Odkąd stałam się człowiekiem, jestem bardzo towarzyską osobą. Chyba chcę nadrobić stracone lata. Robię wszystko by być blisko ludzi. Mieszkam z trójką studentów, pracuję jako kasjerka w supermarkecie, wieczorami chodzę po parku lub dyskotekach. Cały czas się uczę, jak być dobrą w tej nowej roli.
Wciąż się nie zdecydowałam czy się cieszyć, że Natasha przywiązała mnie do ziemi, czy z tego powodu rozpaczać. Trochę brakuje mi emocji towarzyszących lataniu, ale wreszcie nie jestem sama. Mam przyjaciół. I mogę mieć rodzinę.
Zabrałam wszystkie pieniądze jakie zgromadziła Nirali, jednak nie dla siebie. Część z nich przekazałam okradzionym w ramach rekompensaty za to, co im zrobiłyśmy. Kolejną część przeznaczyłam na płacenie rachunków za mieszkanie, które zajmowałam z Nali, aby nikt się nim nie zainteresował i nie odkrył, co kryje się w środku. Natomiast najwięcej pieniędzy oddałam na cele charytatywne. Ze szczególnym wskazaniem osób wyróżniających się ze społeczeństwa.
Natasha zdołała wreszcie opanować swoją moc. Umie ją bez problemu ukrywać przed rodzicami i Mattem. Radzi sobie doskonale, a co miesiąc przychodzi odwiedzić Nirali i odnowić zaklęcie utrzymujące temperaturę w mieszkaniu. Raczej się do mnie nie odzywa.
Skipper żyje jak żyła. No, może trochę lepiej. Śmiało wykorzystuje zdobyte dzięki mnie umiejętności. Ale przynajmniej nie szaleje z nimi i wie, co się stanie jeśli przesadzi.
Issabella przeżyła największy szok. Bardzo się bałam, jak przyjmie prawdę, ale gdy usłyszała ją w całości, fragment po fragmencie, uspokoiła się. Mimo to, odkąd się rozstałyśmy, nie odzywa się do mnie, a ja nie mam zamiaru jej niepokoić. Weekendy spędza z biologicznym ojcem, który ją wspiera i pomaga rozwiązywać wszelkie problemy związane z jej naturą. Załapała kontakt z bratem, oraz z matką, która znów jej ufa. Wyszła na prostą.
Życie mija, a ja leżę na wąskim łóżku z kotem na brzuchu i zastanawiam się czy dobrze zrobiłam. Do głowy przychodzą mi tysiące myśli, jak mogłam zrobić to lepiej. Jednak czasu nie cofnę. Ale mogę spróbować to zrobić. Nie po to, by próbować nawracać szefową. By odnaleźć mamę i tatę. By dowiedzieć się co się stało. To takie małe hobby. Wkrótce do drzwi pokoju zapuka któraś z moich współlokatorek by zaproponować wyjście do kina albo klubu. Lubię takie życie. Szkoda, że nie wiem, iż długo się nim nie nacieszę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz