była dość niespokojna. Znów martwi się o reputację? No błagam. 

 - Nie udało mi się - takimi słowami mnie powitała.

 - Co? - nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. - Ale wyszliście osobno...

 - Bo... Jak próby odkochania go zawiodły, to po prostu z nim zerwałam. Błagał mnie, żebym zmieniła zdanie. Chciał zrobić mi taką aferę, że cała szkoła by go usłyszała. Wtedy kazałam mu odejść, a on zrobił to zdruzgotany. Co ja mam zrobić? - zapytała wreszcie rozpaczliwie.

 - Czekać - westchnęłam. - Nie wiem, co zamierza zrobić, ale poszukam go i się dowiem. Ty wracaj do domu. Dziś treningu nie będzie.

   Spuściła głowę, wiedząc, że jest winna. Założyła torbę na ramię i powlokła się przez park. Wiedziałam, że żałuje tego, co zrobiła. I że więcej tego nie zrobi. Zanim wyruszyłam na poszukiwanie nieszczęśliwego amanta, podleciałam do Iss, by powiedzieć jej, że nie musi przychodzić. Ucieszyła się, bo mogła spędzić ten czas z Adrianem, oraz Bradem i Oscarem, którzy okazali się być parą. A to niespodzianka.

   Wreszcie znalzłam się u Natashy, i delikatnie przeszukałam jej umysł szukając adresu Matta. Nie znała go, więc odeszłam z pustymi rękami. Zostaje mi plątanie się po mieście do skutku. Powoli zapadał zmrok. Rozpoczęłam bezskuteczne poszukiwania, kiedy dotarł do mnie telepatyczny krzyk Skipper. Jeśli udało jej się dotrzeć do mnie z takiej odległości, to albo była bardzo utalentowana albo bardzo zdeterminowana. Jak się okazało, chodziło o to drugie.

   Gdy dotarłam do jej domu zorientowałam się dlaczego. Pod oknem Skip stał Matt z wielgachnym bukietem róż i krzyczał najróżniejsze teksty pod jej adresem, błagając ją o wybacznie, cokolwiek jej zrobił. Myślałam że takie rzeczy to tylko w telenowelach. A tu proszę...

   Wylądowałam na szopie z narzędziami. Skipper wyglądająca przez okno zauważyła mnie i dawała mi rozpaczliwe znaki rękoma. Musiała się go pozbyć, albo... Było jednak już za późno. Nagle, bezszelestnie obok chłopaka pojawiła się para ludzi. Kobieta o bardzo jasnych włosach i błękitnych oczach, oraz postawny mężczyzna, wyglądający dość groźnie. Lisa i Morgan Darkwood, rodzice Skipper. Stare i doświadczone wampiry. Oby nie były głodne...

 - Co tu robisz chłopcze? - zapytał Morgan zajmując razem z żoną miejsca po obu stronach Matta.

 - Próbuję odzyskać Skipper - odparł wprost Matt z rozbrajającą szczerością. - Czy jest pan jej ojcem?

 - Owszem - mężczyzna skinął głową. - Ale nie możesz jej odzyskiwać rano? Kiedy nie będziemy próbowali spać?

 - Ja bez niej umieram, proszę pana - oznajmił chłopak patrząc mu w oczy. - Każda sekunda bez Skipper sprawia mi takie cierpienie...

 - Masz na imię Matt, prawda? - przerwała mu Lisa odwracając go do siebie i zaglądając w jego tęczówki. - Jak długo byłeś z naszą córką?

 - Sześć godzin i czternaście minut. To był najpiękniejszy czas w moim życiu.

 - Skipper! - zawołała kobieta nie spuszczając Matta z oczu. - Coś ty mu zrobiła?!

   Nastoletnia wampirzyca zbiegła po schodach i już po chwili stała obok nich, sprawiając, że Matt przybrał rozanielony wyraz twarzy.

 - Ja... Próbowałam zmusić go, żeby ze mną chodził - odparła cicho Skip z twarzą czerwoną jak burak. - Ale to zaszło za daleko i teraz nie umiem tego odkręcić.

   W tym momencie rozpętał się chaos. Nastolatka usłyszała piętnastominutową tyradę na temat dlaczego nie wolno ingerować w życie ludzi. Przez cały ten czas stała ze spuszczoną głową co chwila kiwając głową na znak, że rozumie. Dopiero wtedy Lisa uspokoiła się, i zaprowadziła wszystkich do salonu. Spokojnie stanęłam pod oknem, wiedząc, że są zbyt zaaferowani Mattem, by mnie zauważyć. Morgan dotknął głowy chłopaka, a ten natychmiast zasnął siedząc na kanapie. Mężczyzna położył go wygodnie, a jego żona zajęła się naprawą błędów córki. Po kolejnych dziesięciu minutach pokręciła głową - zbyt długo nie używała swoich mocy, by cofnąć uczucie chłopaka nie uszkadzając przy tym jego innych odczuć czy wspomnień. Wtedy uświadomiłam sobie, że ja mogę to zrobić. Trenuję praktycznie codziennie. Wystarczy tylko ujawnić się przed parą wampirów... Ta, bułka z masłem. Powoli rezygnowałam z tego pomysłu, kiedy zobaczyłam uśmiech Matta, a potem przypomniałam sobie radość Natashy. Muszę to zrobić, dla szczęścia tych dwojga. Co ma być to będzie.

   Otworzyłam okno i weszłam do środka. Wszystcy spojrzeli na mnie zaskoczeni.

 - Mogę mu pomóc - oznajmiłam, zanim otrząsnęli się z szoku. - Przywrócić go do dawnego stanu.

 - Więc próbuj, kimkolwiek jesteś - odparła Lisa. - Ale będę cię obserwować - dodała groźnie.

 - W porządku.

   Wiedziałam, że gdyby stan Matta nie pogarszał się z każdą chwilą, w try miga zostałabym wywalona i może nawet poturbowana. Ale Lisa, jako matka nie chciała, by przez córkę cierpiał niewinny chłopak.

   Usiadłam na kanapie. Aby uzyskać lepszy i szybszy efekt chwyciłam Matta za nadgarstek. Kontakt fizyczny zawsze pomagał. Zamknęłam oczy i zobaczyłam to, co działo się w jego głowie. Uczucie do Skip rozrastało się w niej jak żywa, lepka wata cukrowa. Moje zadanie polegało na odlepienie całej waty, nie uszkadzając niczego więcej. Powoli, krok po kroku usuwałam tę niechcianą miłość, i spostrzegłam że jej miejsce zajmuje coś innego, a właściwie ktoś inny, do tej pory przez zaklęcie zepchnięty w ciemny kąt: Natasha. Kiedy wyczerpana otworzyłam oczy, Matt wciąż się uśmiechał, ale do innej dziewczyny. Puściłam jego rękę. Zdążyłam nawet usunąć jego wspomnienia z tej przygody. Rozejrzałam się po pokoju. Było już bardzo ciemno, rodzice Skip zniknęli, a ona sama spała skulona w fotelu. Chyba już odpokutowała swój błąd. Cicho wymknęłam się na zewnątrz. Z ulgą powitałam chłód nocy na twarzy.

   Zanim powróciłam do domu, zajrzałam do Nat, która wciąż nie spała. Siedziała ze słuchawkami w uszach starając się nie zasnąć, jakby na kogoś czekała. Wniknęłam w jej umysł, ale była już spokojniejsza niż rano. Uśmiechając się pod nosem wzbiłam się w powietrze zastanawiając się, czy Puszek przeżył cały dzień na jednej misce karmy. Kurka, Nirali mnie zabije.