Rozdział XXIV

   Wreszcie zaczęłam widzieć. Skip stała nade mną przerażona. Poruszyłam powoli głową, ból zmniejszył się.

 - Dziękuję bardzo za takie rewelacje z rana - jęknęłam podnosząc się do pozycji siedzącej. Oparłam się o ścianę i przymknęłam oczy.

 - Co ci się stało? - wampirzyca usiadła naprzeciwko mnie.

 - Ty się stałaś - mruknęłam, po czym głośniej zaczęłam wyjaśniać. - Właśnie zobaczyłam to, co ty grzebiąc mi w podświadomości. Kiedy to zrobiłaś, to tak jakby... Jakbyś je odkurzyła. I kiedy zwracasz na nie moją uwagę, zanim zdążą się zakurzyć z powrotem, to wszystko do mnie wraca. Rozumiesz?

   Dziewczyna skinęła głową.
 - Więc kiedy zrobiłaś to Nirali...
 - Po prostu przemilczałam temat. I ona nic nie pamięta.
   W tym momencie czyjaś dłoń złapała mnie za włosy i mocno pociągnęła. Twarz Skip wykrzywiło jeszcze większe przerażenie.
 - Chyba mówiłam wyraźnie, że nie wolno ci gmerać w moich wspomnieniach - wycedziła Nirali przez zaciśnięte zęby. Dawno nie była tak wkurzona.
 - Wiem, przepraszam - oczy zaszły mi łzami - to było tylko raz. Byłam ciekawa...
   Poczułam swąd palonych włosów. Przynajmniej pozbędę się problemu rozdwojonych końcówek.
 - Tylko spróbuj zrobić to jeszcze raz. Albo powiedzieć komukolwiek co tam widziałaś - warknęła, po czym puściła mnie i poszła w swoją stronę.
   Włosy miałam krótsze o kilka centymetrów, ale nie przejęłam się tym. Przez mój długi język Skipper na pewno więcej nie zaufa Nirali. Oczy miała szeroko otwarte i tylko wpatrywała się w oddalającą postać szefowej.
 - Ona... Po prostu czasem nie panuje nad gniewem - położyłam rękę na ramieniu wampirzycy. - Nie musisz się jej bać. To ja wtedy popełniłam błąd...
   Wiedziałam, że to nic nie daje. Powoli traciłam zaufanie Skip. A najgorsze, że nie miałam pojęcia jak je potem odzyskam.