Rozdział XVIII

   Najwyraźniej Nirali bawiła się nieźle, bo nie odpowiedziała mi na smsa, że zadanie wykonałam. Zwykle pisała chociaż, że wiadomość do niej dotarła. Teraz najwyraźniej nawet na to czasu jej zabrakło.

   Miałam spokój przez następne dwa dni. Potem Skip przyszła na zajęcia z gazetą w ręku. Minę miała dość zafrasowaną, włosy znów przefarbowała, tym razem na ciemnorudy kolor. Związała czuprynę w wysoki kucyk, a ubrana była w zwykłe jeansy i skórzaną kurtkę. Prawie się nie wyróżniała, gdyby pominąć wyraz jej twarzy.

 - Pamiętasz naszą rozmowę kilka dni temu? - zapytała po przywitaniu. - Kiedy Iss pytała, dlaczego nas wybrałaś.

 - Pamiętam - skinęłam głową. Iss spojrzała na nas wreszcie wykazując jakieś zainteresowanie. Przez całe dnie była praktycznie nieobecna myślami, choć każda moja próba zaatakowania jej z zaskoczenia nie kończyła się sukcesem.

 - Powiedziałaś wtedy, że chcesz pomagać innym - słowa z trudem przechodziły przez gardło Skip. - Jemu też pomagałaś?

   Podała mi gazetę. Wzięłam ją z wahaniem. Zerknęłam na nagłówek razem z Issabellą zerkającą mi przez ramię. Tytuł sprawił, że mój żołądek wykonał gwałtowny obrót o sto osiemdziesiąt stopni.

   "Jimmy Walker zaatakowany przez anioła?"

   Szybko przebiegłam wzrokiem po tekście. Opisano relację Jimmy'ego ze szpitala, gdzie opisał dokładnie mnie i to, co mu zrobiłam. Ślady w jego domu zdawały się potwierdzać jego wersję. Chyba złamanie mu ręki było błędem. W miarę czytania słyszałam, jak Iss odsuwa się coraz dalej. 

 - Chyba niewiele skrzydlatych istot porusza się po tym mieście, prawda? - zapytała Skip mrużąc oczy, gdy oddałam jej pismo. - Tylko spróbuj rzucić tekstem, że to dla jego dobra a nie ręczę za siebie.

   Stałam jak sparaliżowana. W tych kilka minut cały plan mógł się zawalić. Co miałam im powiedzieć? Że to nie ja? Że przesadzał, a wszystko było przypadkiem? Nie uwierzą mi. Ale... miałam jeszcze jedną szansę.

 - To nie było dla jego dobra. Tylko dla waszego - odparłam starając się uspokoić mocno bijące serce. - Ten człowiek wiedział o istnieniu istot takich jak my, i próbował zrobić coś, by jakoś to wykorzystać. Ja tylko...

 - Napisali, że żądałaś od niego pieniędzy - przerwała mi Iss. 

   Poczułam się strasznie głupio. Właśnie próbowałam zwalić własną winę na kogoś innego.

 - Coś napisać musieli. Poza tym Jimmy mógł coś przekręcić, namieszałam mu w głowie żeby zapomniał o tym co wiedział, a przy tym trochę się rzucał i takie są skutki. - Coraz bardziej wkręcałam się w tę historię. - Złamałam mu przypadkiem rękę, a potem zapomniałam sprawić, by zapomniał i o mnie.

   Mina Skipper była niepewna. Widziałam, że próbuje mi wierzyć, ale chyba właśnie przypomniała sobie o tym strażniku, którego skasowałam na początku naszej znajomości. Zupełnie nie wiedziała co robić. Wahała się, czy mi zaufać. Iss zrobiła to z miejsca. Przyjęła moje wyjaśnienie. Chyba ulżyło jej, że wciąż może uważać mnie za nauczycielkę godną zaufania.

 - Powiedzmy że ci wierzę - westchnęła w końcu wampirzyca. - Ale wiedz, że będę cię obserwować.

 - Zgoda - uśmiechnęłam się, zadowolona, że wciąż nie udało jej się złamać mojej bariery. Wystarczyłoby jedno zerknięcie w mój umysł i wszystko by się wydało. Cholera.

   Trening przeszedł w miarę normalnej atmosferze. Właśnie uczyłam dziewczyn walki ze sobą. Telepatię zostawiłam Skip do ćwiczenia w domu. Teraz co popołudnie obie córki nocy starały się powalić wzajemnie na ziemię. Pomimo "czystości krwi" Skipper nie zawsze wygrywała te pojedynki. Iss zdecydowanie odziedziczyła cechy fizyczne po ojcu.

   Po treningu obie poszły w swoją stronę. Nie wiem czemu, ale postanowiłam sprawdzić, czy dojdą bezpiecznie. Poleciałam za Skip, a ona, po dziesięciu minutach wpadła na... Natashę.

   Do tej pory nastolatka siedziała po uszy w książkach i internecie, starając się rozwiązać zagadkę jej pochodzenia. Zaglądałam do niej codziennie, ale nie posunęła się za daleko w swoich poszukiwaniach. Na moje szczęście. Teraz obie dziewczyny zderzyły się głowami, obie gwałtownie wyrwane z własnych myśli. Na raz zaczęły przepraszać i zapewniać, że nic się nie stało.

 - Chyba cię skądś znam - oznajmiła Skipper. Poprawiła kucyk na głowie.

 - Chodzimy do tej samej szkoły, ale nie jestem zbyt... społeczna - uśmiechnęła się Nat.

 - Tak, to chyba to - skinęła głową wampirzyca. - Jestem Skipper.

 - Wiem - zachichotała cicho. - Wszyscy wiedzą. Mam na imię Natasha.

 - To... widzimy się w szkole?

 - Jasne.

   Rozstały się w trochę lepszych humorach, ale mi coś nie pasowało. Dlaczego Nat była tak przyjaźnie nastawiona do Skip, która nieświadomie ukradła jej chłopaka? Dlaczego śmiała się razem z nią? Doskonale wiedziała, z kim rozmawia. Coś tu zdecydowanie nie grało...