Czułam się przytłoczona tym, co się działo w ostatnim czasie. Non stop martwiłam się, że coś pójdzie nie tak. Nie oszukujmy się, wiele mogło pójść nie tak. Wystarczy na chwilę się odwrócić...
O nie. Krakers!
Zupełnie zapomniałam o psiaku, którego przywiązałam do drzewa szukając Natashy. Jeśli tkwił tam przez cały ten czas, nie mam szans, żeby wciąż żył. Przesadzasz - skarciłam się w myślach. - To pies, da sobie radę.
Podniosłam się z balustrady i poleciałam w stronę parku. Śnieg znikł już całkowicie. Czyli Nat doszła do siebie. A skoro śnieżyca nie wróciła, to znaczy, że albo nie zauważyła zniknięcia psa, albo...
Krakersa nie było. Odetchnęłam z ulgą. Wszystko wskazywało, że nastolatka zabrała go do domu. Jeden problem z głowy. Chyba mogę wreszcie wrócić do domu i wykorzystać te kilka godzin snu, jakie mi zostały.
***
Tym razem nastawiłam budzik i wstałam o w miarę normalnej porze. Weszłam pod prysznic, żeby się obudzić i mogłam ruszać w świat. Patrol rozpoczęłam od Natashy, która stała się moją ulubienicą - nie sprawiała jak na razie żadnych problemów. Gorzej będzie, jak rozwiąże zagadkę, nad którą pracuje. Oby jej się nie udało. Gdy zerknęłam w jej okno, tkwiła przed laptopem, bezmyślnie głaszcząc Krakersa. Wyglądała na tak spokojną, że aż zaczęłam jej zazdrościć. Z westchnieniem oderwałam się od parapetu i poszybowałam dalej.
A może... Ta myśl przyszła znikąd. Po prostu nagle uznałam, że warto sprawdzić co u tego strażnika, którego skasowałam. Po co? Przecież to nie pierwsza i nie ostatnia z moich ofiar. Więc? Jednak intuicja kazała mi go odnaleźć. Kierując się nią trafiłam do położonego najbliżej szpitala, a tu rozpoznałam czyjąś obecność. Nie tylko mężczyzny. Niedawno szła tędy Skipper. O nie.
Gnana niepokojem odnalazłam okno wychodzące z sali strażnika. Miałam rację - wampirzyca siedziała na stołku obok łóżka wpatrując się w bladego mężczyznę intensywnie. Musiała podać się za jego córkę, albo coś. Ze swoimi umiejętnościami szybko przekonała personel, że nie warto sprawdzać jej dowodu. A teraz... próbowała naprawić moje zło. Szlag!
Teraz zauważyłam, że na czoło nastolatki wystąpiły krople potu, palce zacisnęła mocno na krawędzi krzesła, aż pobielały jej kostki, a usta przypominały wąską kreskę. Błądziła po tym, co zostało z umysłu mężczyzny starając się go uratować, ale nie mogła dać rady. Jeśli będzie tam za długo, może stać się jej krzywda! Wciąż za mało ćwiczyła. Musiałam zareagować, byle szybko. Przedostałam się do pokoju i rozejrzałam za czymś, co szybko sprowadzi ją z powrotem. Zobaczyłam wazon z żółtymi kwiatami. Wyrzuciłam rośliny, a wodę wylałam na głowę Skipper. Ocknęła się gwałtownie zaczerpując powietrza. Gwałtowny ruch zrzucił ją z krzesła. Oddychała ciężko siedząc na podłodze. Spojrzała na mnie nieprzytomnym wzrokiem.
- Skye? - zapytała, po czym straciła przytomność.
***
Doniesienie szesnastoletniej dziewczyny do domu stanowiło nie lada wyzwanie. Gdybym miała Issi pod ręką poszłoby szybciej i sprawniej, ale nie mogłam po nią iść z wiadomych powodów. Jakoś dowlokłam się do mieszkania z wampirzycą na rękach, po czym położyłam ją na kanapie. Zerknęłam w jej umysł - za wielkich szkód nie narobiła. Za parę godzin dojdzie do siebie. A wtedy ja sobie z nią pogadam. Narobiła mi niezłych kłopotów. Zerknęłam do pokoju Nirali, ale poza żółwiem Tuptusiem, Puszkiem i rybkami nie było tam żywej duszy. Oby nie spaliła gościa, gdy wróci. Ja miałam jeszcze jedną sprawę do załatwienia.
*** Issabella znów chodziła po pokoju szykując się do wyjścia. Tym razem założyła fioletową bluzę, jeansy i adidasy. Łatwo było się domyślić, dokąd się wybierała: chciała poznać ojca. Schowałam się na dachu, gdy otworzyła drzwi balkonowe. Przeskoczyła przez balustradę i wylądowała w ogrodzie. Poczułam, że mnie zaraz krew zaleje. Zrobiłam salto i wylądowałam przed nastolatką, rozpostartymi skrzydłami odgradzając ją od furtki na ulicę.
- Dość! Nigdzie nie idziesz - oznajmiłam stanowczo nie zważając na jej szeroko otwarte oczy. - Twoi rodzice żyły sobie wypruwają, żebyś wyrosła na ludzi. Zdradzasz ich zaufanie codziennie, wymykając się i uciekając, gdy masz szlaban. Teraz nawet zamontowali alarmy we wszystkich drzwiach i bramach, aby utrzymać cię na wodzy. Jeśli chcesz pogadać z ojcem, mogę ci pomóc, ale siedź. Na. Tyłku. W. Swoim. Pokoju.
- Teraz widziałam już wszystko - odparła Iss mrugając gwałtownie.
***
Dziewczyna zgodziła się na mój układ. Wróciła do środka, podczas gdy ja odnalazłam Ryana, pogrzebałam w jego pamięci i wydobyłam z niej numer telefonu jego komórki. Zapisałam go na kartce i zaniosłam Issi, prosząc, by nie zrobiła nic głupiego. Obiecała mi to. Może to da mi trochę wytchnienia.
Gdy wróciłam do domu zastałam ciekawy widok. Na dachu budynku siedziała Skipper w towarzystwie Nirali, obserwując fajerwerki wyczarowywane przez tą drugą. Kolorowe race wystrzeliwały w niebo z wyciągniętych dłoni i rozpryskiwały się na ciemnym już niebie, tworząc fantazyjne kształty, niemożliwe do osiągnięcia przy tradycyjnej metodzie produkcji. Podleciałam bliżej i usiadłam obok Skipper.
- Dlaczego nie pozwoliłaś mi mu pomóc? - zapytała z wyrzutem w głosie.
- Nie dałabyś sobie rady - westchnęłam wpatrując się w ognistoczerwoną różę na niebie. - Skończyłabyś tak jak on, tylko w sali obok.
Kwiat zmienił się w smoka, który ugryzł swój ogon i zjadał go, aż zniknął cały.
- Więc czemu ty mu nie pomożesz?
- Jeśli zwrócę mu świadomość, przypomni sobie twoją twarz. Powie komuś. Nie mogę.
- Gdybyś chciała...
- Też bym nie mogła - przerwałam jej. - Chcesz zostać na noc? Zapowiada się niezły pokaz - wskazałam głową na Nirali tworzącą między palcami jakieś skomplikowane zaklęcie.
- Czemu nie? - odparła i uniosła głowę, gdy błękitne iskierki opuściły dłonie mojej współlokatorki i utworzyły ogromny płatek śniegu na granatowym tle. Iskierki powoli padały z powrotem na ziemię i nasze głowy.
***
Tym razem nastawiłam budzik i wstałam o w miarę normalnej porze. Weszłam pod prysznic, żeby się obudzić i mogłam ruszać w świat. Patrol rozpoczęłam od Natashy, która stała się moją ulubienicą - nie sprawiała jak na razie żadnych problemów. Gorzej będzie, jak rozwiąże zagadkę, nad którą pracuje. Oby jej się nie udało. Gdy zerknęłam w jej okno, tkwiła przed laptopem, bezmyślnie głaszcząc Krakersa. Wyglądała na tak spokojną, że aż zaczęłam jej zazdrościć. Z westchnieniem oderwałam się od parapetu i poszybowałam dalej.
A może... Ta myśl przyszła znikąd. Po prostu nagle uznałam, że warto sprawdzić co u tego strażnika, którego skasowałam. Po co? Przecież to nie pierwsza i nie ostatnia z moich ofiar. Więc? Jednak intuicja kazała mi go odnaleźć. Kierując się nią trafiłam do położonego najbliżej szpitala, a tu rozpoznałam czyjąś obecność. Nie tylko mężczyzny. Niedawno szła tędy Skipper. O nie.
Gnana niepokojem odnalazłam okno wychodzące z sali strażnika. Miałam rację - wampirzyca siedziała na stołku obok łóżka wpatrując się w bladego mężczyznę intensywnie. Musiała podać się za jego córkę, albo coś. Ze swoimi umiejętnościami szybko przekonała personel, że nie warto sprawdzać jej dowodu. A teraz... próbowała naprawić moje zło. Szlag!
Teraz zauważyłam, że na czoło nastolatki wystąpiły krople potu, palce zacisnęła mocno na krawędzi krzesła, aż pobielały jej kostki, a usta przypominały wąską kreskę. Błądziła po tym, co zostało z umysłu mężczyzny starając się go uratować, ale nie mogła dać rady. Jeśli będzie tam za długo, może stać się jej krzywda! Wciąż za mało ćwiczyła. Musiałam zareagować, byle szybko. Przedostałam się do pokoju i rozejrzałam za czymś, co szybko sprowadzi ją z powrotem. Zobaczyłam wazon z żółtymi kwiatami. Wyrzuciłam rośliny, a wodę wylałam na głowę Skipper. Ocknęła się gwałtownie zaczerpując powietrza. Gwałtowny ruch zrzucił ją z krzesła. Oddychała ciężko siedząc na podłodze. Spojrzała na mnie nieprzytomnym wzrokiem.
- Skye? - zapytała, po czym straciła przytomność.
***
Doniesienie szesnastoletniej dziewczyny do domu stanowiło nie lada wyzwanie. Gdybym miała Issi pod ręką poszłoby szybciej i sprawniej, ale nie mogłam po nią iść z wiadomych powodów. Jakoś dowlokłam się do mieszkania z wampirzycą na rękach, po czym położyłam ją na kanapie. Zerknęłam w jej umysł - za wielkich szkód nie narobiła. Za parę godzin dojdzie do siebie. A wtedy ja sobie z nią pogadam. Narobiła mi niezłych kłopotów. Zerknęłam do pokoju Nirali, ale poza żółwiem Tuptusiem, Puszkiem i rybkami nie było tam żywej duszy. Oby nie spaliła gościa, gdy wróci. Ja miałam jeszcze jedną sprawę do załatwienia.
*** Issabella znów chodziła po pokoju szykując się do wyjścia. Tym razem założyła fioletową bluzę, jeansy i adidasy. Łatwo było się domyślić, dokąd się wybierała: chciała poznać ojca. Schowałam się na dachu, gdy otworzyła drzwi balkonowe. Przeskoczyła przez balustradę i wylądowała w ogrodzie. Poczułam, że mnie zaraz krew zaleje. Zrobiłam salto i wylądowałam przed nastolatką, rozpostartymi skrzydłami odgradzając ją od furtki na ulicę.
- Dość! Nigdzie nie idziesz - oznajmiłam stanowczo nie zważając na jej szeroko otwarte oczy. - Twoi rodzice żyły sobie wypruwają, żebyś wyrosła na ludzi. Zdradzasz ich zaufanie codziennie, wymykając się i uciekając, gdy masz szlaban. Teraz nawet zamontowali alarmy we wszystkich drzwiach i bramach, aby utrzymać cię na wodzy. Jeśli chcesz pogadać z ojcem, mogę ci pomóc, ale siedź. Na. Tyłku. W. Swoim. Pokoju.
- Teraz widziałam już wszystko - odparła Iss mrugając gwałtownie.
***
Dziewczyna zgodziła się na mój układ. Wróciła do środka, podczas gdy ja odnalazłam Ryana, pogrzebałam w jego pamięci i wydobyłam z niej numer telefonu jego komórki. Zapisałam go na kartce i zaniosłam Issi, prosząc, by nie zrobiła nic głupiego. Obiecała mi to. Może to da mi trochę wytchnienia.
Gdy wróciłam do domu zastałam ciekawy widok. Na dachu budynku siedziała Skipper w towarzystwie Nirali, obserwując fajerwerki wyczarowywane przez tą drugą. Kolorowe race wystrzeliwały w niebo z wyciągniętych dłoni i rozpryskiwały się na ciemnym już niebie, tworząc fantazyjne kształty, niemożliwe do osiągnięcia przy tradycyjnej metodzie produkcji. Podleciałam bliżej i usiadłam obok Skipper.
- Dlaczego nie pozwoliłaś mi mu pomóc? - zapytała z wyrzutem w głosie.
- Nie dałabyś sobie rady - westchnęłam wpatrując się w ognistoczerwoną różę na niebie. - Skończyłabyś tak jak on, tylko w sali obok.
Kwiat zmienił się w smoka, który ugryzł swój ogon i zjadał go, aż zniknął cały.
- Więc czemu ty mu nie pomożesz?
- Jeśli zwrócę mu świadomość, przypomni sobie twoją twarz. Powie komuś. Nie mogę.
- Gdybyś chciała...
- Też bym nie mogła - przerwałam jej. - Chcesz zostać na noc? Zapowiada się niezły pokaz - wskazałam głową na Nirali tworzącą między palcami jakieś skomplikowane zaklęcie.
- Czemu nie? - odparła i uniosła głowę, gdy błękitne iskierki opuściły dłonie mojej współlokatorki i utworzyły ogromny płatek śniegu na granatowym tle. Iskierki powoli padały z powrotem na ziemię i nasze głowy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz