Wiedziałam, że nie zostało mi wiele czasu. Nirali nie należała do cierpliwych. Musiałam zakończyć szkolenie Skipper i zabrać się za nowe zadanie. Chyba że... Pomysł wpadł mi do głowy gdy myłam włosy. Wampirzyca wcale nie musi jakoś specjalnie brać udziału w misji. Wystarczy, że popatrzy z boku, oswoi się jakoś z tym, co ją czeka. A ja wcale nie będę musiała czekać. Wyszłam spod prysznica i sięgnęłam po ręcznik. Tak, to może się udać.
Zadzwoniłam do młodej koło ósmej, a ona skuszona perspektywą poznania nowych sztuczek pojawiła się dziesięć minut później. Dobrze, że była sobota. Nikt mi nie powie, że nakłaniam ją do ucieczki z lekcji. Zrobiło mi się trochę przykro widząc jej entuzjastycznie nastawioną minę.
- Dziś nie będzie ćwiczeń. Dziś idziemy w teren.
- Ale... - zawahała się. - Nie umiem jeszcze wszystkiego.
- Wiem - westchnęłam. - Wiele przed tobą. Ale muszę coś załatwić dla Nirali. A może ty się też dużo przy okazji nauczysz.
Na jej twarz powrócił uśmiech. Niewiele osób cieszy perspektywa nauki. Nikogo nie cieszy TAKA nauka. Przypomniałam sobie rozmowę z wczoraj.
- Wkradniesz się na konkurs naukowy - oznajmiła Nirali spokojnie. - Ich głównym celem jest stworzenie urządzenia opisanego w książce bądź filmie, w teorii niemożliwego do stworzenia. Niejakiemu Aleksandrowi Tower to się udało.
Otworzyła odpowiedni plik na komputerze. Zdjęcie przedstawiało uśmiechniętą twarz młodego mężczyzny podczas odbieranie złotej nagrody.
- Wybrał program śledzący. Wystarczy wprowadzić odpowiednie dane, a program podłączając się do kamer z całego świata w kilka minut odszuka danej osoby. Bądź rzeczy. Wystawa trwa jutro do północy. Potem program zostanie zamknięty w strzeżonym miejscu.
- Jakby teraz nie był strzeżony - mruknęłam.
- Poradzisz sobie z prostym zamkiem - prychnęła zaplatając ręce na piersi.
- Wśród setek odwiedzających z każdej strony - uśmiechnęłam się szeroko. - Jassne.
- Coś wymyślisz. Przynieś mi program - dodała stanowczo i wróciła do komputera.
A teraz ja patrzyłam bezradnie na wampirzycę szykującą się na dobrą przygodę. Dlaczego życie musi być tak trudne?
- Musimy coś ukraść.
Uff. Wreszcie to z siebie wydusiłam. Skipper zrobiła wielkie oczy.
- Ukraść?
Skinęłam głową.
- Ale kradzież jest zła! - wykrzyknęła.
- Tak samo jak jeżdżenie BMW bez prawa jazdy - westchnęłam. - Nirali chce mieć ten program w dobrych celach - dodałam, choć sama nie wierzyłam w to co mówię. - Dzięki niemu będzie mogła znaleźć inne osoby, takie jak ty, i im pomóc.
Skip zmieniła wyraz twarzy. Kradzież przestała być czystym złem. Przecież w dobrych celach... Zaczynała się łamać.
- Pomyśl o osobach, które są samotne i nie wiedzą dlaczego. Dlaczego tak bardzo się różnią od innych? Są zagubione. Możemy im pomóc.
To ostatecznie przekonało Skipper. Zdecydowanie kiwnęła głową.
- Zróbmy to.
***
Przygotowywałam wampirzycę przez cały dzień do mojego planu. Kiedy zapytałam, czy nie musi wracać do domu, odparła, że w weekendy ma wolną rękę. Całe szczęście. Mogłyśmy wyruszyć dopiero na krótko przed północą. Dotarłyśmy do muzeum bez przeszkód jej autem.
- Wiesz co masz robić, prawda?
Skinęła głową. Była zdeterminowana, ale widziałam, że się bała. Oby mnie nie zawiodła.
- Dobrze. Idziemy.
Szybko odnalazłam miejsce, gdzie znajdowała się gablota z niepozornie wyglądającą płytą. Nad nią znajdował się ekran, demonstrujący działanie programu. Właśnie go wyłączali. Ekipa muzeum szykowała się, by przenieść eksponat do sejfu.
Kazałam Skipper czekać, a sama otworzyłam okno i wślizgnęłam się do środka. Błyskawicznie znalazłam się w rogu pod sufitem, bardzo blisko gabloty. Jedyna przeszkoda to zamek i piątka uzbrojonych ludzi. Sięgnęłam do umysłu pierwszego z nich.
- Pójdę po taśmę klejącą - stwierdził i się oddalił odprowadzany przez zdziwione spojrzenia kolegów. Dobra, jeden z głowy.
Drugiemu pozwoliłam usłyszeć, że ktoś go woła, trzeci usłyszał podejrzany dźwięk w sali obok. Czwarty postanowił iść po resztę. Wreszcie piąty został sam. Wzruszył ramionami, przejechał kartą po czytniku i gablota otworzyła się. Właśnie sięgał po specjalną walizkę, gdy tuż za jego plecami zjawiła się Skipper.
- Przepraszam - szepnęła niepewnie. - Zgubiłam się.
- Muzeum jest już zamknięte - poinformował ją oschle. - Wyjście jest tam - wskazał ręką kierunek starając się zasłonić sobą otwartą gablotę.
- Już raz zabłądziłam. Drugi raz też się zgubię.
Była dobrą aktorką. Podczas gdy ona zagadywała faceta, ja zwinęłam płytę tuż za jego plecami. Pokazałam Skip kciuk w górę i wróciłam na pozycję. Niestety, mężczyzna zauważył spojrzenie wampirzycy. Odwrócił się i zauważył puste miejsce.
- Ty... - warknął i sięgnął po krótkofalówkę. Zareagowałam automatycznie.
Skip widziała tylko jak ciało mężczyzny drętwieje, oczy wywracają mu się na drugą stronę aż wreszcie upada wstrząsany drgawkami. Ja w tym momencie przedzierałam się przez jego umysł niszcząc wszystko, co spotkałam na swojej drodze. Po chwili zamiast mózgu miał jajecznicę. Nie lubiłam tego robić. Tym razem musiałam mieć pewność, że nie wezwie pomocy, ani nie wyda Skipper. Złapałam ją za rękę i pociągnęłam do okna. Ale ona tkwiła w miejscu.
- Co mu zrobiłaś? - zapytała przerażona.
- Nic, zaraz mu przejdzie - skłamałam. - Chodź zanim wróci reszta.
Niestety, nie dała się nabrać. Sięgnęła do zniszczonego umysłu i wycofała się stamtąd przerażona. Wykorzystałam jej szok, by razem wyjść na zewnątrz. Zaczęła na mnie krzyczeć dopiero w samochodzie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz