Wysłałam Skipper do domu, po czym zostałam z Iss, która napisała do ojca, by się z nim spotkać. Umówili się w kawiarni, otwartej całą dobę, gdyż było już po dwudziestej. Odprowadziłam ją na miejsce i ukryłam się w parku obok. Skupiłam się i udało mi się spokojnie podsłuchiwać rozmowę ojca z córką. Usiedli już przy stoliku w kącie sali i zdążyli się przywitać. Ryan zamówił dwie herbaty owocowe i zapadła cisza.
- Więc... Jesteś moim ojcem? - zaczęła Iss niepewnie.
- Wszystko na to wskazuje. Tracy wciąż się nie przyznała? - zapytał odbierając od kelnerki filiżanki.
- Nie chce o tym ze mną rozmawiać. Chyba... Tata chyba nic nie podejrzewa, a ona boi się z czymś zdradzić.
- Ta kobieta ma więcej tajemnic niż sądzisz - wampir dosypał cukru do herbaty i zamieszał łyżeczką. Nie spuszczał wzroku z towarzyszki, jakby szukał w jej twarzy swoich rysów.
- Opowiesz mi? Jak to się zaczęło?
- Spotkałem Try gdy miała 21 lat. No i męża. Widywaliśmy się jakieś pół roku, aż pewnego dnia zniknęła. Nie wyjawiła dlaczego mnie opuszcza, nie zostawiła żadnych śladów. Okazuje się że po prostu zaszła w ciążę - uśmiechnął się cierpko.
- Naprawdę? Mama zdradzała tatę?
- Była młoda, a ja nierozważny. Jakoś tak wyszło - jego wzrok pociemniał. - Z początku Try obiecywała mi, że się rozwiedzie i zamieszka ze mną. Nic z tego. Zwiała, ale... - uśmiechnął się lekko - nie zapomniała o mnie.
- Jak to?
- Dostałaś imię po mojej babci, Issabelli. Powiedziałem o tym Tracy, gdy wyznałem, że zawsze chciałem mieć córkę.
- Dostałeś syna - nastolatka spuściła oczy. - Bo Oscar jest moim bratem, prawda?
- Prawda. Przed Tracy była inna dziewczyna, ale pół roku po rozstaniu podrzuciła mi Oscara pod drzwi.
- A teraz? Masz kogoś?
- Na pewno nie żonę, jeśli o to pytasz. To nie dla mnie...
- Dlaczego? - Iss podniosła głowę i wbiła w niego spojrzenie.
- Jestem wampirem. Związanie się z kimś na resztę jego życia jest problematyczne. Dla tego kogoś, ale dla mnie też.
- Więc ja jestem...
- Pół wampirem. Musiałaś to zauważyć. Jakieś nietypowe cechy...
- Tak, kilka zauważyłam. A Oscar?
- Nie, on nie odziedziczył po mnie zbyt wielu genów. Jest trochę... lepszy od przeciętnego człowieka, ale nie wyróżnia się za bardzo, w przeciwieństwie do ciebie. Za to wie kim, albo czym jestem.
- Ile masz lat? - wypaliła Iss biorąc łyk herbaty.
Ryan roześmiał się cicho.
- Za dużo by to liczyć. Kiedy się urodziłem, kalendarze nie były zbyt popularne, a ja straciłem rachubę.
- Czyli sporo.
- Tak...
Dalej rozmowa zeszła na luźniejsze tematy. Iss opowiadała o swoim dzieciństwie i rodzinie, Ryan uważnie jej słuchał, widziałam, że zależy mu na córce i tych szesnastu straconych latach. Wreszcie zrobiło się na tyle późno, że nastolatka zdecydowała się wrócić do domu. Przecież mama ją zabije za spóźnienie! Dlatego też właśnie zostałam. Iss wyszła szybko z kawiarni ściskając ojca na pożegnanie i ruszyła przez park do domu. Po chwili szłam obok niej.
- Podsłuchiwałaś - powiedziała dziewczyna nie spuszczając wzroku z drogi.
- Przyzwyczajaj się. Teraz nic nie może pójść nie tak. Wystarczająco wiele spaprałam przez wasze wybryki.
Widziałam, że ma odpowiedź na końcu języka, ale się powstrzymała. Park o tej porze był pusty, ciemny i zimny. Na niebie wisiał księżyc w pełni, ale drzewa zasłoniły go. Nagle wyczułam czyjąś obecność. Błyskawicznie schowałam się między grubymi pniami. Iss rozejrzała się, szukając mnie, ale wtedy zobaczyła Vanessę, idącą z naprzeciwka. Pomachała jej i z lekkim uśmiechem przyspieszyła kroku. Przyjaciółka stanowiła jej kotwicę w normalnym, spokojnym świecie.
- Co się z tobą działo? - zapytała tuląc Issabellę na powitanie. - Uciekłaś z połowy lekcji!
- Widzisz... mam problemy rodzinne - odparła odsuwając się kawałek.
- O co chodzi?
Tylko spróbuj coś wypaplać... - zagroziłam jej w myślach, ale tylko swoich. Wybór należał do niej.
- Tata... nie jest moim tatą.
Vanessa otworzyła szeroko oczy i zachwiała się niebezpiecznie. Iss podprowadziła ją do ławki.
- Ale... to bez sensu... - jąkała się. - Więc kto nim jest?
- Ryan Hathaway - przyznała Iss, ale szybko pożałowała swoich słów.
Vanessa spadła z ławki zemdlona.
***
Kiedy Issabella doprowadziła przyjaciółkę do porządku i odprowadziła ją do domu mogła wreszcie wrócić do swojego. Kazałam jej jak najszybciej dostać się do swojego pokoju, co zrobiła przez balkon, po czym wysłałam do myśli jej rodziny informację, że cały czas tam była. Przynajmniej tym razem minie ją kara. Koło północy mogłam wreszcie polecieć do domu, ale tam czekały mnie kolejne niespodzianki.
Zastałam Nirali spakowaną przed drzwiami mieszkania. Więc to dzisiaj.
- Ile można na ciebie czekać? - zapytała zirytowana.
- Robiłam to, co do mnie należy NAL - odparłam podkreślając zdrobnienie, jakie teraz stosowała Skipper. Końcówki włosów szefowej nieznacznie pojaśniały.
- Zaraz jadę - zmieniła temat. - Zajmij się zwierzakami. Mogę na ciebie liczyć?
- Jasne - uśmiechnęłam się na zgodę. - Wiesz, kiedy wracasz?
- Kiedy przyjdzie czas - odpowiedziała uśmiechem i zniknęła za drzwiami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz