Rozdział II

   Nirali nie zgodziła się na dwie lekcje tygodniowo. Chciała jak najszybciej wysłać Skipper na jakąkolwiek misję, szczególnie że ja nie miałam teraz na to czasu. Ustaliłyśmy, że szkolić będę wampirzycę codziennie na godzinnych lekcjach po południu. Przed południem musiałam jeszcze kontrolować co dzieje się u pozostałych nadprzyrodzonych. Tym właśnie zajęłam się z samego rana.

   Tym razem zaczęłam od Issi, aby sprawdzić jak radzi sobie uwięziona przez szlaban. Kiedy ją odnalazłam szła do szkoły w towarzystwie Vanessa i żaliła się jej na swoich rodziców. Bałam się, że pewnego dnia wkurzy się tak bardzo, że zrobi im krzywdę, ale jak na razie udawało im się ją poskromić. Duży wpływ miał też fakt, że nadmiar energii Issabella rozładowywała na treningach cheerleaderek. Była w tym naprawdę dobra, przez co reszta zespołu wypadała gorzej, ale dziewczyny nie miały jej tego za złe. Pogodziły się z faktem, że to ona jest w centrum uwagi.
   Nagle moją uwagę przykuł fragment rozmowy. 
 - Wiesz kto tak urządził Kevina? - zapytała Vanessa. - On nie chce mówić, a nikogo nie przyłapali, kiedy to się stało.
   Nastolatka zawahała się. Nikt nie wiedział na co tak naprawdę ją stać, no może poza Kevinem. Wiedziałam, że kusi ją, by się komuś wygadać i już się szykowałam, by wybić jej ten pomysł z głowy, kiedy sama z niego zrezygnowała.
 - Nie mam pojęcia, ale to musiało boleć.
 - Dokładnie! Szczerze, to myślę, że sobie na to zasłużył. Miałam już dość tych jego durnych odzywek. Chciałabym to zobaczyć.
   Odetchnęłam z ulgą. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, Kevin nigdy nie wygada kto wysłał go do szpitala, bo powiedzenie na głos, że zlała go dziewczyna przekreśliłoby jego reputację na zawsze. Mimo to byłam gotowa na szybkie kasowanie pamięci.
   Dziewczyny doszły do szkoły i zniknęły za wielkimi drzwiami. Wleciałam na dach budynku i kiedy znalazłam się dokładnie nad salą Issabelli usiadłam i wkradłam się do jej umysłu. Była rozdarta. Z jednej strony chciała przestać okłamywać przyjaciółkę, z drugiej bała się reakcji na takie rewelacje. Rozważała wszystkie za i przeciw całkowicie olewając nauczyciela fizyki, więc kiedy zapytał ją o odpowiedź, nie wiedziała co powiedzieć. Błyskawicznie sprawdziłam o czym myśli nauczyciel, po czym włożyłam odpowiednie słowa do umysł Issi.
 - Siła odśrodkowa w układzie inercjalnym - powiedziała zaskoczona.
 - Dobrze - burknął nauczyciel i dalej tłumaczył formuły których za nic nie rozumiałam. Nigdy nie poszłam do szkoły. Nirali nauczyłam mnie czytać i pisać, podstawowych działań i budowy człowieka, ale teoria grawitacji to była dla mnie czarna magia. Dla Issi zresztą też. Przynajmniej nie byłam sama.
   Jakoś przebrnęłyśmy przez fizykę i matematykę, ale gdy szłam za nią na podstawy przedsiębiorczości, Issabella minęła na korytarzu Natashę. Nic dziwnego, że się nie znały, chociaż chodziły do tej samej szkoły. Nat starała się wtapiać w tłum, była typem samotniczki. Nawet nie próbowała zagadać do szkolnej gwiazdy. Jednak był jeden problem. Spodobał jej się chłopak. Bardzo jej się spodobał.
   Miał na imię Matt. Grał w drużynie siatkarskiej, wysoki i... dość znany. Natasha uważała, że nie ma u niego szans. Twierdziłam inaczej, ale nie mogłam się ujawnić, ani skłonić jej do działania. Dopóki nie opanuje swoich umiejętności, może zrobić coś głupiego pod wpływem silnych emocji, takich jak zakochanie. Skutek był taki, że kiedy mijała Matta na korytarzu ukrywała twarz w jasnych włosach i starała się wtopić w tłum. On natomiast, zajęty kolegami, nie miał szans jej zauważyć.
   Pozwoliłam Issi iść na lekcję samej. Zmieniłam kierunek i podążyłam za Nat. Nawiasem mówiąc, aż dziw, że jeszcze nikt mnie nie zauważył, jak spaceruję po dachu. Mają tu naprawdę kijowy system zabezpieczeń. Natasha skierowała się do swojej szafki by wyjąć z niej zeszyt i książkę do biologii. Coś było nie tak. Coś się stało, gdy wczoraj opuściłam nastolatkę. Zaczęłam przeglądać jej wspomnienia, ale Natasha bardzo postarała się zepchnąć to niepokojące zdarzenie w najdalsze zakamarki pamięci. Odszukanie go było trudne, bo zbyt intensywne gmeranie w ludzkim umyśle mogło zaniepokoić właściciela. W końcu odnalazłam to wspomnienie. 
   Rozmowa z rodzicami. Co mogli jej powiedzieć?
   "Kiedy miałaś dwa lata, adoptowaliśmy cię."
   Dlaczego powiedzieli jej o tym tak wprost? Bez żadnego przygotowania, po prostu przedstawili jej ten fakt. Dziewczyna nie dała nic po sobie poznać, kiwnęła głową i poszła do siebie. Ta informacja trochę podkopała jej psychikę. Zawsze uważała, że nie pasuje do innych ludzi, że nie powinna żyć tak jak inni. Dom i rodzina dawała jej poczucie normalności, a teraz dowiedziała się, że i tu nie była od zawsze. Że jej rodzice nie są jej rodzicami. Został jej tylko Krakers, a i jego musiała zostawić w domu i iść do szkoły sama. Teraz jak nigdy miałam ochotę ujawnić się i trochę ją wesprzeć. Nie mogłam. Na szczęście była silna i jakoś się trzymała.
   Po szkole wróciłam do mieszkania i zastałam tam Skipper. Siedziała przed telewizorem co chwilę zmieniając kanał.
 - Długo już czekasz? - zapytałam zamykając drzwi.
 - Nie, niedawno skończyłam lekcje - wyłączyła telewizor i odwróciła się w moją stronę. - Od czego zaczynamy?
 - Od dość prostego ćwiczenia. Zaczekaj tu.
   Przeszłam do pokoju Nirali, zastałam ją przed komputerem. Otworzyłam jej szafę i wydobyłam stamtąd długi, ognistoczerwony szal.
 - Pożyczam - rzuciłam i nie czekając na odpowiedź wyszłam z pokoju. 
   Wróciłam do Skipper, która wciąż siedziała na kanapie. 
 - Zawiążę ci oczy, a ty będziesz musiała mnie znaleźć, tylko za pomocą umysłu. Rozumiesz?
 - Jasne - wstała. - W sensie... Mam cię złapać?
 - Po prostu powiesz gdzie jestem - owinęłam jej oczy szalem i zawiązałam mocno z tyłu. - Widzisz coś?
 - Nic a nic. Szal jest za gruby.
 - Dobrze. Więc ja się oddalę, a ty powiedz, gdzie jestem.
   Bezszelestnie przeszłam w kąt pokoju. Skipper czekała, po czym na jej twarzy pokazało się skupienie.
 - Jesteś... obok drzwi?
 - Nie zgaduj - skarciłam ją. - Spróbuj mnie wyczuć. Znajdź mój mózg.
   Zachichotała. Przewróciłam oczami i przeszłam do drzwi prowadzących do kuchni.
 - Hmm... Gdzieś po... lewej?
 - Dobrze - uśmiechnęłam się. - Ale musisz określić moją pozycję dokładniej.
   Latałam z kąta w kąt, aż po pół godzinie Skip znajdywała mnie w ciągu kilku sekund. Wreszcie rozwiązałam szal.
 - Pierwsze zadanie z głowy - pochwaliłam ją. - Czas na coś trudniejszego.
   Usiadłyśmy na kanapie.
 - Żeby przekonać kogoś, aby zrobił coś wbrew swojej woli, trzeba włożyć mu to polecenie delikatnie do głowy. Będzie myślał, że to jego pomysł, ale można też całkowicie przejąć kontrolę na jakiś czas. Ze mną ci się to nie uda, automatycznie mój umysł broni się przed intruzem, ale Nirali umie bronić się tylko przed moimi atakami. Spróbujmy na niej.
   Wiedziałam, że jej się to nie spodoba, ale chciałam jak najszybciej wyszkolić Skipper. Nie było czasu na szukanie innej ofiary. Dałam jej za zadanie zmusić szefową, by tu przyszła po swój szal. Normalnie w życiu by się nie pofatygowała. Zaskoczona zobaczyłam, że Skipper udało się to za pierwszym razem. Nirali weszła do salonu, zabrała mi ozdobę i wymaszerowała do siebie.
 - Łapiesz o co chodzi - uśmiechnęłam się. - Ale zanim przejdziemy do kasowania pamięci, musisz przejąć kontrolę nad Nirali na dłuższy czas. Powiedzmy 3 minuty.
   Skipper uśmiechnęła się szeroko. Co jej chodziło po głowie? Szefowa znów przyszła do nas, tym razem dziwnie sztywno, widać było, że robi to wbrew sobie. Wyciągnęła z szafki największą miskę i podstawiła ją pod kran w kuchni. Wysiłek stał się widoczny na twarzy wampirzycy, ale nie przestawała. Nirali wyciągnęła ze zlewu miskę pełną zimnej wody i... wylała ją sobie na głowę. To błyskawicznie uwolniło ją spod kontroli Skipper. Z jej ciała unosiła się para wodna, ubranie bardzo szybko schło. Jednak jej mina przypominała rozwścieczonego tygrysa.
   Wybuchnęłam śmiechem. Dawno się tak nie bawiłam, chociaż wiedziałam, że zabawa kosztem szefowej źle się skończy. Teraz ciskała oczami błyskawice i wyglądała, jakby miała wybuchnąć. Z ostrożności stanęła przed Skipper odgradzając ją od Nirali.
 - Skipper bardzo szybko się uczy - wykrztusiłam usiłując zapanować nad głupawką. - Nie sądzisz?
   Miska upadła na podłogę roztrzaskując się na kawałki.
 - Od dzisiaj ćwiczycie gdziekolwiek, byle nie tu - wycedziła przez zaciśnięte zęby. - Albo któraś z was wyląduje na grillu.