Coś chwyciło mnie za kostkę i zrzuciło na ziemię. Jęknęłam i otworzyłam oczy. Nade mną stała Nirali.
- Widziałaś moje okulary? - zapytała spokojnie odgarniając czarne włosy z oczu.
- A sprawdzałaś w lodówce? - podniosłam się do pozycji siedzącej.
- Tam jeszcze nie - odparła i odwróciła się, by wyjść.
- Czy dostawca pizzy wyszedł stąd żywy? - zatrzymałam ją.
- Może - rzuciła przez ramię i zniknęła za drzwiami.
Westchnęłam i wstałam z podłogi. Chyba nabiłam sobie siniaka.
***
Po szybkim prysznicu udałam się do kuchni, gdzie zastałam swoją szefową obok ekspresu do kawy. Otworzyłam lodówkę w poszukiwaniu śniadania.
- Gdzie znalazłaś okulary? - zapytałam.
- Na mikrofali.
- Wiesz, że ci nie wolno kawy - powiedziałam wyciągając jogurt truskawkowy.
- Na mikrofali.
- Wiesz, że ci nie wolno kawy - powiedziałam wyciągając jogurt truskawkowy.
- Mi wszystko wolno - odparła.
- Ale nie wszystko przynosi korzyść - przewróciłam oczami wyciągając łyżkę z szuflady.
- Kawa przynosi - pokazała mi język. - A tak w ogóle, to dzisiaj masz nowe zadanie.
- Hm?
- Musisz mi zwerbować którąś z tych młodych - wyjaśniła Nirali spokojnie.
Zakrztusiłam się jogurtem.
- Tak szybko? - zapytałam z niedowierzaniem. - Przecież jeszcze nie mają pojęcia...
- Więc je uświadomisz - przerwała mi szefowa. - Mam dość czekania. Dziś wieczorem przyprowadzisz mi tu jedną z nich. I przekonasz, by dla mnie pracowała. Po dobroci albo nie, twój wybór.
- Jesteś pewna? Są za młode...
- Wyszkolisz je. A im szybciej zaczniesz, tym szybciej będę miała z tego korzyści - uśmiechnęła się szeroko na myśl o zysku.
Nie odpowiedziałam. Skoro tego właśnie chciała, to właśnie dostanie.
***
Cały ranek spędziłam ponad chmurami rozmyślając. Wykonywałam kolejne podniebne akrobacje zastanawiając się która z mojej trójki najlepiej nadaje się do armii Nirali? Natashę odrzuciłam od razu. Chciałam jej oszczędzić szoku i lepiej przygotować na to, co ją czeka. Więc? Issabella czy Skipper? Która zgodzi się brać udział w niebezpiecznych i często nielegalnych zadaniach? W końcu zdecydowałam: najszybciej przekonam wampirzą optymistkę. Kolejną godzinę usiłowałam wymyślić, w jaki sposób to zrobię. Nie było mowy o użyciu siły. W końcu wylądowałam na trawie za budką z narzędziami nie wiedząc co robić.
Odpowiedź przyszła sama. Wyczułam nagły niepokój Skipper. Podfrunęłam bliżej i ostrożnie kucnęłam na parapecie jej okna. Nie zauważyła mnie, zwrócona twarzą w stronę drzwi garderoby. Coś w środku chrobotało. Dziewczyna powoli przesunęła się w tamtą stronę z zamiarem sprawdzenia, co tak hałasuje. Czy ty nie oglądasz horrorów dziewczyno?!
Położyła dłoń na klamce i nacisnęła ją. Ze środka wypadł ciemny stwór, poruszający się zbyt szybko, by określić jego kształt, przewracając przy okazji Skipper na podłogę. Widziałam już kiedyś takie stworzenia. Lubią ciemne miejsca i często mieszkają w bardzo starych domach. Takich jak ten.
Stwór szalał po pokoju wywracając przedmioty i drąc materiały na strzępy. Coś musiało go wystraszyć. Starannie omijał jednak plamę światła wpadającą przez szybę. Zdezorientowana Skipper już otwierała usta by wezwać pomoc, kiedy siłą woli otworzyłam zamek okna, wpadłam do środka, złapałam stworzenie i błyskawicznie wystawiłam je na zewnątrz. Kiedy światło padło na jego skórę, dziwadło wrzasnęło i rozpadło się na tysiące ciemnych drobinek, które powoli opadły na trawnik. Otrzepałam ręce z brudnego pyłu i odwróciłam się do dziewczyny. Wciąż siedziała na podłodze z otwartą buzią. Wyciągnęłam do niej rękę by pomóc jej wstać. Zamknęła usta i przyjęła pomoc.
- Kim jesteś? - zapytała wreszcie odzyskując głos.
- Mam na imię Skye - przedstawiłam się.
- Jesteś moim aniołem stróżem?
Prawie się roześmiałam. No tak, skrzydła właśnie to sugerują.
- Na pewno nie jestem aniołem.
- Więc?
- Sama nie wiem. Po prostu skrzydlata.
- Okej. Więc skoro nie jesteś moim stróżem to co tu robisz?
Przez głowę przemknęło mi dziesiątki odpowiedzi, ale żadna nie nadawała się na tę okazję.
- Cóż... Mam dla ciebie propozycję - uśmiechnęłam się.
***
Skipper spokojnie wysłuchała co mam do powiedzenia w trakcie gdy pomagałam jej sprzątać bałagan stworzony przez potworka. Wyjaśniłam, że na świecie, a nawet w tym jednym mieście jest wiele innych istot nadnaturalnych, nie tylko wampirów, że Nirali i ja usiłujemy je odnaleźć, by wyjaśnić wszystkie ich wątpliwości na temat ich natury, oraz znaleźć miejsce, gdzie mogłyby być sobą. Nie powiedziałam, że chcemy wykorzystać ich umiejętności do... różnych celów. Na razie zaprosiłam ją do mieszkania szefowej, aby ją poznała. Zgodziła się, z czystej ciekawości.
- Masz jakąś kartkę? - zapytałam odkładając ostatnią książkę na półkę. - Zapiszę ci adres.
- Myślałam, że mnie tam zaprowadzisz - zdziwiła się.
- Nie bardzo mogę pokazywać się na ulicy - skrzywiłam się i wystawiłam kawałek skrzydła spod peleryny. - Trzymam się blisko chmur.
- Więc polecę z tobą - zdecydowała Skipper.
- No nie wiem czy to... - zaczęłam, po czym urwałam, widząc jak stopy nastolatki odrywają się od podłogi, a jej ciało unosi się jakieś 10 centymetrów nad ziemią.
- Nie tylko ty potrafisz latać - roześmiała się, frunąc w stronę okna. - Rodzice mi na to nie pozwalają, twierdzą, że nie mam takiej potrzeby - stanęła na parapecie i mocno się wychyliła trzymając się framugi. - Teraz już mam.
Puściła drewno i zniknęła. Szybko poleciałam za nią. Młoda faktycznie nieźle sobie radziła robiąc kolejne salta i pętle. Wyglądała, jakby naprawdę nie za często jej na to pozwalano. Teraz cieszyła się jak dziecko. Zawołałam ją i wskazałam kierunek. Wzbiłyśmy się ponad chmury i, ścigając się, dotarłyśmy na znajomy balkon. Pchnęłam drzwi i weszłyśmy do środka.
Jedno trzeba przyznać Nirali: jak chce to potrafi. Salon był wysprzątany na błysk, nawet perfekcyjna pani domu by się nie przyczepiła. Wreszcie zobaczyłam kolor paneli. Zwykle podłoga przypominała wysypisko.
- Nirali?! - zawołałam zamykając za nami drzwi balkonowe. - Jesteś w domu?!
- Jestem, nie krzycz - spokojnie weszła do pokoju i usiadła na kanapie. - Kogo przyprowadziłaś?
- To jest Skipper - przedstawiłam. - A to właśnie Nirali.
- Cześć - wampirzyca pomachała ręką na przywitanie.
- Cześć, siadaj - Nirali poklepała miejsce obok siebie. - Skye wszystko ci wyjaśniła?
- Hm, chyba tak - Skipper usiadła na kanapie. - A jaka jest twoja moc?
- Potrafi w 3 minuty zgubić okulary - wtrąciłam.
- Albo usmażyć niemiłe osoby - odgryzła się szybko. - Panuję nad ogniem.
- Wow... Jak w X-menach?
- Trochę - zgodziła się. - Ale to nie film.
- Jeśli się zgodzisz - znów się wcięłam - mogę powiedzmy dwa razy w tygodniu przeprowadzić z tobą lekcję, gdzie postaramy się maksymalnie rozwinąć twoje umiejętności.
- Ale ja już wszystko umiem - Skipper zaczęła bawić się bransoletką. - Rodzice mnie nauczyli.
- A czy nauczyli cię, że w kilka sekund możesz skasować człowiekowi pamięć z ostatnich dwudziestu czterech godzin? - zapytałam znając odpowiedź. Obserwowałam ją już naprawdę długo.
- N-nie - zawahała się. - Naprawdę to potrafię?
- Jeśli tylko zaczniesz ćwiczyć odkryjesz jeszcze wiele innych talentów - powiedziała Nirali. - Więc jak?
- Zgoda - uśmiechnęła się Skipper.
Odpowiedź przyszła sama. Wyczułam nagły niepokój Skipper. Podfrunęłam bliżej i ostrożnie kucnęłam na parapecie jej okna. Nie zauważyła mnie, zwrócona twarzą w stronę drzwi garderoby. Coś w środku chrobotało. Dziewczyna powoli przesunęła się w tamtą stronę z zamiarem sprawdzenia, co tak hałasuje. Czy ty nie oglądasz horrorów dziewczyno?!
Położyła dłoń na klamce i nacisnęła ją. Ze środka wypadł ciemny stwór, poruszający się zbyt szybko, by określić jego kształt, przewracając przy okazji Skipper na podłogę. Widziałam już kiedyś takie stworzenia. Lubią ciemne miejsca i często mieszkają w bardzo starych domach. Takich jak ten.
Stwór szalał po pokoju wywracając przedmioty i drąc materiały na strzępy. Coś musiało go wystraszyć. Starannie omijał jednak plamę światła wpadającą przez szybę. Zdezorientowana Skipper już otwierała usta by wezwać pomoc, kiedy siłą woli otworzyłam zamek okna, wpadłam do środka, złapałam stworzenie i błyskawicznie wystawiłam je na zewnątrz. Kiedy światło padło na jego skórę, dziwadło wrzasnęło i rozpadło się na tysiące ciemnych drobinek, które powoli opadły na trawnik. Otrzepałam ręce z brudnego pyłu i odwróciłam się do dziewczyny. Wciąż siedziała na podłodze z otwartą buzią. Wyciągnęłam do niej rękę by pomóc jej wstać. Zamknęła usta i przyjęła pomoc.
- Kim jesteś? - zapytała wreszcie odzyskując głos.
- Mam na imię Skye - przedstawiłam się.
- Jesteś moim aniołem stróżem?
Prawie się roześmiałam. No tak, skrzydła właśnie to sugerują.
- Na pewno nie jestem aniołem.
- Więc?
- Sama nie wiem. Po prostu skrzydlata.
- Okej. Więc skoro nie jesteś moim stróżem to co tu robisz?
Przez głowę przemknęło mi dziesiątki odpowiedzi, ale żadna nie nadawała się na tę okazję.
- Cóż... Mam dla ciebie propozycję - uśmiechnęłam się.
***
Skipper spokojnie wysłuchała co mam do powiedzenia w trakcie gdy pomagałam jej sprzątać bałagan stworzony przez potworka. Wyjaśniłam, że na świecie, a nawet w tym jednym mieście jest wiele innych istot nadnaturalnych, nie tylko wampirów, że Nirali i ja usiłujemy je odnaleźć, by wyjaśnić wszystkie ich wątpliwości na temat ich natury, oraz znaleźć miejsce, gdzie mogłyby być sobą. Nie powiedziałam, że chcemy wykorzystać ich umiejętności do... różnych celów. Na razie zaprosiłam ją do mieszkania szefowej, aby ją poznała. Zgodziła się, z czystej ciekawości.
- Masz jakąś kartkę? - zapytałam odkładając ostatnią książkę na półkę. - Zapiszę ci adres.
- Myślałam, że mnie tam zaprowadzisz - zdziwiła się.
- Nie bardzo mogę pokazywać się na ulicy - skrzywiłam się i wystawiłam kawałek skrzydła spod peleryny. - Trzymam się blisko chmur.
- Więc polecę z tobą - zdecydowała Skipper.
- No nie wiem czy to... - zaczęłam, po czym urwałam, widząc jak stopy nastolatki odrywają się od podłogi, a jej ciało unosi się jakieś 10 centymetrów nad ziemią.
- Nie tylko ty potrafisz latać - roześmiała się, frunąc w stronę okna. - Rodzice mi na to nie pozwalają, twierdzą, że nie mam takiej potrzeby - stanęła na parapecie i mocno się wychyliła trzymając się framugi. - Teraz już mam.
Puściła drewno i zniknęła. Szybko poleciałam za nią. Młoda faktycznie nieźle sobie radziła robiąc kolejne salta i pętle. Wyglądała, jakby naprawdę nie za często jej na to pozwalano. Teraz cieszyła się jak dziecko. Zawołałam ją i wskazałam kierunek. Wzbiłyśmy się ponad chmury i, ścigając się, dotarłyśmy na znajomy balkon. Pchnęłam drzwi i weszłyśmy do środka.
Jedno trzeba przyznać Nirali: jak chce to potrafi. Salon był wysprzątany na błysk, nawet perfekcyjna pani domu by się nie przyczepiła. Wreszcie zobaczyłam kolor paneli. Zwykle podłoga przypominała wysypisko.
- Nirali?! - zawołałam zamykając za nami drzwi balkonowe. - Jesteś w domu?!
- Jestem, nie krzycz - spokojnie weszła do pokoju i usiadła na kanapie. - Kogo przyprowadziłaś?
- To jest Skipper - przedstawiłam. - A to właśnie Nirali.
- Cześć - wampirzyca pomachała ręką na przywitanie.
- Cześć, siadaj - Nirali poklepała miejsce obok siebie. - Skye wszystko ci wyjaśniła?
- Hm, chyba tak - Skipper usiadła na kanapie. - A jaka jest twoja moc?
- Potrafi w 3 minuty zgubić okulary - wtrąciłam.
- Albo usmażyć niemiłe osoby - odgryzła się szybko. - Panuję nad ogniem.
- Wow... Jak w X-menach?
- Trochę - zgodziła się. - Ale to nie film.
- Jeśli się zgodzisz - znów się wcięłam - mogę powiedzmy dwa razy w tygodniu przeprowadzić z tobą lekcję, gdzie postaramy się maksymalnie rozwinąć twoje umiejętności.
- Ale ja już wszystko umiem - Skipper zaczęła bawić się bransoletką. - Rodzice mnie nauczyli.
- A czy nauczyli cię, że w kilka sekund możesz skasować człowiekowi pamięć z ostatnich dwudziestu czterech godzin? - zapytałam znając odpowiedź. Obserwowałam ją już naprawdę długo.
- N-nie - zawahała się. - Naprawdę to potrafię?
- Jeśli tylko zaczniesz ćwiczyć odkryjesz jeszcze wiele innych talentów - powiedziała Nirali. - Więc jak?
- Zgoda - uśmiechnęła się Skipper.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz