Prolog

   Że też musiało zacząć padać!...

   Siedziałam przycupnięta na wąskim parapecie starając się ukryć skrzydła pod ciemną peleryną. Niewiele to dało. Postanowiłam więc po prostu zignorować zimno i skupiłam się na osobie, którą obserwowałam, znajdującej się za oknem po drugiej stronie ulicy. Natasha od godziny nie zmieniła pozycji. Wciąż siedziała przy biurku odrabiając lekcje. Czy ta dziewczyna nie miała hobby? Krakers, jej pies leżał rozwalony na jej łóżku od czasu do czasu machając ogonem. Pewnie wolałby wyjść, ale przyzwyczaił się, że jego pani rzadko wychodzi z domu. Było mi to nawet na rękę. Wolałam to niż uganianie się za nią po mieście. Wtedy nie tak łatwo było się ukryć. Czasem miałam wrażenie, że ona wie. Przecież nie mogła wiedzieć. Jednak wątpliwości pozostały.

   Teraz Natasha znieruchomiała z długopisem w ręce. Zamyślona nie zauważyła, jak plastik pokrywa się szronem, coraz grubszą warstwą, aż wreszcie zamienia się w sopel. Dopiero teraz dziewczyna zorientowała się co zrobiła i odrzuciła narzędzie pod ścianę ze strachem w oczach. Wciąż nad tym nie panowała. Kusiło mnie, żeby po prostu wszystko jej wyjaśnić. Niestety, nie taki był plan.

   Z westchnieniem wstałam i rozprostowałam nogi. Siedziałam tu już wystarczająco długo. Czas zmienić otoczenie. Rozpostarłam skrzydła i poszybowałam w górę. Szybko skierowałam się na północ, do kolejnej lekko zagubionej dziewczyny. Ona jednak nie ukrywała tego kim jest, nie do końca zdając sobie sprawę, że to nie jest normalne. Issabella traktowana była jako osoba nadpobudliwa, a jej to wyjaśnienie bardzo pasowało. Nie przejmowała się faktem, że jest silniejsza od przeciętnego mężczyzny. Wręcz przeciwnie, wykorzystywała ten fakt. Czasem niezbyt umiejętnie. Wylądowałam cicho na starej jabłoni rosnącej na podwórku dziewczyny i utkwiłam wzrok w oknach dwupiętrowego domu. Szyby były uchylone, co ułatwiło mi również podsłuchiwanie. W salonie zgromadziło się trzy czwarte rodziny Olsen. Issa siedziała na fotelu wpatrując się w dywan, natomiast jej rodzice, usadowieni na kanapie wyglądali na mocno zirytowanych.

 - ...zrobiłaś? - usłyszałam głos jej ojca.

 - Powiedział, że powinnam wylądować w psychiatryku - burknęła nastolatka nie odrywając wzroku od podłogi.

 - I to był powód by rzucać nim o ścianę? - zdenerwowała się jej mama unosząc gwałtownie ręce.

 - Pewnie nie - odparła Issa.

 - Ten chłopiec wylądował w szpitalu z czterema złamanymi kośćmi - dodał mężczyzna opanowanym głosem.

 - Nie chciałam! - wykrzyknęła dziewczyna zrywając się na równe nogi. - To samo tak wyszło. 

 - Sam się posłał na ostry dyżur? - zapytał ojciec. 

   Issabella milczała znów wpatrując się w dywan. Wiedziała, że nie ma nic na swoją obronę. Od zawsze wpajano jej, że przemoc nie rozwiązuje sprawy. Dobrze o tym wiedziała, ale gdy doszło co do czego... Mózg po prostu się wyłączał.

 - Masz szlaban - zakończyła dyskusję pani Olsen. - Na czas nieograniczony.

   Issa kiwnęła głową i powlokła się schodami do swojego pokoju. Oderwałam się od gałęzi i poszybowałam za nią. Przeleciałam na tył domu i opadłam na kolejne drzewo, tym razem dąb. Zdążyłam jeszcze zobaczyć jak nastolatka ciska jakimś przedmiotem w ścianę zostawiając na niej wgniecenie, po czym rzuca się na łóżko, już dla mnie niewidoczna. Delikatnie sięgnęłam do jej umysłu, przeglądając jej wspomnienie z dzisiejszego dnia. Faktycznie, rzut chłopakiem na szkolnym korytarzu był dość imponujący. Na szczęście zmyła się stamtąd, zanim ktoś zaczął szukać sprawcy. Wycofałam się i uznałam, że dziś tutaj już nic się nie stanie. Dobrze. Czas odwiedzić ostatnią z nich. Z nią przynajmniej jest najmniej kłopotów.

   Skipper doskonale wiedziała kim była, i wiedziała jak ukryć ten fakt. Wychowana w wampirzej rodzinie znała swoją naturę, ale ucząc się wśród normalnych nastolatków poznała także ich zwyczaje. Świetnie odgrywała rolę bogatej panienki z dobrego domu, która poza zasięgiem rodziców potrafi pójść na całość. Ta rola szybko stała się jej życiem. Teraz krążyłam wokół domu starając się ją namierzyć. Nie było jej w pokoju, ani żadnym pomieszczeniu z oknem. Usiadłam więc na płaskim dachu komórki z narzędziami i pozwoliłam myślom błądzić po domu w poszukiwaniu młodej wampirzycy. Była w łazience, właśnie farbowała włosy. Ciekawe na jaki kolor tym razem. Zmienna jak kameleon potrafiła zmieniać styl co tydzień. Mi też przydałoby się nowe ubranie. Takie które nie przepuszcza deszczu. Odgarnęłam mokre włosy z twarzy i czekałam. Jak codziennie. Czekałam na znak, że coś idzie nie po naszej myśli. Do tej pory udawało się utrzymać wszystko w tajemnicy, ale przezorny zawsze ubezpieczony...

   Gdy oczy zaczęły mi się same zamykać, a Skipper pokazała się w oknie z czarną czupryną, podniosłam się i wreszcie mogłam wrócić do domu. Kawałek drogi stąd, ale droga powietrzna zajęła mi tylko dwadzieścia minut. Wreszcie wylądowałam na balkonie mieszkania na ostatnim piętrze wysokiego bloku w centrum miasta. Pchnęłam niezamknięte drzwi, weszłam do środka i wreszcie zrzuciłam mokrą pelerynę na podłogę. Zamknęłam drzwi balkonowe i zapaliłam światło. Na stole leżało otwarte pudełko pizzy, po podłodze walały się ubrania i najróżniejsze przedmioty. Chyba należałoby tu w najbliższym czasie posprzątać. Zgasiłam światło i ruszyłam do swojego pokoju. Zza drzwi Nirali nie dochodził żaden dźwięk, pewnie spała. O tej porze ja też powinnam. Zdjęłam buty i w ubraniu padłam na łóżko. Zasnęłam w ciągu sekundy.