Ledwo postawiłam stopę na parapecie Natashy, Krakers zerwał się z dywanu by mnie obszczekać. Nie trwało to zbyt długo, gdyż prawie natychmiast dziewczyna zerknęła na niego i pies umilkł. Bezszelestnie wrócił na miejsce w rogu pokoju.
- Nie lubi cię odkąd zostawiłaś go w parku - wyjaśniła Nat zamykając za mną okno. Czułam się nieswojo. - Właściwie to wcale cię nie lubi. Wyczuwa, że jesteś inna.
Po raz pierwszy w życiu zupełnie nie wiedziałam co robić. Ta, która zawsze była najcichsza, najgrzeczniejsza, ta patrzyła na mnie z wyrzutem w oczach jak nauczycielka na zawsze nieprzygotowaną do lekcji uczennicę. Bezwiednie spuściłam oczy.
- Musisz wiedzieć, że potępiam to co robisz ty dziewczynom. Twoje manipulacje są podłe i wstrętne. Fakt, że wykonujesz tylko rozkazy nie usprawiedliwia cię. Zawsze jest jakiś wybór.
- Ja... - spróbowałam się jakoś bronić, ale nastolatka szybko mi przerwała.
- Nie masz nic na swoją obroną - spojrzała na mnie stalowym wzrokiem i splotła ramiona na piersi. - Jednak są rzeczy, których wciąż od ciebie nie wyciągnęłam. Zbyt dobrze je ukryłaś. Powiedzmy, że jeśli powiesz mi kim byli moi rodzice, skąd mam te... talenty, oraz co się stało między Mattem a Skipper, obiecuję że nie polecę do nich na skargę, co szykuje dla nich ich nauczycielka... Ani nie powiem kochanej szefowej jak bardzo zawaliłaś sprawę...
Ta mała... próbowała mnie szantażować! A co najgorsze miała do tego pełne prawo. Po tym jak zmieniłam jej życie, jak pozbawiłam ją prywatności... Niby o wszystkim wiedziała, ale gdyby chciała się naprawdę przede mną schować, ja domyśliłabym się wszystkiego. Dlatego pokazywała mi więcej niż sama chciała. Mimo wszystko bezczelność młodej dodała mi pewności siebie.
- Nie mogę tego zrobić - podniosłam głowę i spojrzałam na nią. - Nie powiem ci kim byli twoi rodzice. Ale co do reszty... - westchnęłam. - Jestem ci to winna. Tylko... - czułam się okropnie prosząc ją o cokolwiek, ale zasłużyłam sobie na to. - Nie wydaj mnie. Proszę.
Przymrużyła oczy i po prostu na mnie patrzyła przez chwilę. Potem uśmiechnęła się i wyciągnęła do mnie rękę.
- Zgoda.
Uścisnęłam jej dłoń.
- Ja... - spróbowałam się jakoś bronić, ale nastolatka szybko mi przerwała.
- Nie masz nic na swoją obroną - spojrzała na mnie stalowym wzrokiem i splotła ramiona na piersi. - Jednak są rzeczy, których wciąż od ciebie nie wyciągnęłam. Zbyt dobrze je ukryłaś. Powiedzmy, że jeśli powiesz mi kim byli moi rodzice, skąd mam te... talenty, oraz co się stało między Mattem a Skipper, obiecuję że nie polecę do nich na skargę, co szykuje dla nich ich nauczycielka... Ani nie powiem kochanej szefowej jak bardzo zawaliłaś sprawę...
Ta mała... próbowała mnie szantażować! A co najgorsze miała do tego pełne prawo. Po tym jak zmieniłam jej życie, jak pozbawiłam ją prywatności... Niby o wszystkim wiedziała, ale gdyby chciała się naprawdę przede mną schować, ja domyśliłabym się wszystkiego. Dlatego pokazywała mi więcej niż sama chciała. Mimo wszystko bezczelność młodej dodała mi pewności siebie.
- Nie mogę tego zrobić - podniosłam głowę i spojrzałam na nią. - Nie powiem ci kim byli twoi rodzice. Ale co do reszty... - westchnęłam. - Jestem ci to winna. Tylko... - czułam się okropnie prosząc ją o cokolwiek, ale zasłużyłam sobie na to. - Nie wydaj mnie. Proszę.
Przymrużyła oczy i po prostu na mnie patrzyła przez chwilę. Potem uśmiechnęła się i wyciągnęła do mnie rękę.
- Zgoda.
Uścisnęłam jej dłoń.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz