Następna w kolejce znalazła się Issabella. Aż dziw, że tak długo z tym zwlekałam, biorąc pod uwagę, co mogła właśnie przeżywać. Poznała biologicznego ojca i to pod wpływem narkotyków. Nieźle jak na jeden wieczór. Czas sprawdzić, jak sobie z tym radzi.
Okazało się, że całkiem nieźle. W szkole zachowywała się jak zwykle. Złapałam ją przed długą przerwą i kazałam wyjść na dwór. Zrobiła to, choć domyśliła się, że pomysł nie był jej. Kiedy przeszła w sam kąt podwórka, przeleciałam na drzewo tam rosnące i wreszcie zeszłam na ziemię.
- Jak poszła rozmowa z ojcem? - zapytałam wprost.
- Cóż... Ciekawie - odparła zaplatając ramiona na piersi. - Przyznał, że też nie wiedział o moim istnieniu.
- Matka raczej nie miała zamiaru was uświadamiać - przyznałam jej rację.
- Chce się ze mną spotkać. W cztery oczy.
- Cudnie - uśmiechnęłam się - szybko nadrobicie te 16 lat.
- Przecież matka mnie nie puści - przerwała mi opuszczając bezradnie ręce.
- Puści. Pomogę ci. Ale musisz mi coś obiecać.
Spojrzała na mnie zaciekawiona.
- Co?
- Od teraz jesteś wzorem cnót. Zero wybryków. Nie zrobisz nic bez mojej wiedzy.
- Chyba dość dużo wiesz o moim życiu, więc to ostatnie nie będzie trudne - zmrużyła oczy.
- Oj, no wiesz... - nie wiedziałam co powiedzieć. - To było dla... twojego dobra?
***
Nakarmiłam ją tę samą gadką co Skipper. Niechętnie, ale kupiła ją. Obiecała, że jeśli przekonam jej mamę, będzie przychodzić na treningi. A wszystko dlatego, by mogła porozmawiać spokojnie z tatą. Widziałam, jak bardzo zmieniła się w ciągu kilku ostatnich dni. Z beztroskiej dziewczyny stała się poważna i podejrzliwa. Nie bez powodu. Nie co dzień dowiadujesz się, że twój ojciec jest wampirem. Oczywiście, ona jeszcze tego nie wiedziała. Nie miałam zamiaru pokazywać jej wszystkich kart na raz. Za to postawiła jedno żądanie. Chce poznać Nirali, i Skipper przy okazji. Zerwanie się z lekcji nie stanowiło dla niej problemu. Wskazałam jej adres i do domu wróciłam sama.
Zastałam tam dziewczyny przed telewizorem, grające w najlepsze na konsoli.
- Uważaj Nali! Zaraz będzie boss! - usłyszałam głos wampirzycy.
Nali? Gdybym nazwała tak szefową, pozbawiłaby mnie włosów. No proszę, młoda zadomowiła się już tutaj. Mam tylko nadzieję, że nie grzebała w moich rzeczach.
- Nie grzebałam w twoich rzeczach - oznajmiła Skip obrażona, że mogłam ją o to posądzić.
- Ale w głowie to owszem - odgryzłam się zamykając za sobą drzwi.
- Bo ty w mojej grzebałaś. Przez 4 lata!
- Szczegóły - mruknęłam i dodałam, by odwrócić jej uwagę. - Będziemy miały gościa!
- Kogo? - zapytała Nirali sięgając po paluszki leżące na kanapie.
- Iss. Półwampir. Ma ciężki dzień, więc mi jej nie wystrasz - zastrzegłam zabierając dla siebie garść paluszków i siadając między nimi.
- Kto? Ja? - szefowa udała oburzenie.
- Tak ty. Zwierzaki wciąż mieszkają w twoim pokoju, bo ich nie wypuszczasz, a ja tkwię tu, bo sama nie dam rady. Widzisz tu kogoś jeszcze? Z czegoś to wynika.
- A ja to co? - wtrąciła Skipper.
- Ty jej jeszcze nie znasz.
Wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz