Rozdział IV

   Zaspałam.

   Zwykle budzę się wcześnie, ale dziś, wtulona w rude futerko Puszka, bardzo nie chciałam opuszczać ciepłej krainy snów. Gdy wreszcie się obudziłam, było po ósmej. Cholera! Zerwałam się z łóżka i zebrałam w tempie ekspresowym. Po pięciu minutach byłam gotowa do wyjścia. Zaopatrzona w ochronę przed zimnem od Nirali bez przeszkód wystartowałam z balkonu pędząc we mgle do szkoły. 

   Natashy tam nie było. Przez chwilę wisiałam w powietrzu zdezorientowana. Nat musiała być ciężko chora, żeby opuścić choć jeden dzień nauki. Dałam sobie kilka minut na złapanie oddechu i wyruszyłam dalej. Szukałam jej w domu, w parku, okolicznych sklepach, i nic. Zero jej obecności. Musiała wyjść bardzo wcześnie. Pytanie, czy zrobiła to dobrowolnie. Spanikowana nie wykluczałam żadnej możliwości. Została mi jedna opcja. Wróciłam do jej mieszkania i wślizgnęłam się do pokoju. Natychmiast zostałam obszczekana przez Krakersa. Musiała wleźć z powrotem na parapet by uniknąć pogryzienia.

 - Dobry piesek - zaczęłam. - Nic ci nie zrobię. Mam nadzieję że ty mi też - jęknęłam, a kiedy to nie przyniosło efektu, zmieniłam ton. - Siad! Teraz!

   Nic to nie zmieniło. Pies dalej szczekał jak szalony. Westchnęłam i wniknęłam do jego umysłu. Zamknęłam jego paszczę i położyłam tyłek na ziemi.

 - Tak lepiej - uśmiechnęłam się. - A teraz idziemy na spacer.

***

   Miałam rację, gdy tylko wypuściłam psa, pobiegł w bardzo konkretnym kierunku. Śledziłam go z góry, nie przejmując się ludźmi. Byli zbyt zajęci sobą, by spojrzeć w górę. Albo na zerwanego ze smyczy psa wpadającego między nich i roztrącającego jak leci. Wreszcie zaczął zwalniać, wbiegł na schody sporego budynku z marmuru i zaczął drapać w drzwi. Błyskawicznie zleciałam, chwyciłam go na ręce i oddaliłam się, by nikt nas nie zobaczył.

   Natasha zerwała się z lekcji?? To się w głowie nie mieściło. Przywiązałam psa do drzewa w pobliskim parku i znów zbliżyłam się do gmachu miejskiej biblioteki. Odnalazłam wreszcie energię Nat i schowałam się w najbliższym niej miejscu. Złapałam oddech i wreszcie zajęłam się tym, co robiła otoczona toną książek i komputerem przy drewnianym stole. Odszukując kolejne wspomnienia połączyłam je w całość.

   Natasha udała chorobę, by nie iść do szkoły. Gdy państwo Harrison udało się do pracy włamała się do szafki z najważniejszymi dokumentami - także tymi adopcyjnymi. Odkryła nazwisko matki - Smith, nie bardzo pomocne - oraz okoliczności jej śmierci, pożar jej rodzinnego domu. Dodała do tego odpowiednią datę i wylądowała tu, przeglądając kolejne strony internetowe i stare gazety. Szukała swojej przeszłości.

   Czy wszystko musi być nie tak jak ja chcę?! Owszem, miałam nadzieję, że sobie poradzi, ale żeby aż rozkopywała bibliotekę?! No ludzie! Wściekła uderzyłam pięścią o fragment dachu, a ten pozostał niewzruszony. Za to mnie porządnie zabolało. Przynajmniej trochę ochłonęłam. Wzięłam kilka głębokich wdechów i prawie spokojna postanowiłam zostawić nastolatkę z jej szalonym pomysłem i sprawdzić co u Issi. Może ona mnie nie wkurzy.

   Sama była bardzo wkurzona. Rodzice ją nakryli, głównie dzięki Maxowi, który jako młodszy brat robił wszystko by wkopać siostrę. Tym razem także wyraził swój niepokój spowodowany zadziwiającą ciszą w jej pokoju, na co jej rodzice postanowili sprawdzić przyczynę. Szlaban został przedłużony o rok. I poszerzony o wszystko poza nauką. Kiedy dodatkowo wyszło na jaw, że Adrian leży w łóżku z grypą, pani Olsen miała dużą szansę by wybuchnąć. Zabrakło jej słów i po prostu wyszła z pokoju córki bez słowa. Lewis spojrzał na swoją córkę surowo i ruszył w ślady małżonki.

   Przynajmniej ją miałam z głowy na jakiś czas. Uziemiona nie miała szans na wpadnięcie w tarapaty. A przynajmniej taką miałam nadzieję. Nadzieja matką głupich. Ale o tym miałam się przekonać dopiero po kilku dniach.

   Na razie spokojna wróciłam do domu i padłam wyczerpana na łóżku. Puszek wdrapał mi się na brzuch, co uświadomiło mi, jaka jestem głodna. No i trochę dało mi do myślenia. Nirali nigdy nie zostawiała kota na dłuższy czas. W drodze do kuchni zauważyłam zniknięcie kluczyków od Mustanga. No tak, pewnie znowu poszła pograć w koszykówkę. Jej też należy się przerwa od... tego co robi w tym swoim pokoju za zamkniętymi drzwiami.

   Ledwo zjadłam chleb z dżemem, kiedy usłyszałam pukanie do drzwi balkonowych. Podeszłam i wpuściłam Skipper do środka.

 - Mogłaś skorzystać ze schodów - powiedziałam. - No i nie ma jeszcze nawet dwunastej.

 - W piątki kończymy wcześniej - odparła wesoło strzepując śnieg z kaptura płaszcza. - Chcę się uczyć!

 - Dobrze, ale Nirali może wrócić w każdej chwili - przystopowałam jej entuzjazm. - Spali nas żywcem jeśli coś znowu wymknie się spod kontroli.

 - Więc? Co proponujesz? - patrzyła na mnie wyczekująco , jakby była pewna, że mam plan. Zgadła.

 - Jedziemy na wycieczkę.

***

   Na moje szczęście Skip przyjechała samochodem, a dokładniej BMW z przyciemnionymi szybami, ale nie chciało jej się czekać na windę. Schowana w ciepłym wnętrzu mogłam poczuć się jak człowiek. Wskazywałam wampirzycę drogę i szybko wyjechałyśmy z miasta. Zatrzymałyśmy się na zasypanej śniegiem łące. Wyszłam na zewnątrz i odetchnęłam głęboko. Tutaj zawsze czułam że żyłam, nawet jeśli nic nie robiłam. 

 - No dobra, zaczynamy trening - zakomenderowałam.

 - A na kim? - Skipper rozejrzała się wokoło. - Ani żywej duszy...

 - Jesteś pewna? - spytałam z uśmiechem. - To twoje pierwsze ćwiczenie. Na rozgrzewkę. Jakie żywe istoty są w okolicy?

   Zamknęła oczy i skupiła się.

 - Nikogo. Tylko zające i parę jeży...

 - No właśnie. To są dzisiejsze manekiny.

   Spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami.

 - Mam trenować na zwierzętach?

 - To trudniejsze od ludzi. Kazanie komuś podnieść śmieć z podłogi jest proste, bo robił to już kiedyś, albo przynajmniej widział - tłumaczyłam prowadząc wampirzycę po śniegu w stronę ogromnego dębu. - Zmuszenie zwierzęcia by podeszło do swojego naturalnego wroga, by zignorowało wszystkie dotychczasowe zasady - to jest wyzwanie.

   Przysiadłam na najniższej gałęzi drzewa opierając się o pień, Skipper usiadła na ziemi.

 - Zacznij od zająca z tamtej nory - wskazałam ręką dziurę oddaloną o 50 metrów. 

   Zakładałam, że zajmie jej to jakieś 15 minut, ale po tym czasie siedziała otoczona puchatą gromadką. Naprawdę miała do tego talent. Zaczęłam się niepokoić. Jeśli opanuje tę umiejętność zbyt dobrze... Odsunęłam od siebie złe myśli. Wszystko przecież będzie dobrze.

   Na pewno?