- O czym ty mówisz? - zapytała zdezorientowana Nirali.
- Szukałem cię 17 lat, odkąd Natalie powiedziała mi o waszych urodzinach. Bezskutecznie. Ale nareszcie mi się udało!
- Czy ty próbujesz powiedzieć, że...
- Jesteś moją córką.
Wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsca. Złapałam Issę za ramię i pociągnęłam do kuchni. Oniemiała nie stawiała oporu. Posadziłam ją na krześle i sama usiadłam obok.
- Co tu się przed chwilą stało? - zapytała.
- Spotkanie rodzinne po latach - wzruszyłam ramionami.
- Rodzinne? Więc to prawda? Jeremy jest ojcem Nirali? Przecież wyglądają jakby byli rodzeństwem!
To fakt, podobieństwo między nimi było uderzające. Aż dziw, że wcześniej go nie poznałam.
- To chyba jeden z darów. Mają go nieliczni. Możliwość zatrzymania się w czasie... On to zrobił mając jakieś 20 lat - wślizgnęłam się do jego głowy, by poznać szczegóły tej historii. - Naprawdę nazywa się Travis Mills, był muzykiem, gdy jego młody wygląd zaczął wzbudzać podejrzenia upozorował swoją śmierć i zaczął nowe życie jako Jeremy.
- Dobra, ale dlaczego szukał Nali?
- Ona była wpadką jego i młodej studentki. Kiedy Natalie dowiedziała się, że jest w ciąży, ukryła się przed nim zakazując wszelkiego kontaktu. Po porodzie powiedziała mu imiona córek, a potem zmarła...
Urwałam, gdyż coś się zmieniło. Temperatura w mieszkaniu wzrosła o kilka stopni - to oznacza, że szefowa jest wściekła. Natomiast to, co działo się w głowie Travisa... Mogę to opisać jako tornado. Tornado żywiołów nad którymi miał władzę. Szybko się wycofałam z jego głowy. Issabella patrzyła na mnie zdziwiona. Usłyszałyśmy trzask drzwi i obie zerwałyśmy się ze stołków. W salonie była tylko Nirali, siedziała na kanapie. Nie wyglądała za dobrze.
- Jeremy poszedł - powiedziała słabym głosem.
- Czyli w takim razie... - Issa zawahała się.
- Uwierz mi, jego niczego już nie nauczę - uśmiechnęłam się do niej. - Ale bardzo dziękuję za dobre chęci. Przypadkiem zrobiłaś coś wielkiego.
Dziewczyna odpowiedziała uśmiechem, pożegnała się i wyszła z mieszkania, zostawiając nas same. Radość zniknęła z mojej twarzy jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Usiadłam na podłodze tuż przed szefową.
- Travis wcale nie wyszedł, prawda?
- Nie wyszedł.
- Unicestwiłaś go?
Skinęła głową. Unicestwienie oznaczało zabicie, a przy okazji przejęcie całej mocy unicestwianego. A ponieważ powszechnie wiadomo, że co za dużo to niezdrowo... Nirali będzie musiała teraz "przetrawić" taką dawkę mocy, co zajmie jej kilka dni.
- O czym on mówił? - zapytała lekko nieprzytomnym głosem. - Mam siostrę?
Milczałam, zastanawiając się, co powiedzieć.
- Skye! - wybuchnęła. - Wiem, że to wiesz! Mam siostrę?!
- Tak - westchnęłam. - Bliźniaczkę.
- Powiedz mi wszystko. Nic nie ukrywaj - rozkazała.
Więc zaczęłam opowiadać.
- Czy ty próbujesz powiedzieć, że...
- Jesteś moją córką.
Wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsca. Złapałam Issę za ramię i pociągnęłam do kuchni. Oniemiała nie stawiała oporu. Posadziłam ją na krześle i sama usiadłam obok.
- Co tu się przed chwilą stało? - zapytała.
- Spotkanie rodzinne po latach - wzruszyłam ramionami.
- Rodzinne? Więc to prawda? Jeremy jest ojcem Nirali? Przecież wyglądają jakby byli rodzeństwem!
To fakt, podobieństwo między nimi było uderzające. Aż dziw, że wcześniej go nie poznałam.
- To chyba jeden z darów. Mają go nieliczni. Możliwość zatrzymania się w czasie... On to zrobił mając jakieś 20 lat - wślizgnęłam się do jego głowy, by poznać szczegóły tej historii. - Naprawdę nazywa się Travis Mills, był muzykiem, gdy jego młody wygląd zaczął wzbudzać podejrzenia upozorował swoją śmierć i zaczął nowe życie jako Jeremy.
- Dobra, ale dlaczego szukał Nali?
- Ona była wpadką jego i młodej studentki. Kiedy Natalie dowiedziała się, że jest w ciąży, ukryła się przed nim zakazując wszelkiego kontaktu. Po porodzie powiedziała mu imiona córek, a potem zmarła...
Urwałam, gdyż coś się zmieniło. Temperatura w mieszkaniu wzrosła o kilka stopni - to oznacza, że szefowa jest wściekła. Natomiast to, co działo się w głowie Travisa... Mogę to opisać jako tornado. Tornado żywiołów nad którymi miał władzę. Szybko się wycofałam z jego głowy. Issabella patrzyła na mnie zdziwiona. Usłyszałyśmy trzask drzwi i obie zerwałyśmy się ze stołków. W salonie była tylko Nirali, siedziała na kanapie. Nie wyglądała za dobrze.
- Jeremy poszedł - powiedziała słabym głosem.
- Czyli w takim razie... - Issa zawahała się.
- Uwierz mi, jego niczego już nie nauczę - uśmiechnęłam się do niej. - Ale bardzo dziękuję za dobre chęci. Przypadkiem zrobiłaś coś wielkiego.
Dziewczyna odpowiedziała uśmiechem, pożegnała się i wyszła z mieszkania, zostawiając nas same. Radość zniknęła z mojej twarzy jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Usiadłam na podłodze tuż przed szefową.
- Travis wcale nie wyszedł, prawda?
- Nie wyszedł.
- Unicestwiłaś go?
Skinęła głową. Unicestwienie oznaczało zabicie, a przy okazji przejęcie całej mocy unicestwianego. A ponieważ powszechnie wiadomo, że co za dużo to niezdrowo... Nirali będzie musiała teraz "przetrawić" taką dawkę mocy, co zajmie jej kilka dni.
- O czym on mówił? - zapytała lekko nieprzytomnym głosem. - Mam siostrę?
Milczałam, zastanawiając się, co powiedzieć.
- Skye! - wybuchnęła. - Wiem, że to wiesz! Mam siostrę?!
- Tak - westchnęłam. - Bliźniaczkę.
- Powiedz mi wszystko. Nic nie ukrywaj - rozkazała.
Więc zaczęłam opowiadać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz