Gdy tylko Iss przekroczyła próg mieszkania, zaczęła się uważnie rozglądać. Nirali potrafiła się urządzić. Zbiła majątek oszukując na ubezpieczeniach. Tajemnicze pożary to jej sprawka. Teraz ma tyle pieniędzy, że nie musi się o nie martwić. Wzrok Iss prześlizgnął się po żółtej kuchni i spoczął na nas.
- To jest Nirali - przedstawiłam, a szefowa podniosła rękę nie odrywając wzroku od gry. - A to Skipper. Będziecie razem trenować.
Wampirzyca rzucił "hej" patrząc na nowo przybyłą.
- Czy ja cię gdzieś nie widziałam? - zapytała przekrzywiając głowę.
- Jestem cheerleaderką - wyjaśniła Iss podchodząc bliżej.
- Ach, no tak. Występowałaś na rozpoczęciu roku. Jesteś świetna - uśmiechnęła się.
- Dzięki - odparła Issabella siadając na fotelu. - To trochę dzięki temu, że potrafię nawet rzucić człowiekiem o ścianę.
- To byłaś ty? - wytrzeszczyła na nią oczy Skipper. - Ty tak urządziłaś Kevina?! Brawo!
Po chwili obie gadały w najlepsze. Widziałam ulgę w postawie Iss, że wreszcie może komuś wszystko powiedzieć. Szturchnęłam Nirali łokciem.
- Co? - mruknęła niezadowolona, bo wampirzyca odłożyła pada, pochłonięta rozmową i teraz musiała radzić sobie sama.
- Chodź na chwilę - wstałam i zrobiłam krok w kierunku jej pokoju.
- Nie - odparła nie ruszając się z miejsca.
- Okej. Więc pójdę sama i sprawdzę, czy szyba w twoim akwarium jest kuloodporna.
- Won od rybek! - wrzasnęła podrywając się z miejsca.
Wyłączyłam telewizor i pociągnęłam Nirali do jej pokoju. Tam usiadłam na jej łóżku wodnym (tia, kontrolowanie ognia i otaczanie się wodą) i posadziłam sobie Puszka na kolanach.
- Musisz mi powiedzieć, co zamierzasz - powiedziałam wprost. - Wszystko się nagle skomplikowało, jeśli mi nagle z czymś wyskoczysz...
- Jeśli chodzi o ciebie i tamte... - wskazała głową na drzwi - to jak na razie nic. Możesz szkolić je w spokoju, daję ci wolną rękę.Ten program, który przyniosłaś ma kilka zabezpieczeń, staram się je obejść. Dopiero, gdy mi się to uda, zrobimy coś większego.
Skinęłam głową gładząc futro kota. Czyli chwilowe wakacje? Przydadzą się.
- To wszystko? - zapytała szefowa lekko zniecierpliwionym tonem.
- Dlaczego Skipper mówi do ciebie Nali? I wciąż żyje?
Wzruszyła ramionami.
- Nie zwróciłam na to uwagi.
- Aha.
Odłożyłam Puszka na miejsce i wstałam.
- Zabrałabyś ją kiedyś zagrać w kosza - zaproponowałam. - Polubiła cię.
- Jest dobra w strzelanki. Tylko dlatego z nią grałam.
Jasne. Nie pamiętam, kiedy ostatnio szefowa z kimś się spotykała. Zwykle siedziała w swoim pokoju knując podłe rzeczy, albo gadając ze swoimi zwierzakami. Chyba towarzystwo Skip dobrze na nią wpłynie. Z uśmiechem wyszłam z pokoju. Dziewczyny rozwaliły się na kanapie pogrążone w rozmowie. Klasnęłam w ręce, by zwrócić ich uwagę.
- Będziecie miały treningi codziennie po południu - oznajmiłam. - Zaczynając od jutra. Dziś muszę jeszcze przekonać twoich rodziców - skinęłam głową w stronę Iss - aby się na nie zgodzili. A żeby to osiągnąć, wracasz teraz do domu porozmawiać z nimi.
- Małe szanse, że się zgodzą. Zawiesili mi treningi cheerleaderek!
- Już ja ich przekonam.
***
Gdy dotarłyśmy na miejsce, nastolatka poszła przedstawić kwestię zajęć dodatkowych, a ja zajęłam miejsce pod oknem wpływając na decyzję jej rodziców. Wymagało to sporego skupienia, by zrobić to subtelnie, ale w końcu udało się. Po skończonej rozmowie Issabella wyszła na dwór, by podzielić się ze mną radością.
- Witamy w drużynie - uśmiechnęłam się.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz