Jeśli to nie koniec

Po raz kolejny wróciłam do domu wykończona, ale nie żałowałam tak przeżytego dnia. Podobało mi się zmęczenie - oznaka że coś dziś osiągnęłam. Przywitałam się z oglądającym telewizję Stevenem, po czym ruszyłam do pokoju by wreszcie paść na łóżko i udać się w krainę snów. Przekroczyłam próg i stanęłam jak wryta. Pokój przedstawiał obraz totalnej destrukcji. Pościel potargana na podłodze, tuż obok zerwanych zasłon i firanek, na tym moje ubrania ubrudzone czymś czarnym, książki z powyrywanymi stronami, bibeloty z półek. Stałam niezdolna do ruchu ogarniając wzrokiem zasięg zniszczeń. Wtedy dostrzegłam napis na ścianie. "Odebrałam co moje. Potem odbiorę resztę. A jeśli nie pamiętasz: twoje życie wciąż należy do mnie!" Litery były czarne, duże i krzywe. Ten, kto to pisał musiał być w furii. I nagle zamroczenie spowodowane szokiem ustąpiło, a ja wydarłam się głośno:

 - Puszek!

   Biegałam po pokoju, potem mieszkaniu, ale kota nie było i nikt go nie widział. Stev zerknął do mojego pokoju, po czym zaproponował zadzwonienie na policję. Udało mi się go przekonać, by tego nie robił. Posprzątałam co się dało, wtedy okazało się, że Tuptusia też nie ma. Kto to zrobił? Odpowiedź była jedna. Włożyłam kurtkę i buty, po czym złapałam klucze i wybiegłam z mieszkania ku zdziwieniu Stevena. Kiedy dotarłam na przystanek, rozdzwoniła się moja komórka.

 - Skye! - to była Nat, dość spanikowana Nat. - Przyszłam do mieszkania, a jej nie ma! Tylko kałuża wody!

 - Spokojnie, dziewczyno - odparłam sprawdzając ile mi zostało do najbliższego autobusu. Za dużo. - Już jadę na miejsce. Będę najszybciej jak się da, dobrze?

 - Pospiesz się, przecież ona będzie chciała się zemścić! Boję się...

 - Wiem, ja też - wyznałam szybko. - Ale damy sobie radę. Po prostu czekaj na mnie, zgoda?

 - Zgoda - odparła po kilku sekundach. 

   Potem się rozłączyła, a ja wybrałam następny numer.

 - Skip? Sytuacja wyjątkowa, potrzebuję podwózki, pomożesz?

***

Mieszkanie wyglądało jak po przejściu tornada, jeszcze gorzej niż mój pokój. Nat siedziała na kanapie i wyglądało na to, że jest spokojniejsza. Wstała na mój widok.

 - Przeszukałam mieszkanie, nie ma jej tu. Jakimś cudem rybki też zabrała, akwarium jest puste. Nie wiem, co zawiodło, zaklęcie trzymało jak trzeba...

 - Natasha, uspokój się - przerwałam jej. - Dużo zrobiłaś, teraz wróć do domu, zabezpiecz drzwi i odpocznij, zgoda? Ja przeprowadzę własne śledztwo.

 - Dobrze - skinęła głową i udała się w stronę drzwi.

 - To skoro ja nie jestem już potrzebna... - zawahała się Skipper z lękiem wymalowanym na twarzy.

 - Tak, dziękuję ci, jestem ci winna przysługę - uśmiechnęłam się. Wiedziałam, że nastolatka boi się przebywać w tym miejscu. - Ty też na siebie uważaj, ale w domu będziesz bezpieczna.

   Skinęła głową i ruszyła śladem Nat. Gdy zostałam sama, przeszukałam mieszkanie szukając jakichkolwiek śladów, ale nie znalazłam nic, poza wypalonym kręgiem na dywanie w miejscu, gdzie działały do tej pory czary Natashy. Nirali zniknęła.