Rozdział XXVII

  - Między Skipper a Mattem nic nie było - zaczęłam siadając na krześle obrotowym.  - To tylko jej manipulacje. Zawróciła mu w głowie, ale, jak pewnie dobrze wiesz, już naprawiłam ten błąd.

   Nat patrzyła na mnie uważnie. Siedziała po turecku na łóżku, machinalnie głaszcząc głowę Krakersa, który wskoczył na pościel obok niej.

 - To co potrafisz, to masz w genach - kontynuowałam. - Dar przechodzi z pokolenia na pokolenie, choć czasem może zmienić swoją formę. Twój ojciec kontroluje temperaturę, dwa żywioły. Dostałaś jeden z nich.

 - Kontroluje? - zapytała nastolatka powoli. - Czyli jeszcze żyje?

   Było za późno, żeby ugryźć się w język. Cała sytuacja sprawiała, że traciłam koncentrację.

 - Tak - westchnęłam. - Żyje. Ale nic ci o nim nie powiem. Nie mogę.

   Natasha patrzyła na mnie chwilę uporczywie, ale w końcu zrozumiała, że nic ze mnie nie wyciągnie.

 - To powiedz mi jak to się zaczęło. Dar przechodzi w genach, ale skąd się wziął?

 - Nie wiem - pokręciłam głową. - Mama mówiła mi, że to cud. Że ludzie potrzebowali pomocy, i otrzymali środki by sobie i innym pomóc. Byłam mała i wierzyłam jej w stu procentach. Kiedy Nirali nauczyła mnie czytać znalazłam książkę, która głosiła, że to pozostałości po demonach nękających ziemię. Nie wiem, jaka jest prawda. Po prostu musimy sobie z tym radzić. Ludzie przestali wierzyć w istnienie takich istot jak my, a my uznaliśmy że to wygodne. Szczególnie gdy nasza inność zaczęła być problemem dla innych. Widzisz, ci wszyscy bogowie, super herosi z przeszłości... Istnieli naprawdę. To nasi przodkowie.
 - I ludzie tacy jak my żyją na całym świecie? Ile ich jest?
 - Nikt jeszcze tego nie policzył. Każde z nich jest inne, ma inny dar. Ale prawie wszyscy ukrywają to, kim są. Nie dziwię im się - mimowolnie się skrzywiłam.
 - No tak. Ty chyba masz gorzej od reszty. Nie możesz ich... schować? - wskazała na skrzydła.
 - Na pewno nie skutecznie. W ciemności może by się dało... Ale tak zupełnie, to się nie da. Widziałaś to, co rano pokazał mi Skip?
 - Nie, za bardzo szumiało ci w uszach żeby coś sensownego wygrzebać. Zastanawiałam się właśnie dlaczego...
   W dużym skrócie opowiedziałam jej tę historię, pomijając tylko reakcję Nirali. Potem Nat zastanowiła się chwilę.
 - No dobrze, spełniłaś dwa z trzech warunków utrzymania przeze mnie twoich sekretów. Jednak nie chcesz spełnić trzeciego. W takim razie możemy uznać, że wisisz mi przysługę. I tego się trzymajmy, okey?
   Z ulgą pokiwałam głową. Za oknem było już ciemno.