Jakoś się pozbierałam, ale całą uwagę skupiłam na Skipper. Bałam się, że wygada o tym co widziała Issabelli. Mówiąc wprost starałam się ograniczyć straty. Wampirzyca była cały czas milcząca, ale chyba przestała się bać, kiedy podsunęłam jej mentalnie wspomnienie Nirali, która stała oszołomiona i ociekająca wodą po interwencji Skip. Nie udało mi się doprowadzić do jej uśmiechu. Bałam się, że więcej go w towarzystwie szefowej nie zobaczę. Bałam się jak nigdy, przez ten jeden błąd wszystko mogło legnąć w gruzach.
Issabella, obudzona naszym hałasem dołączyła do nas przy śniadaniu. Humor jej dopisywał, przez szlaban dawno u nikogo nie nocowała. Nirali, dla dobra ogółu zachowywała się tak, jakby nic nie zaszło. Skip siedziała milcząca i mechanicznie zjadała kanapkę. Ja z udawanym entuzjazmem opowiadałam jakąś historię przeczytaną w internecie. Niedługo po śniadaniu dziewczyny pozbierały się i wróciły do siebie. Issa z uśmiechem, wampirzyca z ulgą.
Ja za to pomimo nieustannego szumu w uszach, skutku odzyskania wspomnień, wyruszyłam na mój codzienny obchód. Właściwie nie był to już obchód, do pilnowania pozostała tylko Natasha. Tam więc się udałam, przysiadając na parapecie naprzeciwko jej pokoju. Jak zwykle, właścicieli mieszkania za mną nie było. Wychodzili wczesnym rankiem, późno wracali. Ich syn na czas nieobecności przesiadywał u babci, kilka bloków dalej. Sprawdziłam to kiedy dopiero zaczynałam swoją misję. Teraz schowałam się w cieniu i przyjrzałam się nastolatce w pokoju. Siedziała przed grubym zeszytem, w którym zapisywała coś z determinacją na twarzy. Zajrzałam w jej myśli. Na każdej kartce rozpisywała prawdopodobną matkę, ale było ich za dużo. A co będzie kiedy odkryje prawdę? Tęskniłam do czasów, gdy największym moim problemem było to, że Issa rzuciła chłopakiem na korytarzu.
Patrzyłam tępo przed siebie i myślałam. O tym co się stało, o tym jak ja to naprawię, o mamie. Po pół godzinie zorientowałam się, że Nat się nie porusza. Przestała pisać i patrzyła w okno. Prosto na mnie. Zamrugałam. Niemożliwe. Nie powinna, przecież...
Kiedy grzebiesz w mojej głowie, to działa w dwie strony. Ty obserwujesz mnie, a ja spokojnie poznaję ciebie. Dotąd tego nie zauważyłaś?
Oszołomiona po prostu na nią patrzyłam z otwartą buzią. No i wszystko szlag trafił. Jak, kiedy to się stało?
Zaczynając nie robiłaś tego zbyt delikatnie, wiesz? Załapanie, jak odwrócić kota ogonem, zajęło mi kilka godzin. I od tej pory podczas gdy ty śledzisz mnie, ja śledzę ciebie. I chyba musimy porozmawiać. Wejdziesz?
Wstała od biurka i otworzyła okno. Potrząsnęłam głową by się ogarnąć i niepewnie się podniosłam na nogi. To na pewno nie halucynacje po interwencji Skip? Natasha pokręciła głową z uśmiechem. To się dzieje naprawdę.
Issabella, obudzona naszym hałasem dołączyła do nas przy śniadaniu. Humor jej dopisywał, przez szlaban dawno u nikogo nie nocowała. Nirali, dla dobra ogółu zachowywała się tak, jakby nic nie zaszło. Skip siedziała milcząca i mechanicznie zjadała kanapkę. Ja z udawanym entuzjazmem opowiadałam jakąś historię przeczytaną w internecie. Niedługo po śniadaniu dziewczyny pozbierały się i wróciły do siebie. Issa z uśmiechem, wampirzyca z ulgą.
Ja za to pomimo nieustannego szumu w uszach, skutku odzyskania wspomnień, wyruszyłam na mój codzienny obchód. Właściwie nie był to już obchód, do pilnowania pozostała tylko Natasha. Tam więc się udałam, przysiadając na parapecie naprzeciwko jej pokoju. Jak zwykle, właścicieli mieszkania za mną nie było. Wychodzili wczesnym rankiem, późno wracali. Ich syn na czas nieobecności przesiadywał u babci, kilka bloków dalej. Sprawdziłam to kiedy dopiero zaczynałam swoją misję. Teraz schowałam się w cieniu i przyjrzałam się nastolatce w pokoju. Siedziała przed grubym zeszytem, w którym zapisywała coś z determinacją na twarzy. Zajrzałam w jej myśli. Na każdej kartce rozpisywała prawdopodobną matkę, ale było ich za dużo. A co będzie kiedy odkryje prawdę? Tęskniłam do czasów, gdy największym moim problemem było to, że Issa rzuciła chłopakiem na korytarzu.
Patrzyłam tępo przed siebie i myślałam. O tym co się stało, o tym jak ja to naprawię, o mamie. Po pół godzinie zorientowałam się, że Nat się nie porusza. Przestała pisać i patrzyła w okno. Prosto na mnie. Zamrugałam. Niemożliwe. Nie powinna, przecież...
Kiedy grzebiesz w mojej głowie, to działa w dwie strony. Ty obserwujesz mnie, a ja spokojnie poznaję ciebie. Dotąd tego nie zauważyłaś?
Oszołomiona po prostu na nią patrzyłam z otwartą buzią. No i wszystko szlag trafił. Jak, kiedy to się stało?
Zaczynając nie robiłaś tego zbyt delikatnie, wiesz? Załapanie, jak odwrócić kota ogonem, zajęło mi kilka godzin. I od tej pory podczas gdy ty śledzisz mnie, ja śledzę ciebie. I chyba musimy porozmawiać. Wejdziesz?
Wstała od biurka i otworzyła okno. Potrząsnęłam głową by się ogarnąć i niepewnie się podniosłam na nogi. To na pewno nie halucynacje po interwencji Skip? Natasha pokręciła głową z uśmiechem. To się dzieje naprawdę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz