Rozdział III

   Szybko wygoniłam Skipper z mieszkania i sama też postanowiłam oddalić się na jakiś czas. Dopóki Nirali nie ochłonie.

   Na początku odnalazłam Natashę, spacerującą po parku z Krakersem. W uszach miała słuchawki i bardzo starała się nie myśleć. Patrzyłam na nią przez chwilę. Wydawała się taka bezbronna. Szkoda, że nie wiedziała, że jest odwrotnie. W pewnym momencie odwróciła głowę w moim kierunku. Schowałam się za gałęziami, ale ona dalej wpatrywała się w jeden punkt, gdzieś nad moją głową. Westchnęła i poszła dalej ciągnięta przez psa.

   Teraz udałam się do Issabelli, która miała mieć dzisiaj randkę z Adrianem. Byli parą od ładnych kilku miesięcy, ona cheerleaderka, on piosenkarz, choć znany jak na razie tylko w internecie. Byłam pod domem Issi za wcześnie, więc obserwowałam, jak nakłada makijaż, dobiera ciuchy, układa poduszki na łóżku tak, by przykryte kołdrą wyglądały jak śpiący człowiek, gasi światło i wymyka się przez okno. No tak, szlaban.

   Bez problemu zeskoczyła z pierwszego piętra w szpilkach i przelazła przez ogrodzenie na tyłach domu. Jakiś czas szła bocznymi uliczkami, a dopiero po dziesięciu minutach wkroczyła na główną drogę. Udało jej się. Na rogu czekał już na nią Adrian.
   Wysoki i dobrze zbudowany przypominał modela, co bardzo pomagało w rozwoju jego kariery. Dwa lata starszy od niej skończył szkołę i poświęcił się muzyce. Poznali się na spotkaniu absolwentów w szkole dziewczyny. Oczywiście, większości płci pięknej zaczęła wzdychać do niego, lecz on widział tylko ją. Issa uważała to za bardzo romantyczną historię.
 - To gdzie mnie zabierasz tym razem? - zapytała po pocałunku na przywitanie.
 - Proponuję kino. Co ty na to?
 - Jestem za.
   Złapali się za ręce i ruszyli w stronę centrum. Szli bardzo wolno, co utrudniało mi śledzenie ich. Nie potrafiłam wolno latać, skutkiem czego musiałam spacerować po dachach budynków wzdłuż ulicy. Na szczęście do kina nie było daleko, ale i tak zdążyłam porządnie zmarznąć. Był październik, lecz temperatura bardzo spadła w ciągu kilku dni. Zaczynałam się martwić. W końcu mróz to działka Natashy. Postanowiłam do niej zajrzeć po spotkaniu Issabelli.
   Wreszcie doszli do sporego budynku z czerwonej cegły i weszli do środka. Teraz musiałam znaleźć sobie dobrą kryjówkę: na tyle blisko nastolatki, by móc jej pilnować, tak daleko by nikt mnie nie zobaczył, i w miarę ciepłym miejscu, żebym nie zamarzła. Obleciałam budynek naokoło ciesząc się, że jest ciemno, aż odnalazłam okno w łazience. Roiło się w niej od dziewczyn, ale szybko stamtąd wyszły, gdy zaczął się seans. Wślizgnęłam się do środka i ukryłam w jednej z kabin. Potem namierzyłam Issabellę i rozpoczęłam podsłuchiwanie.
   Para wybrała film "Wkręceni 2", komedię, więc nie było mowy o używaniu przypadkiem mocy pod wpływem silnych emocji. Miło, że przynajmniej oni dobrze się bawili. Wciąż trzymali się za ręce. Skupiłam się na filmie oglądanym jej oczami. Też chciałam mieć jakieś korzyści. Wyobraziłam sobie, co się stanie gdy dziewczyny odkryją, że śledzę je od kilku lat. Nie będzie miło, oj nie. W pewnym momencie telefon Adriana zaczął wibrować. Rzucił okiem na wyświetlacz, spojrzała przepraszająco na dziewczynę i wyszedł z sali. Dopiero tam odebrał. Wrócił po chwili i nachylił się do jej ucha.
 - Niestety, kolacja po filmie nam przepadnie - szepnął. - Wzywają mnie.
 - Nie ma problemu - odparła Issa. - I tak powinnam być wcześniej w domu, nawet nie powinnam z niego wychodzić - zachichotała.
 - Obiecuję, że następnym razem pójdziemy gdzie tylko zechcesz.
   Wtedy musieli przestać rozmawiać, gdyż ludzie siedzący obok nich zaczęli ich uciszać. W spokoju obejrzeli końcówkę filmu. Gdy opuściłam umysł Issabelli zorientowałam się, że coś się zmieniło. Było zimniej o kolejne kilka stopni. Powietrze, które wydychałam zmieniało się w biały obłoczek, choć toaleta była ogrzewana. Wydostałam się na zewnątrz i zostałam oślepiona białymi płatkami. Padał śnieg! W październiku! Coś było bardzo nie tak. 
   Rzuciłam okiem na parę oddalającą się chodnikiem. Adrian zdejmował kurtkę, by dać ją Issabelli, marznącej w cienkim swetrze. Dadzą sobie radę. Ja mam ważniejsze sprawy na głowie. Skierowałam się na południe, w stronę mieszkania Natashy. Im bliżej byłam, tym śnieżyca była silniejsza. Wreszcie przedarłam się na znajomy parapet. Śnieg wciąż wpadał mi do oczu, ale zobaczyłam nastolatkę zapłakaną na swoim łóżku. Łkała wtulona w sierść Krakersa. Ostatnie zdarzenia załamały ją, choć nie chciała tego pokazać osobom ze swojego otoczenia. Teraz też starała się zachowywać jak najciszej, aby nikogo nie zaalarmować. Jak nigdy kusiło mnie by wejść do środka, ale złamałabym wszystkie zasady. Musiała poradzić sobie sama. Podobno płacz pozwala pozbyć się złych emocji. Miałam gorącą nadzieję, że to prawda.
   Gdy zaczęłam szczękać zębami, zorientowałam się, że tkwię w sercu burzy śnieżnej od kilkunastu minut. Poruszyłam prawie oblodzonymi skrzydłami i wzbiłam się w powietrze. To był najgorszy lot od wielu, wielu dni. Wreszcie przemarznięta wylądowałam na balkonie mieszkania. Trzęsłam się tak bardzo, że dopiero po minucie udało mi się zamknąć drzwi na zamek.
 - Wytłumaczysz mi dlaczego mamy zimę w lecie? - zapytała Nirali pojawiając się tuż za mną.
 - T-t-to p-przez-z N-n-nat-tashę - wyjąkałam starając się opanować swoją szczękę. 
   Współlokatorka rzuciła we mnie czymś, co okazało się być jej kotem, Puszkiem. Złapałam zwierzaka i poczułam rozchodzące się po ciele ciepło, które swoje źródło wcale nie miało w rudym dachowcu.
 - Dzięki - westchnęłam z ulgą. - Nat dowiedziała się, że jest adoptowana. Trochę się załamała, ale da sobie radę.
 - Super, bo teraz masz się skupić na czym innym. Kiedy tylko przygotujesz Skipper, musicie coś dla mnie zrobić.
   O nie.