Siedziałyśmy na tym dachu jeszcze przez godzinę, aż przyjechała policja. Skip bez problemu namieszała im w głowach, odeszli bez słowa. Nirali podgrzała pizzę z zamrażarki i po kolacji mogłyśmy pójść spać. Oczywiście Skipper ani myślała iść spać.
Szefowa poszła do siebie i swoich zwierzaków, a ja i Skipper do mojego pokoju. Zaczęłam grzebać w szafie za jakimiś kocami, na których mogłabym się ulokować, kiedy poczułam, jak wampirzyca gmera przy moich wspomnieniach. Zepchnęłam te najgorsze w najgłębszych zakamarkach umysłu i pozwoliłam jej na oglądnięcie reszty. Niewiele z nich wywnioskowała, ale zwróciła uwagę na jeden, ważny dla mnie przedmiot.
- Co to za zeszyt? - zapytała opuszczając moją głowę.
- Coś na kształt... albumu. Z całego mojego życia - odparłam wyciągając z górnej półki prześcieradła.
- Pokażesz mi go?
- Nikt poza mną go jeszcze nie widział. Nawet Nirali o nim nie wie.
- Więc będę pierwsza - zdecydowała nastolatka wstając z łóżka i podchodząc bliżej.
- Dobrze - westchnęłam i rzuciłam materiał na podłogę.
Sięgnęłam do biurka i wyciągnęłam stamtąd gruby zeszyt w pluszowej, zielonej okładce. Usiadłam na podłodze opierając się o łóżko i zobaczyłam, że Skip rusza w moje ślady. Otworzyłam brulion na pierwszej stronie. Widniał tam wykonany dziecięcą ręką napis: "Skye Willson". Poniżej, o wiele ładniejszym pismem: "Jedyna córka Emmy i Collina Willson". Przewróciłam stronę. Widniało na nim zdjęcie niemowlaka, ubranego w kremowe śpioszki, z brązowymi lokami wokół głowy i... parą malutkich skrzydełek na plecach.
- To moje pierwsze i jedyne zdjęcie - wyjaśniłam. - Miałam je w kieszeni, gdy Nirali mnie znalazłam.
Pominęłam kilka kartek i otworzyłam album na stronie z ogromnym, ognistoczerwonym liściem.
- Znalazłam go właśnie w tym dniu. Miałam kilka lat, błąkałam się w ciemnych zaułkach nie wiedząc jak wrócić do domu. Nie pamiętam, co było wcześniej. Wtedy zjawiła się Nirali i powiedziała, że mogę iść z nią. Że pomoże mi się ukryć. Zgodziłam się.
Kilkanaście kolejnych stron później ukazał się nam wycinek z gazety.
- Ona sama uciekła z domu dziecka. Pewnego dnia zrobiłam coś, czego nigdy by mi nie wybaczyła. Przeszukałam jej podświadomość i odkryłam całą historię. Wyczuła, że kombinowałam z jej umysłem, dlatego teraz nie mam szans zrobić tego ponownie. Nie powiedziałam jej, co zrobiłam. Nie chciała wiedzieć.
Jej ojciec był bardzo potężny, choć jeszcze młody. Miał 18 lat, kiedy poznał Natalie. Zakochali się, ale gdy Natalie zaszła w ciążę, uciekła od Travisa przerażona. Kiedy dziecko przyszło na świat powiadomiła o tym ukochanego, ale nie pozwoliła mu spotkać się z córką. Ukryła się u rodziców. Przez jakiś czas była szczęśliwa.
Kiedy Nirali miała rok, była bardzo płaczliwym dzieckiem. Natalie nie zauważyła nic nadzwyczajnego w zachowaniu córki, ale nie uszło jej uwadze, że w domu zdarzały się nietypowe sytuacje. Tego dnia starała się uspokoić rozkrzyczaną córkę, a w tym czasie ogień w kominku urósł podwójnie. Kilka minut później sięgnął jeansów Natalie.
Kobieta odrzuciła dziecko do łóżeczka, by nie podpalić także jej, ale uderzenie sprawiło, że Nirali płakała coraz bardziej. Ogień stał się coraz wyższy, aż pochłonął Natalie. Wtedy do pokoju weszła gosposia i zabrała dziecko z pożaru. Oddano je do adopcji. Sześć lat później Nirali uciekła.
- Ona... Ona zabiła własną matkę - szepnęła Skipper.
- Nie zrobiła tego specjalnie. Nie panowała nad mocą.
- Ale...
- Nie mów jej o tym - zastrzegłam. - Nie może się dowiedzieć. Nie wiem, jak by na to zareagowała.
Skip niechętnie skinęła głową.
- To wszystko jest...
- Wiem - mruknęłam. - Jak całe moje życie. Czas iść spać.
***
Rano zaczęłam od szkoły. Nat wreszcie tam wróciła. Nawet nie próbowała wtapiać się w tłum, zajęta swoimi sprawami. Usiadłam na dachu wsłuchując się w cudze myśli. Nagle coś się stało. Coś, co zdarza się tylko w filmach. Zaaferowana Natasha wpadła na... Matta.
Zderzyli się na korytarzu, ale przynajmniej nie przewrócili się na podłogę. Zaciekawiona obserwowałam sytuację. Nat cofnęła się pierwsza.
- Przepraszam. Zamyśliłam się.
- Nie, to ja przepraszam - uśmiechnął się chłopak. - Nie patrzę gdzie idę. Jestem Matthew.
- Natasha - tym razem to ona się uśmiechnęła.
- Matt! - zawołał któryś z uczniów w ich kierunku. - Chodź wreszcie!
Chłopak uśmiechnął się raz jeszcze i odszedł. Za to dziewczyna poszła dalej nie przestając się uśmiechać. Śledziłam ją aż do biblioteki. Tam schowała się między regałami i roześmiała się głośno. Czułam jej radość aż tutaj. Wreszcie udało jej się porozmawiać z Mattem! Nawet nie zauważyła, że z tej radości ściana obok niej pokrywa się mroźnymi kwiatami. Kiedy wreszcie zwróciła na to uwagę, nie uciekła, jak do tej pory. Po prostu machnęła ręką i mróz zniknął. Zakręciła się wokół siebie, a z jej rąk sypały się srebrne iskierki.
Chcąc nie chcą roześmiałam się razem z nią. Jeśli wreszcie przestała się bać tego, czym jest, przestała usilnie się zmieniać... Jest na naprawdę dobrej drodze do wyjścia na prostą.
***
A dodatkowo tak wygląda mniej więcej pokój naszej Natashy :) w wersji początkowej :P
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz